พอเสียงระฆังดังขึ้น ลู่เสวี่ยฉีก็ยิ่งสีหน้าเย็นเยียบ จ้องคู่ต่อสู้ตาเขม็ง ฟางเชาแทบเป็นน้ำแข็งเพราะสายตาเย็นชาของนาง มันเงียบเสียงเก็บรอยยิ้ม ตั้งสมาธิเรียกเวทอาวุธซึ่งเป็นกระบี่วิเศษสีเงินเล่มหนึ่งออกมาจางเสี่ยวฝานขมวดคิ้ว อดนึกถึง ‘กระบี่เย็นยะเยือก’ ของฉีเฮ่ามิได้ และแล้วก็ได้ยินเจิงซูซูแค่นเสียงอย่างดูถูก พูดเย้ยหยันขึ้นเบาๆ“ดอยเศียรมังกรมีฉีเฮ่าเป็นตัวอย่าง ศิษย์ทุกคนเลยเลือกฝึกแต่กระบี่ประเภทนี้”จางเสี่ยวฝานตาเป็นประกายวูบ กวาดมองไปรอบๆ แต่ไม่พบเห็นเงาฉีเฮ่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงาร่างอรชรอ้อนแอ้นที่ตราตรึงอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมันทั้งสองเกี่ยวก้อยไปไหนกัน จางเสี่ยวฝานคอตก รู้สึกหดหู่ขึ้นมาแล้วแขนมันก็ถูกเจิงซูซูเขย่าอย่างแรง“เสี่ยวฝานรีบดู”จางเสี่ยวฝานมองขึ้นไปบนเวที เห็นมีไอเย็นแผ่พุ่งจากกระบี่ที่ฟางเชาเสกออกมา แต่ในสายตาของมันยังดูออกว่ายังอ่อนด้อยกว่าฉีเฮ่าตอนประมือกับเถียนปู้อี้อยู่หลายขุมหันไปมองลู่เสวี่ยฉี นางยังยืนอย่างสงบบนปุยเมฆเหมือนจะรอให้ฟางเชาเป็นฝ่ายลงมือก่อน กลางหลังนางสะพายกระบี่วิเศษปลอกสีฟ้าคราม ถึงมันจะไม่ใช่กระบี่วิเศษที่ถูกฝึกจนผนึกรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้าของ แต่ศิษย์สำนักเมฆาเขียวทุกคนไม่มีใครกล้าดูแคลนมันเวทอาวุธที่มีจิตวิญญาณปกติจะถูกฝึกจนสามารถรวมเป็นหนึ่งกับตัวเจ้าของ ยามใช้จึงค่อยเสกออกมา แต่มีของวิเศษบางอย่างเป็นเพราะตัวมันมีพลังเวทสูงเกินไป ร่างกายคนเราจึงรับไม่ได้ ไม่สามารถฝึกฝนจนถึงขั้นนั้น เจ้าของได้แต่สะพายติดตัว ซึ่งเวทอาวุธประเภทนี้ส่วนมากจะเป็นของวิเศษจากสรวงสวรรค์ อานุภาพยิ่งใหญ่ไพศาล หากเจ้าของฝึกปรือได้ลึกล้ำ อานุภาพยามใช้ออกมาจะยิ่งร้ายกาจเป็นทวีคูณ ของวิเศษคุ้มสำนักเมฆาเขียวที่ชื่อ ‘กระบี่เทพสังหาร’ ก็จัดเข้าข่ายเวทอาวุธประเภทนี้ยามนี้พื้นเวทีภายในรัศมีสามจั้งรอบตัวฟางเชาได้จับตัวเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว คนที่ยืนอยู่ใกล้อย่างจางเสี่ยวฝานกับเจิงซูซูยังรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่พุ่งปะทะหน้า แต่ลู่เสวี่ยฉียังคงนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน เพียงส่งสายตาเย็นชาจับจ้องฟางเชาเขม็งขณะนี้ฟางเชาเปรียบเสมือนนักแสดงเดี่ยวร่ายรำกระบี่อยู่เดียวดาย สายตาหลายร้อยคู่ของผู้ชมมิได้สร้างปัญหาใดแก่มัน แต่สายตาของลู่เสวี่ยฉีนี่สิ เทียบกับไอเย็นที่กระบี่ตัวเองเปล่งออกมายังเยือกเย็นกว่า เย็นไปถึงขั้วหัวใจแทบทำให้วางมือวางเท้าไม่ถูก
