“สำนักเมฆาเขียวนี่ร้ายกาจจริงๆ ขนาดเลี้ยงสุนัขยังเลี้ยงได้ตัวใหญ่กว่าชาวบ้านอย่างพวกเราตั้งเยอะ”มันตามเถียนหลิงเอ๋อร์ออกจากห้องก็พบว่าท้องฟ้ายังไม่สว่างดี พอพ้นระเบียงวงแหวนมองไปทางหลังเขา ที่นั่นยังมีหมอกยามเช้าปกคลุมมิดแทบมองอะไรไม่เห็นแล้วสองคนหนึ่งสุนัขก็เดินมุ่งหน้าไปยังที่นั่นเมื่อวานตอนถูกซ่งต้าเหรินอุ้มยังรู้สึกว่าไม่ไกล เส้นทางก็สะดวกราบรื่น คิดไม่ถึงว่าพอเดินเองเพียงครึ่งทางก็หอบเพราะความชัน ระยะทางก็ดูเหมือนจะไกลกว่าที่คิดเอาไว้มากมองดูเถียนหลิงเอ๋อร์ แม้นวันนี้นางจะไม่ได้ใช้ ‘แพรแดงอำพัน’ แต่ยังคงเดินเหินอย่างสบาย ร่างอ้อนแอ้นในชุดแดงส่ายไหวเล็กน้อยตามจังหวะก้าวเดิน ฝีเท้าทั้งแผ่วเบาทั้งรวดเร็ว เจ้าสุนัขสีเหลืองยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันวิ่งดักหน้าดักหลังแล้วหายไปในป่าทึบ ไม่รู้ว่าหายไปทำอะไร ประเดี๋ยวประด๋าวเป็นต้องวิ่งสวบสาบออกมาจากอีกจุดหนึ่ง ท่าทางกระปรี้กระเปร่าคึกคักยิ่งครึ่งชั่วยามต่อมาจางเสี่ยวฝานก็หอบแฮก สองขาอ่อนเปลี้ยก้าวต่อแทบไม่ไหวเถียนหลิงเอ๋อร์หันมาเห็นสารรูปมันก็ร้องเชอะ กล่าวว่า“เจ้านี่ไม่ได้เรื่อง นั่งพักสักครู่ดีหรือไม่”จางเสี่ยวฝานรีบพยักหน้าแรงๆ ทิ้งตัวลงนั่งหอบ สุนัขขนเหลืองกลับหายตัวไปไม่เห็นเงา ไม่รู้ว่ามุดหายไปวิ่งเล่นที่ไหนอีกจางเสี่ยวฝานสูดหายใจลึกๆ อยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยหายเหนื่อย มันมองทิวทัศน์โดยรอบ เห็นดอยไผ่ใหญ่สูงชะลูด ข่มยอดเขาบริเวณข้างเคียงให้ดูเตี้ยไปถนัดตา ชวนให้รู้สึกภาคภูมิใจยิ่ง“ศิษย์พี่ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะถาม ไม่รู้ว่า…”เถียนหลิงเอ๋อร์เห็นมันกล้าๆ กลัวๆ ก็รู้สึกภาคภูมิจนหัวใจพอง ทำเป็นยกมือขึ้นตกแต่งเรือนผม ปั้นหน้าเคร่งเครียดกล่าวว่า“เจ้าถามมา”“เพราะเหตุใดพวกเราถึงต้องยึดเอาการตัดไผ่เป็นแบบฝึกหัด ข้านึกว่าแบบฝึกหัดจะต้องเกี่ยวกับการฝึกฌานบำเพ็ญเพียรเสียอีก”เถียนหลิงเอ๋อร์เบะปากตอบว่า“เจ้าจะเข้าใจอะไร ผู้ที่ฝึกฌานบำเพ็ญเพียร ความแข็งแรงของร่างกายเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ท่านแม่ข้าบอกว่าหากร่างกายไม่แข็งแรงไม่มีทางฝึกได้ดี สำนักเมฆาเขียวของพวกเรามีต้นกำเนิดจากลัทธิเต๋า ให้ความสำคัญกับการดูแลสุขภาพและออกกำลังกายมากที่สุด ยิ่งฝึกปรือขั้นสูงขึ้น สุขภาพร่างกายก็ยิ่งมีความสำคัญมากขึ้น ลองหยิบยกเอาหนึ่งในเคล็ดวิชาสุดยอดของสำนักเรา ‘กระบี่เทพขี่สายฟ้า’ มาพูด…”
