มาแย้วกั๊บ บทที่สอง หลังจากที่คิดว่าไม่รู้จะลงเมื่อไรดี
วันนี้แอบแวปไปอ่านฟิค คนนู้น คนนี้ เลยอยากอัพของตัวเองขึ้นมา
ยังไงก็ติชมกันบ้างน๊ากั๊บ อยากได้กำลังใจจากผู้อ่านบ้าง อิอิ o13
บทที่ 2
เซียร์ที่ตั้งใจแน่วแน่อย่างเต้มทีเดินกลับมาที่บ้านของตัวเอง คว้ามีดทำครัว
ก่อนจะมุ่งหน้าไปสู่มุมสงบเพื่อที่จะทำพิธี โดยที่โลชูจะหาตัวไม่พบเพื่อมาขัดขว้างเค้า
ได้ เค้ารูโลชูห่วงใยเค้ากับพี่มากแค่ไหน เพราะอย่างนี้ เค้าต้องมาห้ามแน่ๆ หลีกเลี่ยง
ความผิดพลาดที่จะเกิดไว้ดีกว่า เพราะโอกาสมีเพียงแค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวเท่านั้น
ใจกลางป่าที่เงียบสงัดฝีเท้าของเค้าหยุดลง ตรงที่ว่างใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่เค้ามัก
หนีพี่ชายกับคนในบ้านมาหลบอยู่บ่อยๆ เป็นฐานทัพลับส่วนตัวของเค้า และก็คงเหมาะ
ที่สุดสำหรับทำพิธี เซียร์ไม่รอช้า กรีดข้อมือของเค้าแล้วเริ่มใช้เลือดที่ไหลรินลงพื้น
เพื่อวาดอาคม พร้อมกับก้าวที่ล่ะก้าวอย่างสงบนิ่ง
ไม่นานอาคมเลือดก็เสร็จสมบูรณ์ เค้าก้มมองคาถาในกระดาษที่มือเค้า
ก่อน สูดหายใจแรงๆเพื่อตั้งสติ
เค้าจะผิดพลาดไม่ได้ เป็นคำที่เค้าท่องเอาไว้ตลอดในตอนนี้ ตั้งสติให้ดีเซียร์ชีวิตพี่อยู๋
ในกำมือของเราแล้ว
ลมแรงกันโชกเปรียบเสมือนรับรู้ถึงพลังเลือดที่วาดอาคม รับรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะบังเกิด
เสียงใสดังกังวาลเป็นจังหวะเริ่มท่องบทอันเชิญปีศาจก็เริ่มต้นขึ้น กงล้อแห่งโชคชะตา
ได้เริ่มหมุนเดิมอีกรอบแล้ว
“ด้วยคำสัจจะ แห่งราชาผู้ยิ่งใหญ่ ด้วยคำมั่นที่เรามีร่วมกัน โปรดสดับฟังเสียงของข้า ผู้
ที่ต้องการความช่วยเหลือ ผู้ที่หาทางออกมิได้ ผู้ที่ยอมแลกเปลี่ยนกับคำมั่นของท่าน
ได้โปรดเถิดผู้ได้ยินเสียงข้า โปรดสดับฟังสิ่งที่ข้าวิงวอน ”
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
สายฟ้าฟาดลงกลางต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับสิ้นเสียงบทอันเชิญ แต่เซียร์กำไม่ได้ขยับหนี
แต่อย่างใด
เค้ายังคงร่ายคาถาต่ออย่างไม่หยุดและไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบด้านว่ารุยแรงขนาด
ไหน แต่จู่ๆเค้าก็รู้สึกหนักอึ้งจนหมดสติไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
“อือ~” อันเซียร์พยายามลุกขึ้นมาจากที่ๆเค้าสลบอยู่ก็ต้องพบว่า รอบด้านนั้นมืด มืด
สนิทจนเค้ามองอะไรไม่เห็น มืดเสียจน มองตัวเค้าเองก็ไม่เห็นเช่นกัน
กึก !!
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้อันเซียร์ สดุ้งจนต้องหันกลับไปมอง ทั้งๆที่รู้ว่าตัว
เองก็คงมองไม่เห็นอะไรอยู่ดี
“เจ้า สินะ ผู้อันเชิญข้า เพื่อเปิดประตูมิติ ” เสียงแห่บพร่า ทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านที่
อันเซียร์หันไป ทำให้เค้าตกใจอีกครั้ง
“คุณ คือปีศาจที่จะรับทำพันธะกับผมหรอครับ ” อันเซียร์มองไปตามเสียงที่พูดกลับไม่
เห็นอะไรนอกจากความมืด
“ใช่ ข้าจะตอบรับพันธะของเจ้า” เสียงทรงอำนาจตอบกลับมา คำตอบที่ทำเอาหัวใจ
ของอันเซียร์พองโต
“แต่...เจ้ารู้ใช่มั้ย ว่าระหว่างเราจะต้องมีขอแลกเปลี่ยนเช่นกัน”
“ครับ ผมรู้ ขอเพียงคุณทำตามคำขอของผม ผมจะยอมแลกทุกอย่างที่ผมมีให้แก่คุณ”
“ดีมากก~ หึหึ” เปาะ เสียงดีดนิ้วดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างก็ถูกจุดขึ้นเหมือนกัน ทำอัน
เซียร์มองเห็นรอบด้านที่เค้ายืนอยู่มาเป็นเพียงมิติโหว้งๆ ที่ไม่มีอะไร ตรงเท้าของเค้ามี
อาคมเลือดที่เค้าวาดอยู่ ตรงหน้าของเค้าเผยให้เห็น ชายคนหนึ่งในชุดสีดำ ชายคน
นั้นมีผมที่ดำสนิทราวกับรัตติกาล นัยตาสีเขียวที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากสีเงิน ดูเด็ด
เดี่ยว ทรงพลัง และดูเศร้าสร้อยเหลือเกินแม้เพียงแวบเดียวก็ตามแต่เค้าร็สึกได้ไม่ผิด
แน่ๆว่าชายตรงหน้าเค้ากำลังมองเค้าด้วยแววตาที่เศร้าเหลือเกิน แล้วมันก็ทำให้เค้าไม่
อาจละสายตาออกมาได้เลย
ใจเต้นโครมคราม อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มือทั้งสองที่จับกันไว้เปียกชื้นเพราะความ
ตื่นเต้น เค้าตื่นเต้นใช่มั้ย ที่เค้าจะได้อยู่กับพี่ชาย โดนไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว
“ว่าคำขอของเจ้ามาสิ เด็กมนุษย์”
“ผมอยากจะขอให้พี่ผมมีสุขภาพแข้งแรง มีชีวิตที่ยืนยาวครับ” เค้าตอบอย่างไม่ลังเล
แม้แต่น้อยใน คำขอ
นี่คือสิ่งที่เค้าจะขอ สิ่งเดียว ชีวิตที่สำคัญของพี่ชายของเค้า
“นึกว่าจะขอ ครองโลกเสียอีก ขออะไรที่มันยาก ๆ หน่อยจะได้ไหม นานๆ ราชาปีศาจ
อย่างข้า จะได้ออกมาเล่นอะไรบ้าง ทำลายล้างโลกดีมั้ยเจ้ามนุษย์ หรือจะขอความร่ำ
รวยตลอดชีวิต ขออำนาจทียิ่งใหญ่ที่สุด อะไรแบบนี้แทนมั้ยล่ะ เพียงเจ้าขอแค่นั่น
คิดดูดีๆสิ” ราชาปีศาจยิ้มพรายกับขอเสนอที่เหย้ายวนให้แก่ชายตรงหน้า
“ไม่ สิ่งที่ผมจะขอผมยืนยันคำเดิมครับ สิ่งเดียวที่ผมต้องการในโลกใบนี้คือ พี่ชายของ
ผม คนเดียวเท่านั้น”
เค้าไม่ต้องอย่างอื่น ปีศาจตนนี้ไม่เข้าใจหรือ ไงหรือเข้าใจยาก เหอะ ให้เค้าไม่ได้หรือ
ไง
“ฮ่า ฮ่า เจ้าไม่ต้องด่าข้าในใจขนาดนั่น เจ้ามนุษย์ ข้าให้เจ้าได้แค่ชีวิตมนุษย์ เล็กกระ
จ่อยร่อย ข้าให้เจ้าได้แน่
แต่พร้อมฟังขอแลกเปลี่ยนของ ข้ารึยัง” รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนใบหน้าของราชาปีศาจ
ไม่ได้หายไปเหมือนเรื่องที่เค้าพูดเป็นเพียงแค่เรื่องตลก ขำ ขำ เพียงเท่า “ท่านจะเอา
อะไร ก็ว่ามาแล้วก็รีบๆคืนพี่ชายของผมมาเสียที”
“สิ่งแลกเปลี่ยนคือ เจ้า ” คำพูดสั้นๆ ทรงพลังไม่มีรอยยิ้มอีกแล้วบนใบหน้า นิ่งรอเพื่อ
ฟังคำตอบ
“ชีวิตของผมงั้นหรอ”
“ใช่ ชีวิตของเจ้านับจากนี้ที่ทำสัญญา และตลอดไปจนชั่วนิรันดร์”
“ได้ ผมให้ได้ แต่ผมขอ อะไรสักอย่างได้ไหม”
“ว่ามาสิ !! เจ้ามนุษย์จอมละโมบ โลภมาก”
“ผมขอเวลาอยู่กับพี่ชายหน่อยได้มั้ย สักหนึ่งเดือนได้มั้ยครับ”
“หึ!!! ฟังข้าให้ดี ซอนเน่ อันเซียร์ ด้วยนามแห่งข้า ราชาปีศาจ โจชัว เอนด์เลส ขอสดับ
ฟังคำวิงวอนของเจ้า ด้วยสัจจะแห่งเราสิ่งที่เจ้าขอจะได้ ณ บัดนี้ ด้วยพันธะระหว่างเรา
และสิ่งแลกเปลี่ยนนั้น เจ้าขอชีวิต ข้าก็ขอแลกด้วยชีวิตของเจ้าเช่นกัน แต่ในความ
อารีย์
แห่งข้า ผู้เป็นนายแห่งสรรพสิ่งทั้งหลาย จะให้เวลาเจ้าแค่ 3 วัน เมื่อครบกำหนดจงใช้
กุญแจดอกนี้นำพาตนมายัง ดินแดนแห่งเรา ตามสัญญา มิเช่นนั้นหากผิดสัญญานั้น
ข้าขอ
ให้เจ้าทุกภพ ทุกชาติเป็นทาสให้จมดิ่งสู่ความมืดมิดตลอดกาล”
และสัญญาลักษณ์ราชาปีศาจก็ตีตราลงตรงกลางอกข้างซ้ายฝั่งหัวใจของอันเซียร์
สัญญาของเค้าทั้งสองก็เกิดขึ้น
+++++++
แล้วเซียร์จะทำยังไง กับเวลาสามวันที่เหลือ ตอนต่อไป อำลาทั้งน้ำตา
เค้าจะเป็นซาตาน หรือ เป็นเทวดา เจ้าปีศาจจอมขึ้นๆลงๆ
เอาใจช่วยผมด้วยนะครับ ทุกคน ((คนแต่งจัยร้ายก๊ะผมมากๆเลยครับ ต่อจากนี้))
ผู้เขียน
หัวข้อ: เทพบุตร กับ ราชาอสูร fic No hero ตอนที่ 5 มาแว้ว (อ่าน 950 ครั้ง)