หลินจิงอวี่ดึงตัวจางเสี่ยวฝานไปยังเบื้องหน้าคนทั้งหก คุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับนักพรตเต้าเสวียนดัง ‘โป๊กๆๆ’นักพรตเต้าเสวียนมองเด็กทั้งสองอย่างพิจารณา ถอนใจเบาๆ ก่อนกล่าวว่า“เด็กที่น่าสงสาร พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ”หลินจิงอวี่กลับไม่ยอมลุก มันเงยหน้ามองยอดคนผู้เปรียบเสมือนเซียนตรงหน้า อ้อนวอนเสียงเศร้าสร้อย“ท่านนักพรต พวกเราทั้งสองไม่รู้ความ ลืมตาตื่นขึ้นมาก็สูญเสียครอบครัวและคนที่รู้จักไปหมด ขอให้ผู้อาวุโสผู้มีเมตตาและเปี่ยมไปด้วยพลังอภินิหาร ล่วงรู้อดีตกาลและอนาคตช่วยสงเคราะห์พวกเราด้วยเถิด”จางเสี่ยวฝานพูดไม่เก่งเหมือนสหาย ทั้งยามนี้สมองเลอะเลือน ได้แต่กล่าวตามเพื่อนว่า“ใช่แล้วๆ ท่านเทพเจ้า ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!”ทุกคนอดยิ้มน้อยๆ ในความเป็นเด็กไม่รู้เดียงสาของจางเสี่ยวฝานมิได้ แล้วสายตาทุกคู่ก็เลื่อนไปจับจ้องหลินจิงอวี่เป็นตาเดียวมันอายุยังน้อย แม้เผชิญการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต เมื่ออยู่ต่อหน้ายอดคนที่มีชื่อสะท้านแผ่นดินอย่างนักพรตเต้าเสวียนยังคงพูดจาชัดถ้อยชัดคำ คุณสมบัตินี้เหนือล้ำกว่าเด็กในรุ่นราวคราวเดียวกันทั่วไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจางเสี่ยวฝานที่พานนึกว่านักพรตเต้าเสวียนเป็นเทพเจ้าไปแล้วโศกนาฏกรรมของหมู่บ้านวัดหญ้าคาซึ่งตั้งอยู่แทบเท้าของสำนักเมฆาเขียวเป็นเรื่องที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในรอบหนึ่งพันปี สะท้านสะเทือนถึงชื่อเสียงของสำนัก นักพรตเต้าเสวียนทั้งเดือดดาลทั้งแตกตื่น รีบระดมผู้นำทั้งหกสังกัดประชุมหารือ ยามนี้นอกจากผู้นำสังกัด ‘ดอยไผ่น้อย’ นักพรตหญิงสุ่ยเยวี่ย ผู้นำที่เหลือทั้งห้าต่างมากันครบถ้วนผู้นำทั้งเจ็ดสังกัดของสำนักเมฆาเขียวย่อมเป็นบุคคลระดับยอดฝีมือของสำนัก ซึ่งเท่ากับเป็นระดับสุดยอดฝีมือของผู้บำเพ็ญเต๋าในแผ่นดิน และยามนี้บุคคลเหล่านี้กำลังมองหลินจิงอวี่ด้วยแววตาเป็นประกาย ชมเชยในใจว่า‘เป็นหยกงามชิ้นหนึ่งจริงๆ’นักพรตเต้าเสวียนยิ้มน้อยๆ“อดีตและอนาคตนั้นข้ามิอาจหยั่งรู้ แต่พวกเจ้าอาศัยอยู่ตีนเขาเมฆาเขียว สำนักเราย่อมมิอาจเมินเฉย เพียงแต่ข้ามีคำถาม หวังว่าพวกเจ้าจะตอบมาตามความจริง”หลินจิงอวี่พยักหน้า“ทราบแล้ว เชิญท่านนักพรตสอบถาม”
