บทที่ 12 พบกันอีกครั้ง
ครึ่งเดือนหลังเกิดเหตุ จางเสี่ยวฝานก็เข้าสำนักครบสามปีเต็มพอดี สิ้นสุดแบบฝึกหัดตัดไผ่อันยาวนาน เพียงแต่ยิ่งใกล้จะยุติผลสำเร็จของมันก็ยิ่งต่ำจนตัวเองยังหน้าแดงทั้งนี้เพราะหลังกลับจากหุบเขาลึก มันมักจะหน้ามืดตาลายเลือดจางลมปราณอ่อนแอ ทำอะไรก็เหนื่อยง่าย มันนึกเดาในใจว่าอาจเป็นเพราะวันนั้นมันเสียเลือดไปมาก แต่ตรวจดูทั้งเนื้อตัวก็ไม่มีบาดแผลอันใด รู้สึกสงสัยแต่ไม่กล้าไปถามอาจารย์ ได้แต่เก็บความกังวลใจไว้เงียบๆแม้นมันไม่พูดแต่ร่างกายกลับแสดงอาการออกมา ปกติต่อให้ศิษย์ไม่เอาถ่านแค่ไหนอย่างน้อยก็ต้องตัดไผ่ปล้องดำได้สองต้น บัดนี้แค่ฟันไม่กี่ครั้งมันก็หอบแฮกเหงื่อแตกเต็มหน้า ผ่านไปครึ่งวันยังตัดไผ่ไม่สำเร็จสักต้น อันที่จริงเรื่องนี้มีเลศนัย วันนั้นที่หุบเขา ‘มุกดูดโลหิต’ แทบจะดูดเลือดมันไปครึ่งตัว หากมิใช่เพราะร่างกายมันแข็งแรง เกรงว่าป่านนี้คงนอนซมกับเตียงไปแล้ว แต่กระนั้นจะให้ตัดไผ่ได้เหมือนเมื่อก่อนย่อมเป็นความคิดที่เหลวไหลมันตกอยู่ในสภาพเช่นนี้มาตลอด จนกระทั่งครึ่งเดือนให้หลังจึงรู้สึกดีขึ้น แรงกายแรงใจเริ่มเพิ่มพูนกว่าเดิม แต่แบบฝึกหัดตัดไผ่ได้สิ้นสุดลงเสียแล้ว ในวันสุดท้ายภายใต้การควบคุมของศิษย์พี่ใหญ่ซ่งต้าเหรินและพวก จางเสี่ยวฝานออกแรงเต็มกำลัง ในที่สุดก็ตัดไผ่ปล้องดำสำเร็จเพียงต้นเดียวเมื่อหมดเวลาทุกคนมองหน้ากัน ผิดหวังจนพูดไม่ออก มีเพียงเถียนหลิงเอ๋อร์ที่เดินเข้ามาตบไหล่แล้วปลอบใจว่า“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าทำได้หนึ่งในสิบของศิษย์พี่อย่างข้าก็ถือว่าไม่เลวแล้ว”จางเสี่ยวฝานยิ้มแหยๆถึงเวลากินข้าวทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร หลังจากเถียนปู้อี้และครอบครัวนั่งประจำที่แล้ว ซ่งต้าเหรินก็รายงานความคืบหน้าของจางเสี่ยวฝานให้ฟัง เถียนปู้อี้แค่นหัวเราะเย็นชา แม้แต่สายตาก็ไม่เหลือบแลศิษย์คนเล็กแม้แต่แวบเดียว กลับเป็นซูหรูที่ยิ้มน้อยๆ กลบเกลื่อนว่า“อ๊ะ เสี่ยวฝาน เจ้ามาอยู่กับพวกเราครบสามปีแล้วหรือ”จางเสี่ยวฝานรีบตอบ“ขอรับอาจารย์หญิง”ซูหรูถอนใจเบาๆ“เฮ้อ เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน เผลอนิดเดียวก็สามปีแล้ว”กล่าวจบก็ชะงักฉุกคิด กล่าวกับศิษย์ทั้งหกด้วยเสียงอันดัง“พวกเจ้ารู้สึกกันบ้างไหม”ศิษย์ทั้งหลายพากันสะดุ้ง รีบนั่งตัวตรงตอบเป็นเสียงเดียว“รู้สึกขอรับ!”ซูหรูแค่นเสียงดังเฮอะ“สามปีนี้ศิษย์น้องเล็กของพวกเจ้าเติบใหญ่แล้ว แต่ฝีมือพวกเจ้ากลับไม่รุดหน้าแม้แต่น้อย อยากจะให้ข้ากับอาจารย์พวกเจ้าเดือดดาลจนคลั่งใจตายรึไง!”
