ด้วยความอึดอัด มันตัดสินใจลงมือ ซัดกระบี่สีเงินขึ้นใส่ลู่เสวี่ยฉีที่ลอยตัวสูง ปากร้องเตือน“ศิษย์น้องลู่ ระวังตัวด้วย!”มีเสียงฮาครืน ท่าทางฟางเชาเหมือนจะกลัวกระบี่ตัวเองทำร้ายคู่ประลอง นักพรตชางซงที่ชมอยู่หน้าตายับยู่ยี่ แค่นเสียงอย่างเดือดดาลในเสียงแค่นแฝงไว้ซึ่งความดูถูก พอลอยเข้าหูคนข้างๆ ก็มีเสียงถามขึ้นทันที“เป็นไร ศิษย์พี่ชางซงดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก”ชางซงตอบโดยไม่หันหน้า“ศิษย์น้องสุ่ยเยวี่ย ศิษย์ของเจ้าแต่ละคนมีความงามเหนือธรรมดาจริงๆ”สุ่ยเยวี่ยหน้าเปลี่ยนสี นี่คือการประลอง นักพรตชางซงไม่ชมฝีมือลูกศิษย์นางแต่กลับชมรูปโฉม แสดงว่ามีเจตนาดูถูก ด้วยนิสัยแกร่งกร้าวของนางมีหรือจะยอมอดกลั้น เลิกคิ้วถลึงตาตอกกลับทันที“ข้าก็เพิ่งรู้ว่าศิษย์สำนักเมฆาเขียวมีคนเจ้าชู้กรุ้มกริ่มแบบนี้อยู่ด้วย”นักพรตชางซงเดือดจัด เหลียวขวับจะโต้ตอบ นักพรตเต้าเสวียนที่นั่งตรงกลางรีบยกมือห้ามทัพด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“เอาล่ะ เอาล่ะ อายุก็หลายร้อยปีกันแล้ว ต่อปากต่อคำกันต่อหน้าศิษย์มากมายไม่กลัวเสียหน้ารึ ดูการประลองเถอะดูการประลอง”ผู้นำทั้งสองแค่นเสียงหนักๆ ต่างฝ่ายต่างสะบัดหน้ากลับไปที่เวทีกระบี่เงินของฟางเชายามนี้พุ่งถึงปุยเมฆใต้ร่างลู่เสวี่ยฉี นางขยับตัวเล็กน้อยปุยเมฆก็ขยับถอยหนี แต่กระบี่ของฟางเชารวดเร็วดุจดั่งดาวตก พริบตาก็ตามถึง ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและสูดลมหายใจของทุกคนช่วงวินาทีคับขันลู่เสวี่ยฉีไม่ลนลาน นางพลิกข้อมือปลดกระบี่กลางหลัง ฟาดกระบี่ทั้งฝักออกต้านรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย‘เคร้ง!’เสียงอาวุธกระทบกันดังกระหึ่ม สะท้อนกลับไปกลับมาในอากาศกระบี่เงินเหมือนถูกแรงกระแทก กระเด้งกลับไปดุจว่าวขาดจากสายป่าน ทั้งฟางเชาและนักพรตชางซงล้วนหน้าถอดสี ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน ลู่เสวี่ยฉีไม่มีคำว่าลังเล ใบหน้าขาวผ่องแดงซ่านขึ้นวูบ สะบัดมือขวาคราหนึ่งกระบี่สีครามก็พุ่งไปทั้งฝัก จากนั้นมือขวากำเป็นกำปั้น แสงสีฟ้าครามเปล่งออกจากตัวกระบี่เจิดจ้า ปกคลุมไปทั่วทั้งเวที พลังเทพแผ่กระจายอย่างเข้มข้นบ่งบอกว่าเป็นของวิเศษในแดนดิน
