จางเสี่ยวฝานอ้าปากอึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เถียนปู้อี้แค่นเสียงอย่างรำคาญ โบกมือสั่งว่า“กินข้าว!”ศิษย์ทุกคนรับคำ พากันคีบกับพุ้ยข้าวใส่ปากภายในห้องเงียบกริบเป็นเป่าสากจางเสี่ยวฝานตื่นเต้นจนหัวใจกระดอนขึ้นมาถึงคอหอย เหงื่อไหลซึมหน้าผาก หดตัวลีบออกตัวอ้อมแอ้ม“อาจารย์ ศิษย์พี่ ขะ…ข้าทำได้ไม่ดี พะ…พวกท่าน…”“โอ้โห อร่อยจังเลย!”เถียนหลิงเอ๋อร์พลันโพล่งเสียงดัง จากนั้นสาละวนคีบหน่อไม้ใส่ปากอีกหลายคำ จางเสี่ยวฝานงงงันวูบ เห็นศิษย์พี่ทุกคนหน้าตายิ้มแย้ม คีบกับพุ้ยข้าวใส่ปากพร้อมทั้งชมเชยไม่หยุด“คิดไม่ถึงศิษย์น้องเล็กจะฝีมือยอดเยี่ยมแบบนี้ ร้ายกาจ ร้ายกาจ!”“ฮื่อ (เสียงอู้อี้เพราะกับข้าวเต็มปาก) เทียบกับเจ้าห้า ไม่สิ เทียบกับทั้งเจ้าห้าเจ้าหกยังอร่อยกว่าด้วยซ้ำ ฮ่าๆๆ!”คราวนี้แม้แต่เถียนปู้อี้ยังคีบกับข้าวติดๆ กันหลายคำพร้อมพยักหน้าอย่างพอใจ แววตามีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นหลายส่วน จางเสี่ยวฝานเห็นแล้วก็หัวใจพองโตนับจากนั้นเป็นต้นมาจางเสี่ยวฝานก็รั้งตำแหน่งพ่อครัวเอกเอาไว้อย่างเหนียวแน่น ด้านฝึกวิชามันไม่ก้าวหน้าก็จริง แต่เรื่องหุงหาทำอาหารกลับมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ไม่ต้องมีคนชี้แนะ กับข้าวที่ปรุงออกมาก็รสชาติดีอีกทั้งแปลกใหม่ ฝีมือล้ำหน้ากว่าพ่อครัวคนก่อนๆ ทุกคนต่างชื่นชม แต่ในส่วนลึกของใจมัน แค่เถียนปู้อี้พยักหน้ามันก็ดีใจเป็นที่สุดแล้วเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อีกครึ่งปีผ่านพ้น ‘งานประลองฝีมือเจ็ดสังกัด’ ใกล้เข้ามาทุกขณะ ไม่เพียงแค่ซูหรู แม้แต่เถียนปู้อี้ก็เริ่มเข้มงวดกวดขันกับศิษย์ในสังกัดเป็นพิเศษ ทุกคนมุ่งมั่นฝึกวิชาโดยไม่มารบกวนความสงบสุขของจางเสี่ยวฝาน เพราะความหวังในตัวมันเหือดหายไปหมดแล้วจางเสี่ยวฝานก็ไม่ติดใจอะไร ทุกวันจะง่วนอยู่แต่งานในห้องครัว เหมือนจะหาความสุขได้จากถ้วยชามกะละมัง ยามว่างก็ฝึกวิชาด้วยตัวเอง พอตกดึกก็ฝึกเคล็ดวิชา ‘โพธิธรรม’ วันคืนผ่านไปอย่างสุขสงบไร้เรื่องราวเจ้าวานรที่มันนำกลับมาจากหุบเขาอยู่ร่วมกันทุกวันจนสนิทสนมคุ้นเคย จางเสี่ยวฝานตั้งชื่อให้มันว่า ‘เจ้าเทา’ เรียบง่ายไม่สะดุดหูเหมือนชื่อของตัวเอง
