บทที่ 9 พุทธและเต๋า
ซ่งต้าเหรินเพิ่งจะเคยเป็นอาจารย์ครั้งแรก เห็นจางเสี่ยวฝานเท้าคางฟังอย่างตั้งอกตั้งใจก็แข็งขันอธิบายอย่างละเอียดเป็นขั้นเป็นตอน“พลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ฝึกจากง่ายไปหายาก ขั้นแรกของด่านหยกวิสุทธิ์มีมากคนที่ฝึกสำเร็จภายในปีเดียว แต่ขั้นต่อๆ ไปจะยิ่งทวีความซับซ้อนมากขึ้น คนปกติจะใช้เวลาถึงห้าปีจึงฝึกสำเร็จขั้นที่สอง ขั้นที่สามเปรียบเสมือนเส้นแบ่งเขต หากคุณสมบัติอ่อนด้อยอาจจะหยุดนิ่งอยู่ขั้นนี้ตลอดชีวิต ที่ดีหน่อยใช้เวลาฝึกถึงห้าสิบหกสิบปีก็ไม่แปลก”จางเสี่ยวฝานอ้าปากค้าง ซ่งต้าเหรินเห็นแล้วยิ้มพลางอธิบายต่อไป ซึ่งประมวลได้ดังนี้ที่แท้การฝึกพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ เมื่อถึงขั้นที่สามก็แทบจะเรียกได้ว่าเรียนหลักการสำคัญๆ จบหมดแล้ว ต่อไปจะต้องอาศัยพรสวรรค์และสติปัญญาของผู้เรียนทำการฝึกฝนด้วยตัวเอง อาจารย์ผู้บำเพ็ญเพียรมานานอาจใช้ประสบการณ์ชี้แนะได้บ้าง เพื่อไม่ให้ศิษย์ต้องเสียเวลาเดินอ้อม แน่นอนที่เรียกว่า ‘เดินอ้อม’ ส่วนใหญ่จะหมายถึงร้อยปีขึ้นไปและเมื่อฝึกได้ถึงขั้นที่สี่ก็จะถือว่ามีพื้นฐานเพียบพร้อม สามารถเริ่มต้นฝึกเคล็ดวิชามหัศจรรย์อื่นๆ รวมทั้งฝึกใช้เวทอาวุธที่เป็นของตัวเองได้ พูดถึงของวิเศษและเวทอาวุธ พวกมันมีต้นกำเนิดมายาวนานยิ่ง ในตำนานแห่งเทพบันทึกว่าเทพเจ้าและเซียนทั้งหลายล้วนมีอาวุธประจำกาย แต่ละชิ้นอิทธิฤทธิ์ร้ายกาจไร้คำบรรยาย ส่วนในโลกมนุษย์ผู้ฝึกฌานบำเพ็ญเพียรจนแก่กล้าสามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งกับธรรมชาติ ยามใช้เวทอาวุธจะมีอิทธิฤทธิ์ร้ายกาจเช่นกัน ขั้นต่ำสามารถเหาะเหินเดินอากาศไปมาดุจสายฟ้าแลบ ขั้นสูงคือสามารถสั่นสะเทือนฟ้าดิน ทำลายภูผา กำจัดมหานทีของวิเศษและเวทอาวุธที่ว่าทำจากวัสดุหลากหลายชนิด ทั้งแปลกและพิสดารสุดขีด แต่มีจุดหนึ่งที่สำคัญนั่นคือวัสดุที่ใช้จะเป็นตัวตัดสินว่าหลังผ่านการฝึกใช้ อานุภาพจะเพิ่มขึ้นมากหรือน้อย หากนำเอาเหล็กธรรมดามาใช้กับเคล็ดวิชากระบี่เทพขี่สายฟ้า ยังไม่ทันทำร้ายศัตรูตัวเองคงไหม้เกรียมเสียก่อนสำหรับศิษย์สำนักเมฆาเขียว เป็นเพราะในอดีตปรมาจารย์ชิงเยี่ยได้ ‘กระบี่เทพสังหาร’ มาจาก ‘ถ้ำจันทร์มายา’ ผาดโผนสยบไปทั่วทั้งยุทธภพ ด้วยความเคารพเลื่อมใส ศิษย์รุ่นหลังส่วนใหญ่จึงพากันฝึกเพลงกระบี่ หนึ่งพันปีผ่านไปมีแต่มือกระบี่ปรากฏในสำนัก จนแทบจะกลายเป็นกฎที่ไม่ได้จดบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรของสำนักไปแล้ว กระทั่งจะเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักกระบี่เมฆาเขียวก็มิใช่เรื่องแปลกแต่เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ก็ต้องยกตัวอย่างเถียนปู้อี้เจ้าสังกัดดอยไผ่ใหญ่ขึ้นมาพูด มันเองก็ฝึกกระบี่ มีเวทอาวุธคู่กายนามว่า ‘เทวะแดง’ เป็นหนึ่งในกระบี่มีชื่อของสำนัก แต่ไม่รู้ทำไมมันกลับไม่กระตุ้นให้ศิษย์ในสังกัดฝึกเพลงกระบี่ และไม่เพียงแค่นี้ มันยัง ‘สนับสนุน’ ให้ศิษย์ทุกคนฝึกเวทอาวุธต่างชนิดกัน จุดนี้ทำให้มันได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์จากคนในสำนักมากพอสมควร แต่เป็นเพราะประการแรกกฎไม่ได้ห้ามไว้ ประการที่สองศิษย์ของเถียนปู้อี้ไม่มีใครมีจุดเด่น จำนวนคนก็น้อย ทุกคนจึงปล่อยให้มันทำตามอำเภอใจ
