แต่ ‘แพรแดงอำพัน’ เร็วดุจสายฟ้า พริบตาก็บรรลุถึงหน้าหลินจิงอวี่ หลินจิงอวี่แม้ไม่แตกตื่นลนลาน แต่พอเห็นสีสันแพรวพราวก็รู้ว่าเป็นของวิเศษ มันรีบถอยกรูดไปสามก้าว มือซ้ายชี้ฟ้ามือขวาชี้ดิน ร่ายคาถาเรียกกระบี่พร้อมทั้งตวาดเสียงดัง“ออกมา!”‘กรรร’ เสียงมังกรคำรามดังก้องศาลาเฝ้าสงบ กระบี่วิเศษสีเขียวเจิดจ้าเล่มหนึ่งถูกเสกออกมา แผ่ประกายเขียวสว่างปกคลุมหลินจิงอวี่ไว้ทั้งร่าง ตัวกระบี่ใสกระจ่างดุจสายน้ำ กลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่ง ในวินาทีนั้นไม่เพียงต้านรับลำแสงหลากสีที่จู่โจมมาอย่างดุดันของ ‘แพรแดงอำพัน’ ไว้ได้ ยังเปล่งรัศมีเจิดจ้าจนใบหน้าทุกคนในห้องโถงใหญ่กลายเป็นสีเขียวมรกตเถียนปู้อี้แค่นเสียงหนักๆ กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา“ชางซงช่างใจกว้างจริงๆ ถึงกับยก ‘กระบี่สยบมังกร’ เล่มนี้ให้มัน”ฉีเฮ่าเห็นหลินจิงอวี่ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดก็วางใจลง ยิ้มพลางกล่าวว่า“อาจารย์เคยบอกว่าศิษย์น้องมีพรสวรรค์เหนือคนธรรมดา จะต้องมีเวทอาวุธคู่กายที่เหมาะสม ดังนั้นการทุ่มเทใจฟูมฟักเป็นพิเศษก็เป็นเรื่องที่สมควร”เถียนปู้อี้ยิ่งหน้าหงิกงอหนักขึ้นยามนี้ ‘แพรแดงอำพัน’ กับ ‘กระบี่สยบมังกร’ ต่างคุมเชิงกันอยู่ แต่แล้วเถียนหลิงเอ๋อร์ก็เบิกตากว้าง สองแขนกระพือเบาๆ แขนเสื้อสีแดงสะบัดพลิ้ว เรือนร่างแน่งน้อยพลันลอยขึ้นช้าๆ นางไขว้มือซ้ายขวาทาบที่หน้าอก จีบนิ้วเป็นท่าดอกกล้วยไม้* ตวาดว่า“พันธนาการ!”พอขาดคำลำแสงหลากสีก็หยุดการจู่โจม ‘แพรแดงอำพัน’ ที่มีความยาวสามเชียะพลันเคลื่อนถอยหลังมาหยุดลงตรงหน้าเถียนหลิงเอ๋อร์ก่อนจะเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง เจออากาศเป็นขยายยืดออก เพียงชั่วพริบตามิทราบว่ามันขยายยาวขึ้นอีกกี่เท่า อัดแน่นไปทั่วพื้นที่ด้านบนของศาลาเฝ้าสงบ ปิดกั้นรัศมีเจิดจ้าของ ‘กระบี่สยบมังกร’ ลงในบัดดล อึดใจต่อจากนั้นก็แยกออกเป็นแพรแดงนับหมื่นพุ่งวนรอบร่างหลินจิงอวี่เป็นชั้นๆ กักมันไว้ตรงกลางอย่างเหนียวแน่นซูหรูผุดลุกขึ้นตะโกนห้าม“หลิงเอ๋อร์ อย่าเหลวไหล!”แต่แพรแดงนับหมื่นได้ห่อร่างหลินจิงอวี่ไว้มิดชิดปิดกั้นมันจากสายตาทุกคน แม้แต่เถียนหลิงเอ๋อร์ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศก็ถูกแพรแดงหลายชั้นนั้นบดบังไว้ด้วย* หัวแม่มือกับนิ้วกลางงอเข้าประกบกัน นิ้วที่เหลืออีกสามนิ้วเหยียดตรง
