‘เคลื่อนย้ายวัตถุ’ เป็นคำที่มีอานุภาพดุจฟ้าผ่าสำหรับการบำเพ็ญเต๋าของสำนักเมฆาเขียว จะปรากฏเมื่อผู้ฝึกบรรลุถึงขั้นที่สี่ของด่านหยกวิสุทธิ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ศิษย์เข้าใหม่ทุกคนใฝ่ฝัน ยิ่งสำหรับจางเสี่ยวฝาน เฉพาะยามฝันเท่านั้นที่มันกล้าคิดจะให้ตัวเองบรรลุถึงขั้นนี้ เพียงเพื่อพอให้อาจารย์ได้เชิดหน้าชูตา ได้เห็นรอยยิ้มของท่านสักครั้งแต่ทว่าจะเป็นไปได้หรือจางเสี่ยวฝานพยายามข่มความลิงโลดยินดีไว้ ไม่กล้าบอกให้ใครรู้ ขณะเดียวกันมันก็พยายามท่องมนตร์เคลื่อนย้ายถ้วยชามรามไหที่อยู่ในครัว แต่ไม่มีสิ่งใดขยับเขยื้อน ซึ่งนั่นได้ทำลายความมั่นใจของมันจนหมดสิ้น มันคิดให้ตายก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์พิลึกพิลั่นเช่นนี้ยามตื่นขึ้นกลางดึก ขณะที่มันคลานขึ้นมานั่งจ้องเจ้ากระบองประหลาดที่ตัดสินใจจะยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของมันแน่นอนนั้น จะรู้สึกได้ถึงกระแสเย็นเยือกสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในร่างกาย‘เหง่งงง’ เสียงระฆังดังกังวาน ปลุกจางเสี่ยวฝานสะดุ้งตื่นจากภวังค์ มันหันไปมองรอบๆ ด้านล่างเวทียังคงมีคนเท่าเดิม ส่วนชายชราบนเก้าอี้ยามนี้สัปหงกไปแล้ว แต่บนเวทีฝั่งตรงข้ามไม่รู้ว่ามีคนผู้หนึ่งขึ้นมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใด อายุประมาณสามสิบ กำลังยิ้มน้อยๆ ให้ตนจางเสี่ยวฝานหน้าแดงฉาน รีบน้อมตัว“จางเสี่ยวฝานศิษย์สังกัดดอยไผ่ใหญ่ ขอรับการชี้แนะจากศิษย์พี่ฉู่”ฉู่อวี้หงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม“มิกล้า มิกล้า แผ่นดินให้กำเนิดอัจฉริยะหน้าใหม่ไม่หยุด ศิษย์น้องจางแม้อายุยังน้อย แต่กลับรอการประลองอย่างผ่อนคลายปราศจากความตื่นเต้น เทียบกับข้าตอนอายุเท่ากันแล้วเหนือชั้นกว่ามาก นับถือ นับถือ”จางเสี่ยวฝานตะลึงงัน ปากตอบไปตามตรง“มิอำพรางศิษย์พี่ฉู่ อันที่จริงเมื่อสักครู่ข้ากำลังยืนใจลอยต่างหาก”เสียงหัวร่อดังขึ้นจากด้านล่างเวที ศิษย์ดอยรับตะวันไม่มีใครไม่หัวเราะจนตัวโยน ฉู่อวี้หงงงงันวูบ ในที่สุดก็หัวเราะออกมา แต่ก็รู้ตัวทันทีว่าไม่เหมาะสมจึงรีบกลั้นไว้“ศิษย์น้องจางช่างล้อเล่น เอ่อ ถึงเวลาแล้ว ข้าขอรับการชี้แนะจากศิษย์น้อง”จางเสี่ยวฝานใจเต้นระทึก เริ่มรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย มันกล่าวอย่างนอบน้อม“ศิษย์พี่ฉู่โปรดออมมือด้วย”
