ฟางเชาเห็นแสงสีครามคุกคามมาถึงก็ใจหายวาบ ขณะเดียวกันก็รู้สึกคับข้องใจต่อการแสดงออกอย่างดูแคลนของคู่ประลอง มันเร่งเร้าพลังกระบี่จนเบื้องหน้าก่อเกิดกำแพงน้ำแข็งขึ้นสามชั้น สาดไอเย็นเยือกเสียดกระดูกกลางอากาศ ลู่เสวี่ยฉียังคงตาสุกใสดุจดารา ริมฝีปากคู่งามขยับท่องมนตร์ กระบี่สีครามส่งเสียงคำรามดุจดั่งสัตว์ร้าย พริบตาต่อมาก็แหวกลำแสงเชิดหัวทะยานขึ้นฟ้า เปรียบดั่งมังกรคลั่งทะยานขึ้นจากหุบเหว เมฆหมอกในรัศมีหลายสิบจั้งถูกกดดันจนอันตรธานหายสิ้นณ จุดที่ลึกที่สุดของขอบฟ้า ท่ามกลางลำแสงสีครามนับพันหมื่น ในที่สุดกระบี่วิเศษก็บินกลับมา พุ่งเข้าหาฟางเชาด้วยพลังและความเร็วเหนือจินตนาการฟางเชาหน้าถอดสี เหงื่อไหลย้อยเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่ามันตะลึงงันกับอานุภาพอันสุดหยั่งของกระบี่สีครามไปแล้วแล้วกระบี่วิเศษก็บรรลุถึงตรงหน้า‘เปรี๊ยะๆๆ’ศิษย์เมฆาเขียวอ้าปากค้าง มองดูกำแพงน้ำแข็งของฟางเชาถูกกระบี่สีครามของลู่เสวี่ยฉีแทงทะลุราวกับก้อนเต้าหู้ ระเบิดกระจายไม่มีชิ้นดีฟางเชาใจหายวาบ ด้วยพลังฌานของมันมิใช่ว่าจะผนึกกำแพงน้ำแข็งขึ้นอีกหลายชั้นมิได้ แต่เป็นเพราะมันชะล่าใจคิดว่าสามชั้นก็เกินพอ คิดไม่ถึงพลังฝึกปรือของลู่เสวี่ยฉีจะกล้าแข็งถึงเพียงนี้ กระบี่สีครามนั่นก็ฤทธิ์เดชมากเกินกว่าที่คาดคิด เพียงพริบตาก็มาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้ววินาทีแห่งความเป็นตาย ฟางเชาข่มสติวาดกระบี่เงินออกเป็นวง เสกโล่สีขาวขึ้นป้องกันตัว ยังมิทันกะพริบตา กระบี่สีครามก็แล่นเข้าปะทะกับโล่สีขาวอย่างจัง‘เปรี๊ยะ!’เสียงดังกัมปนาทราวฟ้าถล่ม คลื่นพลังมหาศาลจากการปะทะกันของเวทอาวุธทั้งสองแผ่กระจายออกทั่วสี่ทิศ ศิษย์ที่ยืนชมอยู่ด้านล่างต่างถูกแรงอัดกระแทกจนตัวลอยถอยกระเด็นออกไปเป็นวงกว้างผู้ชมต่างหน้าเปลี่ยนสี แตกตื่นเพราะไม่เคยเห็นเวทอาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงเช่นกระบี่สีครามนี้มาก่อนหลังจากได้สติทุกคนมองขึ้นไปบนเวที ลู่เสวี่ยฉีมิทราบร่อนลงสู่พื้นตั้งแต่เมื่อใด กระบี่วิเศษบินกลับคืนสู่มือ ส่วนฟางเชาหน้าซีดไร้สีเลือดเห็นมันเงยหน้าขึ้นช้าๆ ชี้หน้าลู่เสวี่ยฉี เสียงที่เอ่ยออกมาแหบพร่า“เจ้า…”ขณะที่ทุกคนงุนงงในท่าทีของมัน กระบี่เงินที่ลอยนิ่งอยู่หน้าเจ้าของพลันบังเกิดเสียงดังแกร๊กๆๆ รอยแตกเกิดขึ้นตามมา ยิ่งนานยิ่งขยายกว้าง และในที่สุดมันก็เปล่งเสียงร้องราวกับเจ็บปวดแสนสาหัส ก่อนจะหักสะบั้นตกสู่พื้นเวทีทั้งบนและล่างเวทีมีแต่ความเงียบกริบ ทุกคนมิกล้าระบายลมหายใจแรงกระบี่วิเศษที่ถูกฝึกฝนมานานเช่นนี้มีคุณค่าเพียงไรต่อผู้ฝึกวิชาใครบ้างในลานทะเลเมฆที่ไม่เข้าใจ“อ๊ากกก!”ฟางเชากระอักเลือดออกมาคำโต ยกมือกดหน้าอก สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ทนต่อความสูญเสียและอาการบาดเจ็บไม่ไหวสิ้นสติสมประดีไป
