ขณะเดินขึ้นบันไดก่อนจะถึงประตูใหญ่พลันบังเกิดเสียงคำรามกึกก้องกัมปนาท มันก็คือเสียงประหลาดที่ได้ยินอยู่ตลอดเวลานั่นเอง และแล้วน้ำกลางสระก็กระฉอกฉานจนเกิดคลื่นสูง เงาร่างใหญ่มหึมาสายหนึ่งทะยานขึ้นมา นำพาเอาเกลียวคลื่นที่ว่าพุ่งตามขึ้นมาด้วย
นักพรตหนุ่มเหมือนจะระวังตัวแต่แรก พอขยับมือ ร่างก็พลิ้วขึ้นกลางอากาศ ถอยห่างจากจุดเดิมถึงสองจั้ง ส่วนเด็กน้อยทั้งสองมีหรือจะหลบทัน ต่างคนต่างเปียกม่อลอกม่อแลกราวกับไก่ในน้ำแกง
แต่มันทั้งสองกลับไม่รู้สึกตัว ยังคงเบิกตาจ้องสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่มหึมาตรงหน้าอย่างตกตะลึง เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้สูงห้าจั้ง หัวเป็นมังกรร่างเป็นสิงห์ ตลอดร่างปกคลุมด้วยเกล็ดเหมือนปลา ตาใหญ่ปากกว้าง เขี้ยวยาวสองข้างสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกาย รูปโฉมอัปลักษณ์และขนาดใหญ่มหึมาสร้างความน่าสะพรึงกลัวให้แก่ผู้คนนัก
เจ้าสัตว์ประหลาดสะบัดร่างแรงๆ ละอองน้ำปลิวว่อนดังซ่าๆ จากนั้นทำท่าเหมือนเอะใจชะโงกหน้ามองมาทางบันไดหิน
จางเสี่ยวฝานกับหลินจิงอวี่อ้าปากค้าง ยืนเบียดกันตัวแข็งทื่อเมื่อหัวที่มีขนาดใหญ่กว่าร่างพวกมันสองคนรวมกัน กับเขี้ยวที่แหลมดุจคมอาวุธเคลื่อนเข้ามาใกล้ หัวใจเต้นแรงจนแทบกระดอนหลุดจากปาก
ตอนนั้นนักพรตหนุ่มมิทราบว่าพลิ้วตัวกลับมาเมื่อใด มันยกมือเดียวตั้งฉากกับหน้าอก น้อมตัวแสดงความเคารพเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นอย่างนอบน้อม
“ผู้วิเศษ เป็นอาจารย์เรียกพวกมันมาพบ”
‘ผู้วิเศษ’ ถลึงตามองมันแล้วส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูก สองตากลอกไปมาเหมือนกำลังใช้ความคิด จากนั้นก็สะบัดหน้าเดินจากไปอย่างไม่แยแส ล้มตัวลงนอนหมอบอยู่ข้างสระ อ้าปากหาวแล้วเหยียดกายนอนรับแสงตะวันอย่างสุขี
นักพรตหนุ่มสะกิดเตือนเด็กทั้งสองที่กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อให้ออกเดินพลางอธิบาย
“ผู้วิเศษคือสัตว์เทพยุคโบราณที่ปรมาจารย์ชิงเยี่ยของพวกเราสยบไว้เมื่อหนึ่งพันปีก่อน เรียกว่า ‘กิเลนน้ำ’ ตอนที่ปรมาจารย์ชิงเยี่ยเผยแพร่เกียรติคุณของสำนักเมฆาเขียว ปราบปีศาจสยบมาร ผู้วิเศษก็มีส่วนช่วยเหลืออยู่ไม่น้อย ปัจจุบันนี้กลายเป็นสัตว์เทวะคุ้มสำนักของพวกเราไปแล้ว จึงได้รับการเรียกขานอย่างมีเกียรติว่าผู้วิเศษ”
กล่าวจบก็โค้งกายแสดงความเคารพไปทางกิเลนน้ำอีกครั้ง จางเสี่ยวฝานมองจนตาค้าง แต่ถูกหลินจิงอวี่กระตุกแขนเสื้อแล้วขยิบตา จึงรีบเลียนอย่างทำความเคารพทันที แต่เจ้ากิเลนน้ำตัวนั้นไม่รับน้ำใจ ทั้งไม่มองไม่ขยับ แถมยังกรนเสียงดังสนั่น ท่าทางจะหลับอุตุไปแล้ว
หลังทำความเคารพเสร็จทั้งสามก็ออกเดินต่อ พอพ้นบันไดหินก็เห็นป้ายทองจารึกอักษร ‘วิหารหยกวิสุทธิ์’ แต่ไกล เมื่อมาถึงหน้าวิหารที่กว้างขวางโอ่โถงก็เห็นบานประตูเปิดอยู่ ภายในจุดตะเกียงสว่างไสว ตั้งแท่นบูชาตรีวิสุทธิเทพของลัทธิเต๋า* ได้แก่ หยวนสือเทียนจวิน หลิงเป่าเทียนจวิน และเต้าเต๋อเทียนจวิน สีหน้าแววตาของรูปปั้นเต็มไปด้วยสง่าราศีน่าเกรงขาม
และเบื้องหน้ารูปปั้นเทพเจ้าทั้งสามขณะนี้ยืนไว้ด้วยคนหลายสิบคน มีทั้งนักพรตทั้งฆราวาส ดูท่าจะเป็นศิษย์สำนักเมฆาเขียวทั้งหมด เบื้องหน้าพวกมันวางเก้าอี้ไม้จันทน์ขนาดใหญ่ไว้เจ็ดตัว แบ่งเป็นซ้ายสาม ขวาสาม ตัวกลางวางเยื้องออกมาด้านหน้า ทว่ายามนี้กลับมีคนนั่งเพียงหก ตัวสุดท้ายทางด้านขวากลับว่างเปล่าไร้คนนั่ง
* สามเทพนักพรตแห่งลัทธิเต๋า เชื่อกันว่าเทพหยวนสือเทียนจวินเป็นปฐมเทวา คือเทพองค์แรกแห่งเทพทั้งปวง คอยแสดงธรรมสั่งสอนสรรพสัตว์ในอาทิกัลป์ (กัลป์เบื้องต้น) เทพหลิงเป่าเทียนจวินแสดงธรรมสั่งสอนสรรพสัตว์ในมัชฌิมกัลป์ (กัลป์เบื้องกลาง) และเทพเต้าเต๋อเทียนจวินแสดงธรรมสั่งสอนสรรพสัตว์ในปัจฉิมกัลป์ (กัลป์เบื้องปลาย)
