“…”ชายชราลดเสียงลงต่ำ แต่ยังไม่วายบ่นอุบอิบ“เฮอะ หากไม่เห็นว่าเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน ป่านนี้ข้า…”ศิษย์ทั้งหลายรีบเออออป้อยอเป็นเสียงเดียวกันว่าชายชราบำเพ็ญตบะจนจิตใจกว้างขวางย่อมไม่ถือโทษเอากับคนรุ่นหลัง เจิงซูซูสบตาจางเสี่ยวฝานแล้วยักไหล่เล็กน้อย จางเสี่ยวฝานยื่นหน้ากระซิบถาม“คนที่ท่านว่าคือศิษย์สังกัดดอยไผ่น้อยหรือ”เจิงซูซูพยักหน้า มองขึ้นไปบนเวที“อดใจรออีกนิด เดี๋ยวเจ้าก็จะประจักษ์ถึงความโด่งดังของนางแล้ว แต่ว่า…เฮ้อ ตรงนี้คนเยอะเหลือเกิน”ไม่ว่าทั้งสองพยายามหาช่องแทรกเข้าไปเช่นไรแต่ก็จนใจที่คนยืนอัดกันแน่นเอี้ยด ได้แต่วนเวียนอยู่รอบนอก จางเสี่ยวฝานยิ่งเห็นก็ยิ่งอยากรู้ ท่าทางคนที่ว่าจะต้องมีพลังฝีมือร้ายกาจสุดๆ ถึงได้ดึงดูดให้ศิษย์สำนักเมฆาเขียวมาชมการประลองมากมายเช่นนี้เจิงซูซูร้อนใจ ปากบ่นตลอดเวลา“แย่แล้ว ทำยังไงดี ไม่มีที่ยืนแล้ว รู้แต่แรกเมื่อคืนข้ามายืนต่อแถวไว้ก็จะดีหรอก”จางเสี่ยวฝานรับฟังจนตาโต ยังไม่ทันพูดก็เห็นเจิงซูซูตาเป็นประกาย ทั้งนี้เพราะเบื้องหน้ามีศิษย์ดอยลมหวนหลายสิบคนยืนอยู่ มันไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากจางเสี่ยวฝานแทรกเข้าไปทันที ชายฉกรรจ์ร่างสูงในกลุ่มทักยิ้มๆ“ฮ่าๆๆ มาสายหรือ”เจิงซูซูไม่สนใจจะตอบ รีบฉุดจางเสี่ยวฝานเบียดเข้ากลุ่ม ศิษย์ดอยลมหวนเกรงใจมันยิ่ง รีบเบี่ยงกายเปิดทางให้ จางเสี่ยวฝานเลยได้รับอานิสงส์ด้วย เมื่อมุดเข้าไปถึงแถวชั้นในก็มองเห็นเวทีได้ชัดเจน หน้าเวทีมีคนนั่งอยู่เจ็ดแปดคน เจ้าสำนักเมฆาเขียวนักพรตเต้าเสวียน ผู้นำสังกัดดอยเศียรมังกรนักพรตชางซงและนักพรตหญิงสุ่ยเยวี่ยก็อยู่ในนั้น ที่เหลือเป็นผู้อาวุโสมีชื่อของแต่ละสังกัดด้านหลังผู้อาวุโสเหล่านั้นยืนกันเนืองแน่นด้วยศิษย์ในสังกัด ที่สะดุดตาที่สุดคือเหล่าศิษย์หญิงของดอยไผ่น้อย เหวินหมิ่นก็อยู่ในกลุ่มด้วย คนที่ยืนอยู่ชิดนักพรตหญิงสุ่ยเยวี่ยคือโฉมสะคราญในชุดขาวที่มันเห็นในวิหารหยกวิสุทธิ์ วันนี้นางสวมชุดสีฟ้า สีหน้ายังคงเย็นชาดุจน้ำแข็ง แต่ความงามนั้นเฉิดฉายจนดึงดูดสายตาทุกผู้คน“เห็นหรือยัง นางนั่นแหละ”
