“พวกเจ้ามันศิษย์ไม่เอาไหน พอข้าจะทดสอบฝีมือก็กลัวจนหัวหด เหลือเวลาอีกห้าปีก็จะถึง ‘งานประลองฝีมือเจ็ดสังกัด’ ที่หกสิบปีมีครั้งของสำนักเมฆาเขียวแล้ว คราวที่แล้วพวกเจ้าทำให้ข้ากับอาจารย์ต้องเดือดดาลแทบกระอักเลือด คราวนี้หากประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ข้าทั้งสองมิต้องเอากะละมังคลุมหัวรึ! ลงมือ บุกเข้ามาพร้อมกันทั้งห้าคนนั่นแหละ…”ซ่งต้าเหรินเร่งฝีเท้า พ้นประตูวิหารก็ออกวิ่งเร็วจี๋ขึ้นเขาทันที จางเสี่ยวฝานที่ฟุบอยู่บนไหล่เห็นต้นไม้สองข้างทางผ่านหน้าดัง ‘หวืดๆ’ ส่วนเถียนหลิงเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเสกผ้าแพรที่ตลอดทั้งผืนเป็นสีแดงอำพันอ่อนใสแทบมองทะลุได้ออกมาตั้งแต่เมื่อใด ยามเคลื่อนไหวเปล่งประกายงดงามเหมือนสายรุ้ง เห็นได้ชัดว่าเป็นของวิเศษ นางเผ่นแผล็วขึ้นยืนเหยียบ ทำท่าดันมือขึ้น แพรแดงผืนนั้นก็เหินลอยขึ้นในอากาศ พานางตามหลังซ่งต้าเหรินมาติดๆจางเสี่ยวฝานมีหรือจะเคยเห็นภาพพิสดารแบบนี้มาก่อน ทีแรกตกตะลึงพรึงเพริด พอเห็นเถียนหลิงเอ๋อร์เหยียบแพรเหาะเหินด้วยท่าทีสง่างามราวเทพธิดา แววตาก็เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นชื่นชมเลื่อมใสเถียนหลิงเอ๋อร์อ่านแววตานั้นออก สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความภาคภูมิ นางเร่งความเร็วขึ้นมาเคียงข้างพลางถามว่า“เป็นอย่างไร ข้าเก่งมากใช่หรือไม่”จางเสี่ยวฝานรีบพยักหน้าชม“ใช่แล้ว ศิษย์พี่หญิงฝีมือร้ายกาจ ที่แท้ขี่ผ้าแพรธรรมดาๆ ผืนหนึ่งก็วิ่งได้เร็วขนาดนี้!”เถียนหลิงเอ๋อร์งงงันวูบ แล้วร้องเพ้ยอย่างขุ่นเคือง แต่อึดใจต่อมาก็อดหัวเราะมิได้“คนโง่!”จางเสี่ยวฝานถูกด่าโดยไม่รู้ความผิดก็มืดแปดด้าน ซ่งต้าเหรินหันมาอธิบายยิ้มๆ“ศิษย์น้องเล็กอย่าพูดเหลวไหล ‘แพรแดงอำพัน’ คือของวิเศษที่ทำให้อาจารย์หญิงชื่อเสียงโด่งดังตั้งแต่ยังไม่แต่งให้อาจารย์ มีประโยชน์สารพัด อานุภาพก็ร้ายกาจ เป็นของวิเศษชั้นเซียนที่ขึ้นชื่อแม้แต่ในสำนักเมฆาเขียวของพวกเราเอง เจ้าเรียกมันว่าผ้าแพรธรรมดาๆ ผืนหนึ่งได้อย่างไร”จางเสี่ยวฝานหน้าแดงก่ำ แอบชำเลืองมองเถียนหลิงเอ๋อร์ เห็นนางยิ้มแย้มจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้างสักพักทั้งสามก็มาถึงหน้าเนินเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซ่งต้าเหรินหยุดฝีเท้าวางจางเสี่ยวฝานลง เถียนหลิงเอ๋อร์ก็ลดตัวสู่พื้น มือทำท่าตวัดเก็บ ‘แพรแดงอำพัน’ ผืนนั้นก็เหมือนมีชีวิต ม้วนตัวเองขดอยู่รอบเอวแน่งน้อย ดูไปเหมือนสายคาดเอวสวยงามเส้นหนึ่งเนินเขาลูกนี้มีต้นไผ่ขึ้นเต็มไปหมด มีทั้งลำต้นหนาและบาง กอปรกันขึ้นเป็นป่าไผ่อันรกครึ้ม แต่หากมองให้ดีจะเห็นว่าไผ่ที่นี่ไม่เหมือนกับไผ่ทั่วไป เพราะบริเวณปล้องกลับมีสีดำ
