“…ไม่รู้เป็นไรพอไล่ไปถึงหุบเขาแห่งนั้น ลูกก็รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง จากนั้นก็สลบไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เห็นเสี่ยวฝานนอนสลบอยู่บนพื้น แต่ยังดีที่พวกเราไม่ได้รับบาดเจ็บ ลูกเห็นเจ้าวานรตัวนี้มีท่าทางอาลัยอาวรณ์เสี่ยวฝาน จึงนำมันกลับมาด้วย”เถียนปู้อี้ย่นหัวคิ้วหันไปถามภรรยาว่า“เรื่องราวเป็นอย่างไรกัน”ซูหรูลองประเมินสถานการณ์“ก่อนจะกลับข้าก็ได้ลงไปสำรวจในเหวลึกมาหนึ่งรอบ แต่ไม่พบเห็นสิ่งผิดปกติอันใด คงเป็นเพราะหลิงเอ๋อร์ยังฝึกปรือไม่พอ ทั้งยังฝืนพาเสี่ยวฝานขี่ ‘แพรแดงอำพัน’ ไปด้วยกัน จึงหมดแรงเอากลางคัน”เถียนหลิงเอ๋อร์ร้องอย่างแง่งอน“ท่านแม่ ข้าฝึกปรือไม่พอที่ไหน เสี่ยวฝาน เจ้าว่าใช่หรือไม่”จางเสี่ยวฝานรีบพยักหน้าตอบ“ใช่ๆ”เถียนปู้อี้ถลึงตาใส่จางเสี่ยวฝาน“เป็นถึงศิษย์สำนักเมฆาเขียวกลับถูกวานรกลั่นแกล้ง เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป หน้าข้าไม่ถูกเจ้าฉีกจนเละหมดรึ”จางเสี่ยวฝานหน้าแดงก่ำ ก้มหน้างุดลงอีกคราซูหรูจับมือบุตรสาวถามเสียงนุ่มนวล“ไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน หิวแล้วใช่ไหม”เถียนหลิงเอ๋อร์แลบลิ้นตอบอย่างซุกซน“หิวมากเลยท่านแม่”ซูหรูถลึงตาใส่ก่อนจะจูงนางไปทางห้องครัว ปากดุแต่น้ำเสียงเอ็นดู“หัดเจ้าเล่ห์ตั้งแต่เล็กๆ”จางเสี่ยวฝานเองก็หิวโหยยิ่ง แต่ต่อหน้าเถียนปู้อี้มันไหนเลยจะกล้าขยับ หูฟังซูหรูกับเถียนหลิงเอ๋อร์เดินจากไปไกลแล้วแต่อาจารย์ยังคงนิ่งเงียบ มันแอบช้อนตามองปรากฏว่าหน้าศาลาว่างเปล่าไร้ผู้คน ไม่ทราบว่าเถียนปู้อี้จากไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คาดว่าแม้แต่ด่าศิษย์ไม่เอาถ่านคนนี้ก็ยังรู้สึกเสียดายเรี่ยวแรงมันยืนคอตก ผ่านไปเนิ่นนานจนท้องร้องจ๊อกๆ จึงค่อยหันกายเดิน ทว่ามันไม่ได้เดินไปห้องครัว แต่เดินกลับห้องพักตัวเองเมื่อเข้าห้องปิดประตูเจ้าวานรขนเทาก็เหลียวซ้ายแลขวาร้อง ‘เจี๊ยก’ ราวกับรู้ว่ามาถึงบ้าน กระโดดจากไหล่กระโจนสามคราก็ถึงเตียง มันกระโดดเหยงๆ แถมยังหยิบหมอนขว้างปาท่าทางสนุกเพลิดเพลินไม่เบาจางเสี่ยวฝานยิ้ม แต่แล้วรอยยิ้มก็เจื่อนจางลงเพราะความหิว มันนั่งลงข้างโต๊ะ เทน้ำชาที่วางทิ้งไว้ข้ามคืนจนเย็นมาดื่มดับกระหายความเย็นแล่นวาบไปถึงใจนั่งเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งจึงล้วงเจ้ากระบองน่าเกลียดท่อนนั้นออกจากอก ยามนี้ไข่มุกที่ผู่จื้อมอบให้เชื่อมติดกับกระบองเป็นเนื้อเดียวกัน แม้สีก็เปลี่ยนเป็นดำเข้ม แต่ตรงบริเวณที่เชื่อมติดกันเป็นสีแดงคล้ำราวกับพวกมันถูกยึดติดกันด้วยคราบเลือด ไม่เพียงน่าเกลียด ยังให้ความรู้สึกน่าสะอิดสะเอียนอีกด้วยมันมองอยู่ครึ่งค่อนวัน สุดท้ายก็โยนกระบองท่อนนั้นใส่ผนัง พอมันกระทบผนังดัง ‘ปึ้ก’ ก็ตกลงกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่ตรงมุมห้องวานรขนเทาสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองจางเสี่ยวฝานเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายจึงมีโทสะ จางเสี่ยวฝานถอนใจ ถอดรองเท้าคลานขึ้นเตียง พอล้มตัวนอนก็ดึงผ้าห่มคลุมโปง ไม่สนใจเจ้าวานรขนเทาที่เกาหัวอย่างงุนงงคืนนั้นจางเสี่ยวฝานนอนพลิกไปพลิกมา ความหิวจู่โจมจนแสบท้อง กระทั่งกลางดึกจึงผล็อยหลับไป
