ทดลองอ่าน กระบี่เทพสังหาร ตอนที่ 1

จางเสี่ยวฝานพลันร่างสะท้านเฮือก สีหน้าแววตาเปลี่ยนไปทันควันเถียนหลิงเอ๋อร์ถามอย่างประหลาดใจ“เป็นไรไปหรือ”จางเสี่ยวฝานตื่นจากภวังค์ ทว่าแววหวาดกลัวบนสีหน้ายังไม่จางหาย มันอึกอักตอบว่า“ไม่…ไม่มีอะไร ข้าเคยได้ยินว่าวิชานี้ร้ายกาจมาก”เถียนหลิงเอ๋อร์ถลึงตาร้องว่า“แน่นอนอยู่แล้ว มันเป็นหนึ่งในเคล็ดวิชาสุดยอดของสำนักเรา น้อยคนนักที่สามารถฝึกได้สำเร็จ พ่อข้าบอกว่ายามสำแดงเคล็ดวิชานี้ออกมาจะต้องใช้ตัวเองเสริมด้วยเวทอาวุธเป็นตัวล่อเทพสายฟ้าจากสวรรค์ทั้งเก้าให้เปล่งอานุภาพอันสว่างไสว เรียกได้ว่าบุกไปทางไหนก็ราพณาสูรไปทางนั้น ร้ายกาจสุดบรรยาย”จางเสี่ยวฝานถอนใจเบาๆ รำพึงว่า“ใช่แล้ว”เถียนหลิงเอ๋อร์กล่าวเสริมต่อ“เจ้าลองคิดดู ถึงแม้จะเป็นเคล็ดวิชาป้องกันตัว แต่เทพสายฟ้ามีอิทธิฤทธิ์ถึงระดับใดแล้ว คนปกติหากสัมผัสจะต้องไหม้เกรียมเป็นเถ้าถ่าน ผู้ฝึกปรือจึงต้องมีพลังเข้มแข็งสุดยอด เพราะหากร่างกายไม่แข็งแรงพอ เกรงว่าตัวเองคงถูกเทพสายฟ้าผ่าตายเสียก่อน ยังจะพูดถึงบุกไปทางไหนราพณาสูรไปทางนั้นได้อีกหรือ”นางมองจางเสี่ยวฝานแวบหนึ่งแล้วพูดประชด“ดังนั้นที่พ่อข้าเรียกให้เจ้าเริ่มทำแบบฝึกหัดเพราะหวังดี แล้วดูเจ้าสิ ทำไมทำหน้าไม่สมัครใจแบบนั้น”จางเสี่ยวฝานสะดุ้งเฮือก รีบกระโดดลุกขึ้นยืนแก้ตัว“ไม่มีเรื่องเช่นนั้น ข้าไม่…ไม่มีทางกล้าคิดต่ออาจารย์อย่างไม่เคารพเด็ดขาด และยิ่งไม่มีทางไม่สมัครใจด้วย เอ่อ ข้าพักพอแล้ว รีบไปกันเถอะ”มันก้มลงหยิบมีดเดินอาดๆ ขึ้นเขาอย่างไม่รอช้า เถียนหลิงเอ๋อร์มองแผ่นหลังมันยิ้มๆ ก่อนจะเดินตามไปกว่าจะคลานขึ้นมาถึงเนินเขาเล็กๆ แห่งนี้ จางเสี่ยวฝานก็เหนื่อยแทบขาดใจ มันหอบพลางมองป่าไผ่ที่อยู่ตรงหน้า ไม่รู้ว่าเจ้าสุนัขขนเหลืองมานอนหมอบรออยู่ตั้งแต่เมื่อใด พอเห็นพวกมันก็เห่า ‘โฮ่งๆ’ แต่ไม่ได้ลุกขึ้น