บทที่ 5 ผู้คน
ขณะนั้นดูเหมือนคนในวิหารกำลังปรึกษาหารือกัน นักพรตหนุ่มที่นำทางหยุดยืนหน้าประตูตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเอง ก่อนจะส่งเสียงรายงานอย่างนอบน้อม“ท่านเจ้าสำนัก อาจารย์อาทุกท่าน ศิษย์ฉางเจี้ยนได้รับคำสั่งให้นำเด็ก…”มันยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงร้องขัดขึ้นจากในตัววิหารอันศักดิ์สิทธิ์และทรงเกียรติ“ผี! ผี! ผีมา!…”ฉางเจี้ยนสะดุ้งเฮือก แต่จางเสี่ยวฝานกับหลินจิงอวี่ยิ่งแตกตื่นกว่า เสียงร้องนี้แหลมเล็กระคายหูแต่ฟังคุ้น จางเสี่ยวฝานวิ่งพรวดพราดเข้าตัววิหารโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด ตะโกนเรียกเสียงดัง“อารองหวัง อารองหวัง เป็นท่านหรือ”เสียงเรียกนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนระคนสะอื้น ทุกคนที่ได้ยินต่างบังเกิดความสงสารจับใจ ตรงมุมห้องด้านข้าง ชายกลางคนในชุดตัดฟืนนั่งยองๆ สองมือกุมศีรษะ ซุกเนื้อตัวอันสั่นเทากับซอกผนัง เสียงที่เล็ดลอดออกจากปากสั่นพร่า“ผี ผี…”มันผู้นี้คือคนตัดฟืนในหมู่บ้าน มีแซ่ว่าหวัง เป็นลูกชายคนที่สองของครอบครัว จิตใจดีมีเมตตา วันๆ เอาแต่ยิ้มแย้ม ยามขึ้นเขาไปตัดฟืนมักจะเก็บผลไม้ป่าติดมือลงมาแบ่งปันให้พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านจางเสี่ยวฝานวิ่งเข้าไปเขย่าหัวไหล่อีกฝ่ายแรงๆ พลางร้องถาม“อารองหวัง ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมคนในหมู่บ้านถึงได้ตะ…ตายกันหมด ยังมีอีก แม่ข้าล่ะ พ่อข้าล่ะ พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง ท่านบอกข้ามาซิ!”อารองหวังพอเจอจางเสี่ยวฝานไล่ถามเป็นชุดก็เหมือนจะกระหวัดคิดอะไรขึ้นมาได้ หยุดพล่ามคำว่าผีๆ เงยหน้ามองเด็กน้อยช้าๆทุกคนในวิหารต่างหน้าเปลี่ยนสี พากันเงี่ยหูฟังอย่างเงียบกริบ มีบางคนถึงกับลุกพรวดพราดจากเก้าอี้อย่างอดใจไม่อยู่ จับตารอฟังการสนทนาอย่างสนใจแต่น่าเสียดายอารองหวังขอบตาแดงเรื่อ ท่าทางสับสนหวาดกลัวสุดขีด เอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวดจ้องจางเสี่ยวฝาน ผ่านไปเนิ่นนานกลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำมีศิษย์สำนักเมฆาเขียวบางคนอดรนทนไม่ไหวสะอึกกายออกมาทว่าถูกคนข้างๆ ดึงไว้จางเสี่ยวฝานเห็นอีกฝ่ายนั่งเงียบไม่พูดจา เอาแต่ถลึงตาจ้องมองตน จึงตะโกนถามเสียงดังกว่าเดิม“อารองหวัง ท่านเป็นอะไรไป”มิคาดอารองหวังถูกเสียงดังทำเอาสะท้านเฮือก ความหวาดผวาระบายชัดบนใบหน้าอีกครั้ง คนถึงกับกึ่งคลานกึ่งกลิ้งตัวหนีห่าง สองมือกุมศีรษะขดตัวงอเป็นกุ้ง แผดร้องแต่ว่า“ผี! ผี! ผี!…”เสียงถอนใจเฮือกดังขึ้นทั่ววิหาร ศิษย์สำนักเมฆาเขียวล้วนมีสีหน้าผิดหวัง คนที่ผุดลุกขึ้นก็หย่อนกายนั่งอย่างละเหี่ยใจ จางเสี่ยวฝานคิดจะตามซักไซ้แต่ถูกหลินจิงอวี่ดึงตัวไว้มันหันมามองอย่างสงสัย กลับเห็นหางตาสหายรักเปียกชุ่ม“ไม่มีประโยชน์หรอก อารองหวังเสียสติไปแล้ว”จางเสี่ยวฝานสมองเลื่อนลั่น ตะลึงนิ่งอยู่กับที่หลินจิงอวี่อายุมากกว่าจางเสี่ยวฝานหนึ่งปี มีความคิดเป็นผู้ใหญ่กว่า มันกวาดตามองไปรอบๆ เห็นทุกคนในที่นั้นแต่งกายชุดศิษย์สำนักเมฆาเขียว มีทั้งชายหญิง นักพรตฆราวาส พกอาวุธซึ่งเป็นกระบี่เสียส่วนใหญ่ ในบรรดานั้นคนทั้งหกที่นั่งเก้าอี้ดูมีสง่าราศีเหนือใคร แบ่งเป็นสามนักพรตและสามฆราวาส โดยเฉพาะคนในชุดสีเขียวเข้มซึ่งนั่งกลาง บุคลิกลักษณะเหมือนเซียน สองตาเป็นประกายอบอุ่นมีเมตตา แน่นอนว่าต้องเป็นนักพรตเต้าเสวียน เจ้าสำนักเมฆาเขียวผู้มีชื่อเสียงโด่งดังนั่นเอง
