“ที่อาจารย์ลงมือใส่เจ้าตอนกลางวันเป็นเขาทำไม่ถูกจริงๆ ข้าอยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์ชัดเจน พอเขาทำไปแล้วก็รู้สึกเสียใจ เพียงแต่นิสัยของเขา…”สายตาอ่อนโยนปรากฏแววรักใคร่สุดซึ้ง กล่าวต่อไปว่า“เพียงแต่เขาคนนี้เป็นคนถือทิฐิรักหน้าตาเป็นที่สุด ดังนั้นแม้จะรู้สึกผิดแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา เจ้าอย่าได้โกรธเคืองหรือน้อยใจเขาเลย”จางเสี่ยวฝานส่ายหน้า“อาจารย์หญิง ศิษย์มิกล้าตำหนิอาจารย์ ศิษย์ได้แต่ตำหนิตัวเองที่โง่งมเกินไป กระตุ้นให้อาจารย์บันดาลโทสะ”ซูหรูมองมันอย่างลึกซึ้งแล้วถอนใจเบาๆ“อันที่จริงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า การฝึกวิชาบำเพ็ญเพียรต้องดูที่พื้นฐานของคนเป็นสำคัญ ถึงจะพูดว่าความพยายามช่วยได้ แต่สุดท้ายก็ต้องด้อยกว่าคนอื่น จุดนี้อาจารย์เจ้ารู้ดีแก่ใจ เรื่องที่เขาหงุดหงิดมิใช่เรื่องนี้”จางเสี่ยวฝานถามอย่างสงสัย“อาจารย์หงุดหงิดเรื่องอะไรหรือขอรับ”ซูหรูยิ้มจางๆ สีหน้ามีแววท้อแท้“อัจฉริยะเช่นฉีเฮ่ากับหลินจิงอวี่ใช่ว่าจะเสาะสรรหาพบกันได้ง่ายๆ แต่ปัจจุบันในสำนักเมฆาเขียว ดอยไผ่ใหญ่ชื่อเสียงถดถอยลงทุกวัน อาจารย์เจ้าเมื่อเข้าสืบทอดก็มีจิตมานะจะฟื้นฟู แม้เขาเองจะมีฝีมือสูงส่ง แต่เป็นเพราะศิษย์ในสังกัดถูกอาจารย์อาอาจารย์ลุงคนอื่นๆ หัวเราะเยาะอยู่บ่อยๆ เขามีนิสัยชอบเอาชนะจึงรู้สึกคับแค้นใจยิ่ง กังวลว่าตัวเองจะจากโลกไปโดยที่ดอยไผ่ใหญ่ไร้ความรุ่งเรือง เป็นการผิดต่อปรมาจารย์ท่านก่อนๆ เขาแบกรับภาระหนักอึ้งนี้ไว้บนบ่าจึงรู้สึกขื่นขมใจ”จางเสี่ยวฝานนั่งฟังอย่างเงียบกริบ ซูหรูเหมือนรู้สึกตัวว่าพูดมากเกินไป นางส่ายหน้ายิ้มเจื่อนๆ“ข้านี่แย่จริง เอาเรื่องแบบนี้มาพูดกับเด็กอายุสิบสี่อย่างเจ้าทำไม”พูดจบก็ลุกขึ้น ตบไหล่จางเสี่ยวฝานบอกว่า“เจ้านอนแต่หัวค่ำเถอะ”จางเสี่ยวฝานรับคำ“อาจารย์หญิงค่อยๆ เดินนะขอรับ”ซูหรูพยักหน้า จางเสี่ยวฝานเดินไปส่งถึงระเบียงทางเดิน พอเงาซูหรูหายลับมันก็หันกลับเข้าห้องพอเดินเข้าห้องสายตาก็กระจ่างวูบ ท่ามกลางแสงเทียนสั่นไหวข้างโต๊ะยืนไว้ด้วยสาวน้อยในชุดแดง ใบหน้านางงดงามดุจดอกฝูหรง เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนดุจดอกท้อมันตะลึงมองตาค้าง หัวใจพลันเต้นระทึก ทักทายเสียงเบาปานกระซิบ“ศิษย์พี่หญิง!”
