• Connect with us

    Enter Books | นิยายแฟนตาซี กำลังภายใน ลึกลับ สืบสวน

    ซยงหนู

    ทดลองอ่าน ซยงหนู ทัณฑ์สวรรค์ อาถรรพ์ต้องสาป เล่ม 1 บทที่ 2 #นิยายอ่านฟรี

    หน้าที่แล้ว1 of 5

    บทที่ 2 วัตถุโบราณเมื่อสองพันปีก่อน

    ผมเริ่มรับรู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตัวผมทันทีที่อีเมลฉบับนั้นเด้งขึ้นมาในกล่องเมลในมือถือของผม

    ‘หัวข้อ : คำสั่งของท่านข่านแห่งจักรวรรดิซยงหนู

    เนื้อความ :

    ท่านข่านผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากฟ้า ประสงค์จะนำกองกำลังของจักรวรรดิซยงหนูหวนคืน จำต้องได้เทียนฉีเพื่อครอบครองใต้หล้า แต่เพราะดาบพกของท่านข่านที่ผนึกเทียนฉีสาบสูญ จึงไม่อาจเปิดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ผู้ใดแตะต้องดาบพกของท่านข่านตามอำเภอใจ แม้นไม่ส่งคืนกลับในเวลาที่กำหนด จักต้องตายด้วยน้ำมือทหารกล้าแห่งซยงหนู

    ผู้ส่ง : ผู้รับใช้โม่ตู๋’

    ผมลองเช็กข้อมูลเกี่ยวกับคนที่ส่งอีเมลมา แต่กลับพบก็แต่เพียงคำว่า ‘ผู้รับใช้โม่ตู๋’ ที่ลงท้ายทิ้งเอาไว้เท่านั้น ส่วนเมลแอดเดรสของอีกฝ่ายกลับว่างเปล่า คิดว่าคงใช้วิธีการอะไรบางอย่างซ่อนมันเอาไว้

    ถึงจะบอกว่าผมห้าวไม่กลัวใครมาตั้งแต่เด็ก แต่การที่จู่ๆ ก็ได้รับอีเมลแบบนี้ ยังไงใจของผมก็อดสั่นไหวไม่ได้ ตอนนี้รูปร่างของ ‘ดาบพก’ เล่มนั้นถึงเพิ่งจะปรากฏขึ้นในหัวผม ความตายของซุ่นจื่อเพิ่งจะถูกผูกโยงเข้ากับตัวผม

    หรือว่าดาบพกที่ได้มาฟรีๆ ซึ่งมีคราบสนิมสำริดสีเขียวคร่ำคร่าขึ้นเต็มไปหมดเล่มนั้นจะเป็นดาบพกของข่านโม่ตู๋

    ไม่ตลกไปหน่อยหรือไง! น่าขำชะมัดยาด!

    ตอนสมัย ม.ปลาย เจ้าอ้วนงี่เง่าที่มาสอนประวัติศาสตร์เคยบังคับให้ผมท่องเนื้อหาที่ว่าสองร้อยเก้าปีก่อนคริสตกาลซึ่งตรงกับปีเริ่มรัชศกของจักรพรรดิฉินที่สอง โม่ตู๋สังหารบิดา ตั้งตนขึ้นเป็นข่าน ครองแผ่นดินจวบจนกระทั่งหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่ปีก่อนคริสตกาล ทรงเป็นนักการทหารมากความสามารถอันดับหนึ่งในหมู่ชนกลุ่มน้อยของประเทศเรา ที่ผมจำเนื้อความท่อนนี้ได้ชัดยังกับเพิ่งอ่านมาหยกๆ ก็เพราะเจ้าอ้วนนั่นดื่มเหล้าเมาก่อนเข้าสอน ขณะที่ผมกับเขากำลังเถียงกันว่าชื่อของคนคนนี้ควรอ่านว่าโม่ตู๋หรือเม่าตุ้นกันแน่ เขาก็เหวี่ยงเท้าใส่ผมสองทีอย่างไร้เหตุผล

    ผู้รับใช้โม่ตู๋ส่งอีเมลเป็นกับเขาด้วย? หรือว่าผู้รับใช้โม่ตู๋ที่มีชีวิตอยู่เมื่อสองพันกว่าปีก่อนยังมีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้? หรือว่าสุสานของโม่ตู๋หรือไม่ก็วิญญาณของเขาได้รับการดูแลจากผู้รับใช้จากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นหนึ่งตลอดสองพันกว่าปีที่ผ่านมา? หรือความจริงข่านโม่ตู๋ยังมีชีวิตอยู่?

    ผมไม่ใช่พวกวัตถุนิยม แต่ต่อให้ผมเป็นพวกอุดมคตินิยมสักแค่ไหน ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะอุดมคตินิยมได้ถึงขนาดที่สมองจะเต็มไปด้วยเทพนิยายเหลวไหลพวกนี้

    ผมเริ่มต้นเรียบเรียงความคิดใหม่ ซุ่นจื่อเรียกผมไปหาก็เพราะต้องการคืนเงินให้ผม การที่คนยากจนข้นแค้นจิตใจท้อแท้มาโดยตลอดอย่างซุ่นจื่อจู่ๆ ก็มีเงินขึ้นมา เป็นไปได้ว่าบางทีเขาเอาที่แขวนดาบที่ผมแบ่งให้ไปขายแล้วก็ได้ เช่นนั้นคนที่ส่งอีเมลมาบางทีอาจเป็นคนที่ซื้อที่แขวนดาบของซุ่นจื่อไป หรือไม่ก็เป็นคนที่อาจรู้ข่าวเรื่องดาบพกต่อจากซุ่นจื่ออีกที และเป็นไปได้ที่คนคนนั้นอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของซุ่นจื่อ ไม่ว่าจะยังไงตอนนี้ผมก็เชื่อว่าน่าจะเป็นฝีมือของไอ้ชั่วคนไหนสักคนที่นึกอยากได้ดาบพกเล่มนั้นของผม

    แน่นอน ตั้งแต่เริ่มจนจบคนที่รู้ว่าดาบพกเล่มนั้นอยู่ในมือของผมไม่ได้มีแค่ซุ่นจื่อคนเดียว แต่ยังมีเจ๊ผิงกับเฒ่าเสิ่นอีก

    ส่วนเรื่องที่ว่าพวกเรามีส่วนเกี่ยวข้องกันแบบไหนยังไง ถ้าจะให้พูดก็คงต้องเล่าย้อนไปถึงตอนเริ่มแรก ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลก็เพราะพวกเราต่างมีความอยากในสิ่งเดียวกัน นั่นก็คืออยากรวย

    ว่ากันตามวันที่ที่เขียนอยู่บนกระดาษตารางของซุ่นจื่อ วันนั้นน่าจะเป็นค่ำวันที่ 29 เดือนพฤษภาคม ผมเพิ่งกลับจากการติดตามศาสตราจารย์ไปประชุมที่อื่น ตอนเข้ามาถึงเขตที่พักผมก็โทรหาเจ๊ผิงเพื่อจะเอากุญแจ เพราะก่อนออกจากห้องผมได้ฝากกุญแจไว้กับเจ๊ผิง ไหว้วานให้เธอช่วยเลี้ยงปลาให้ผมหน่อย น้ำเสียงของเจ๊ผิงที่ลอยมาตามสายฟังดูตื่นเต้นไม่น้อย

    ‘เสี่ยวอิ้น นายรีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย! ตอนนี้ฉันอยู่ใต้ตึก มีเรื่องอยากคุยกับนายพอดี! ธุระสำคัญมากด้วย!’

    หน้าที่แล้ว1 of 5

    Comments

    comments

    Continue Reading

    More in ซยงหนู

    นิยายยอดนิยม

    Facebook