บทที่ 7 จุดเริ่มต้น
ดวงตะวันกำลังจะลับฟ้า ได้เวลาอาหารเย็นด้านหลังดอยไผ่ใหญ่เป็นป่าไผ่ทึบ อาคารและเรือนพักล้วนตั้งอยู่ด้านหน้า สิ่งปลูกสร้างที่ใหญ่โตและมีความสำคัญที่สุดคือวิหารหลัก ‘ศาลาเฝ้าสงบ’ เถียนปู้อี้และครอบครัวพักอยู่ในเรือนด้านหลัง ด้านข้างเป็นระเบียงวงแหวนอันต่อเชื่อมถึงเรือนพักพร้อมสวนเล็กๆ ของศิษย์ทั้งหลาย แต่เป็นเพราะจำนวนศิษย์มีน้อยกว่าห้อง ทุกคนจึงได้ครองห้องส่วนตัวไม่เว้นแม้แต่ศิษย์ที่เพิ่งเข้าใหม่อย่างจางเสี่ยวฝาน พูดถึงชีวิตความเป็นอยู่ศิษย์สังกัดดอยไผ่ใหญ่กลับสุขสบายกว่าศิษย์ในสังกัดอื่นๆ มากมายส่วนที่เหลือก็คือ ‘ถ้ำไท่จี๋’ ซึ่งเป็นที่ฝึกยุทธ์ และห้องครัวรวมทั้งห้องอาหาร บัดนี้ศิษย์ทุกคนต่างรวมตัวกันอยู่ในห้องอาหาร ตู้ปี้ซูผู้รับหน้าที่พ่อครัวกำลังลำเลียงอาหารขึ้นโต๊ะซึ่งตั้งอยู่ทางขวามือ ส่วนใหญ่จะเป็นผัก มองหาเนื้อสัตว์แทบไม่เจอ ศิษย์ทั้งหลายนั่งเรียงตามลำดับอาวุโสอยู่ที่ฟากหนึ่งของโต๊ะ ซ่งต้าเหรินนั่งตำแหน่งแรกโดยมีจางเสี่ยวฝานนั่งตบท้าย ที่หัวโต๊ะและฝั่งตรงข้ามวางเก้าอี้ใหญ่หนึ่งตัวและเก้าอี้ขนาดย่อมกว่าเล็กน้อยอีกสองตัว ดูท่าคงเตรียมไว้สำหรับเถียนปู้อี้และครอบครัวตู้ปี้ซูจัดวางอาหารและล้างมือเสร็จก็เดินมานั่งเก้าอี้ว่างตัวที่ติดกับจางเสี่ยวฝาน รอคอยอาจารย์ด้วยกันกับศิษย์คนอื่นๆตู้ปี้ซูยังอายุน้อย ใบหน้าเรียวคางแหลม ดวงตาโตรูปสามเหลี่ยม ท่าทางกระฉับกระเฉงดูเป็นคนคล่องแคล่วมีไหวพริบ พอนั่งลงก็ทักจางเสี่ยวฝานยิ้มๆ ว่า“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าชื่ออะไร”จางเสี่ยวฝานตอบ“จางเสี่ยวฝาน”ตู้ปี้ซูพยักหน้าหงึกๆ ชี้อกตัวเอง“ข้าตู้ปี้ซู เป็นศิษย์พี่หกของเจ้า”จางเสี่ยวฝานเรียกด้วยความเคารพ“ศิษย์พี่หก”ตู้ปี้ซูกระแอมคราหนึ่ง ตบไหล่มันหนักๆ พลางบอกกล่าวอย่างยิ้มแย้ม“ประเดี๋ยวลองชิมฝีมือข้าสักหน่อยนะ”จางเสี่ยวฝานมองอาหารเต็มโต๊ะที่ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายไหล พยักหน้าอย่างกระตือรือร้นแต่จู่ๆ ตู้ปี้ซูก็หัวเราะฮิๆ ท่าทางมีเลศนัย ชี้ไปที่ประตูใหญ่ถามว่า“ศิษย์น้องเล็ก ปกติอาจารย์ อาจารย์หญิง แล้วก็ศิษย์น้องหญิงจะเดินเข้ามาทางนั้น พวกเรามาพนันกันดีหรือไม่”จางเสี่ยวฝานงุนงงวูบ คนอื่นๆ ต่างก็หันมามองพร้อมด้วยรอยยิ้มแปลกๆ เจ้าห้าหลี่ว์ต้าซิ่นที่นั่งถัดจากตู้ปี้ซูถามกลั้วหัวเราะ“น้องหก ผีพนันเข้าสิงอีกแล้วกระมัง”เหอต้าจื้อซึ่งมีใบหน้าซูบผอมกระเซ้าว่า“ระยะนี้เจ้ามักจะแพ้พนันตลอด ตอนนี้เลยคิดจะหลอกเด็กใช่หรือไม่”“ชู่ว์!”ตู้ปี้ซูโบกมือไล่อย่างไม่สนใจ กล่าวกับจางเสี่ยวฝานด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าลองทายซิว่าระหว่างอาจารย์ อาจารย์หญิง กับศิษย์น้องหญิง ใครจะเดินผ่านประตูเข้ามาเป็นคนแรก เจ้าเพิ่งจะเข้าสำนัก ข้าจะยอมเสียเปรียบให้เจ้าทายก่อน”เจ้าสองอู๋ต้าอี้ซึ่งนั่งห่างไปไกลหน่อยรีบเตือนเสียงดัง“ศิษย์น้องเล็ก ก่อนรับพนันเจ้าต้องถามก่อนว่าหากชนะแล้วเป็นอย่างไร แพ้แล้วเป็นอย่างไร”ตู้ปี้ซูแค่นเสียงฮึดฮัด“พวกศิษย์พี่กลัวข้าแพ้แล้วเบี้ยวรึ ข้าตู้ปี้ซูผาดโผนมาทั่วแผ่นดินได้ก็เพราะอาศัยชื่อเสียงอันโด่งดังด้านการพนันนี่แหละ (พูดถึงตรงนี้ทุกคนพลันกระทืบเท้าเป่าปากร้องว่า ‘ก็เพราะเจ้าไม่เคยชนะมาก่อนไงเล่า’) ศิษย์น้องเล็ก หากเจ้าทายถูก ข้าจะช่วยเจ้าตัดไผ่สิบวัน แต่หากเจ้าแพ้ ก็มาช่วยข้าล้างชามสิบวัน ตกลงไหม”ทุกคนหัวเราะลั่นอีกครั้ง ซ่งต้าเหรินอดด่ายิ้มๆ ไม่ได้
