ทดลองอ่าน กระบี่เทพสังหาร ตอนที่ 1

จางเสี่ยวฝานท่องตามเบาๆ“ตู้ปี้ซู ตู้ปี้ซู ตู้ปี้ซู**…”แค่สามรอบมันก็หัวเราะจนตัวงอซ่งต้าเหรินจงใจเล่าเรื่องสนุกๆ ให้มันหัวเราะจะได้ลืมความเศร้าโศกในใจชั่วขณะ พอเห็นได้ผลก็ดีใจ เล่าต่อไปอย่างยิ้มแย้ม“ก่อนศิษย์น้องหกเข้าสำนักเป็นคนติดการพนัน ต่อมาได้พบอาจารย์โดยบังเอิญ ถูกอาจารย์กล่อมเกลาจิตใจและนำตัวขึ้นเขา แม้จะไม่เล่นพนันอีก แต่ปกติชอบชวนคนพนันขันต่อ อาจารย์หญิงจึงจงใจเตือนสติมันด้วยชื่อใหม่นี้”จางเสี่ยวฝานยังมีจิตใจเป็นเด็ก พอฟังเรื่องสนุก ความเศร้าก็บรรเทาไปอักโข ยิ่งเห็นศิษย์พี่ใหญ่อบอุ่นเป็นกันเอง ความหวาดกลัวต่ออนาคตที่เกาะกินจิตใจก็ค่อยๆ ลดน้อยลงหลังจากอิ่มหนำซ่งต้าเหรินก็พาจางเสี่ยวฝานไปยัง ‘ศาลาเฝ้าสงบ’ วิหารหลักของดอยไผ่ใหญ่ที่ซึ่งผู้คนทุกระดับชั้นในสังกัดดอยไผ่ใหญ่ได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว วิหารหลังนี้ปูพื้นด้วยอิฐแดง เสาหินหลังคาแดง บนพื้นกลางศาลาสลักเป็นรูป ‘ไท่จี๋’*** ขนาดใหญ่ดูราบเรียบสมถะหน้าศาลาจัดวางเก้าอี้สองตัว นั่งไว้ด้วยคนสองคน คนหนึ่งคือเถียนปู้อี้ อีกคนคือสาวงามท่าทางสุขุมเรียบร้อย อายุอย่างมากก็ประมาณสามสิบเศษ รูปโฉมงดงามมีเสน่ห์ยิ่ง ที่ด้านหลังนางยืนไว้ด้วยเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู สองตากลมโตสุกใส ท่าทางซุกซนฉลาดเฉลียวส่วนบรรดาศิษย์ทั้งห้าต่างยืนเรียงแถวอยู่ด้านข้าง มีทั้งสูงเตี้ยกำยำผอมบาง ต่างส่งสายตามองมาที่จางเสี่ยวฝานเป็นจุดเดียวซ่งต้าเหรินเดินไปหยุดหน้าศาลา รายงานอย่างนอบน้อม“อาจารย์ อาจารย์หญิง ศิษย์พาศิษย์น้องเล็กมาแล้วขอรับ”เถียนปู้อี้แค่นเสียงอย่างหงุดหงิด กลับเป็นซูหรูผู้งดงามมองจางเสี่ยวฝานอย่างมีเมตตา“ต้าเหริน มันนอนหลับมาหนึ่งวันหนึ่งคืนคงจะหิวแล้ว เจ้าพามันไปหาอะไรกินก่อนเถอะ”ซ่งต้าเหรินรีบบอก** คราวนี้หมายถึง ‘ซู’ อีกตัวที่แปลว่าแพ้ ปี้ซูแปลว่าต้องแพ้*** หรือที่เรียกกันว่าไท้เก๊ก เป็นสัญลักษณ์สีดำขาวกอดรวมกันเป็นวงกลม ดำคือหยิน ขาวคือหยาง