ซ่งต้าเหรินชี้ไปที่ป่าไผ่ตรงหน้า“ศิษย์น้องเล็ก ตามกฎศิษย์ที่เพิ่งเข้าสังกัดจะต้องมาตัดไผ่ที่นี่ทุกวัน เจ้าอายุยังน้อย ช่วงสามเดือนแรกตัดแค่วันละต้นก็พอ จะตัดต้นที่ปล้องหนาหรือบางแค่ไหนเจ้าเลือกเอาเองตามใจ”ตอนพูดถึงเรื่องแบบฝึกหัดเบื้องต้นของสำนัก จางเสี่ยวฝานได้ยินอาจารย์หญิงสั่งกำชับให้ซ่งต้าเหรินคอยดูแลมันให้ดี ยังนึกว่าเป็นเรื่องยากเย็นเข็ญใจอะไร ที่ไหนได้กลับเป็นงานตัดฟืนธรรมดา มันเกิดในครอบครัวชาวนา โตในหมู่บ้านวัดหญ้าคา เคยตามผู้ใหญ่ขึ้นเขาไปตัดฟืนหลายครั้ง พอเห็นเช่นนี้ก็คลายใจลง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มกว้าง“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าเคยตัดฟืนมาก่อน ท่านไม่ต้องกังวลหรอก”ซ่งต้าเหรินยิ้มอย่างมีเลศนัย“เช่นนั้นก็ดี พวกเราเดินกลับกันช้าๆ เจ้าจะได้จำทางได้ เพราะต่อไปเจ้าต้องมาเองคนเดียว เดี๋ยวข้าจะอธิบายถึงกฎเกณฑ์สำคัญๆ ในสำนักและสังกัดให้ฟังด้วย”เถียนหลิงเอ๋อร์สอดปากอย่างรู้ทัน“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านวิ่งมาเสียไกล หนำซ้ำยังจะเดินกลับช้าๆ เพื่อคุยเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ กลัวจะถูกท่านแม่ข้าซ้อมเอาใช่ไหมเล่า”ซ่งต้าเหรินหน้าแดง แต่ทำเป็นหูทวนลม ยังคงพูดกับจางเสี่ยวฝาน“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าจำไว้ให้ดี กฎข้อแรกของสำนักคือเคารพเชื่อฟังอาจารย์…”ที่แท้เถียนปู้อี้เป็นคนนิสัยเกียจคร้าน ถึงจะรักหน้าตาดุจชีวิต แต่ไม่คร่ำเคร่งสั่งสอนศิษย์ หลังจากถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เสร็จแล้วก็ไม่ดูดำดูดี ปล่อยให้ศิษย์ฝึกซ้อมกันเองแต่ภรรยามันซูหรูกลับเป็นคนมีนิสัยชอบเอาชนะ โปรดปรานการฝึกวิชา ยามเป็นสาวแรกรุ่นก็มีชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อย หลังจากแต่งให้เถียนปู้อี้ถึงเปลี่ยนเป็นสำรวมขึ้นมาก แต่ที่เกิดเหตุการณ์อาจารย์ซ้อมศิษย์นั้นเป็นเพราะประการแรก บ่อยครั้งนางคันมือคันไม้จนทนไม่ไหว ประการที่สอง ศิษย์ในสำนักไม่ค่อยจะมุมานะชิงดีชิงเด่นกับใคร ทุกคราที่บรรจบครบรอบ ‘งานประลองฝีมือเจ็ดสังกัด’ ศิษย์ดอยไผ่ใหญ่ล้วนประสบความพ่ายแพ้ติดต่อกัน นอกจากศิษย์คนโตซ่งต้าเหรินที่ผ่านเข้ารอบเป็นบางครั้ง ศิษย์ที่เหลือคนอื่นๆ ล้วนตกรอบแรก กลายเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้คนในสำนักอยู่ร่ำไปซูหรูเป็นคนไม่ยอมแพ้ มีหรือจะนิ่งดูดายรอความอดสู นางจึงมักออกโรง ‘อบรมสั่งสอน’ ศิษย์ทั้งหลายแทนสามี แม้ภายนอกจะดูงดงามอ่อนโยน ทว่ากลับใจร้อนดุจเปลวเพลิง พลังฝึกปรือก็สูงส่งยิ่ง พลั้งเผลอทีไรเป็นเล่นงานศิษย์ทั้งหลายจนหัวร้างข้างแตกวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนมุสิก ดังนั้นศิษย์ทั้งหลายจึงเกรงกลัวอาจารย์หญิงที่สวยงามท่านนี้มากกว่าอาจารย์อ้วนเตี้ยของพวกมันเสียอีกยามนั้นท้องฟ้าเริ่มมืด ดวงตะวันคล้อยลงทางทิศตะวันตก ขอบฟ้าเปล่งแสงสายัณห์ตะวันรอน แสงสีส้มแดงสาดส่องกระทบร่างผู้ใหญ่หนึ่งเด็กสองที่กำลังเดินช้าๆ ส่วนเรือนซึ่งตั้งอยู่บนยอดดอยตรงหน้า ไม่รู้ว่ามีเสียงเห่าหอนยาวๆ ดังมาจากส่วนใด ในเสียงนั้นยังแทรกไว้ด้วยเสียงคนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเป็นระยะๆ
