ฉู่อวี้หงยิ้มเฉื่อยชา ท่าทางเหมือนมีแผนมั่นเหมาะอยู่ในใจ มันสะบัดมือขวา เสียงดัง ‘แคร้ง’ กระบี่วิเศษสีเหลืองอ่อนก็ถูกเสกออกมา“มันชื่อว่า ‘กระบี่สุริยัน’ ศิษย์น้องจาง เชิญ”จางเสี่ยวฝานมอง ‘กระบี่สุริยัน’ ของฝ่ายตรงข้าม เห็นตัวกระบี่เรืองแสงเหลืองละมุน ดูแล้วกระตุ้นจิตใจให้คึกคัก คงมิใช่อาวุธธรรมดาสามัญ มันแอบกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกหน้าร้อนผ่าว แต่สุดท้ายก็จำใจต้องล้วงกระบองเขี่ยไฟออกมาสายตาทุกคู่ทั้งบนทั้งล่างเวทีต่างมองกระบองสีดำมะเมื่อมนั้นทั่วบริเวณมีแต่ความเงียบ”ฮ่าๆๆ” ไม่ทราบเป็นใครระเบิดเสียงหัวเราะออกมาก่อน และอึดใจต่อจากนั้นเสียงฮาลั่นก็ระเบิดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ในเสียงนั้นยังมีคนพยายามกลั้นหัวเราะถามว่า“นะ…นั่นมันท่อนอะไรกัน”“ข้าบอกแต่แรกแล้ว คนดอยไผ่ใหญ่ท่าทางแปลกๆ ทั้งนั้น เมื่อวานเจ้าผอมนั่นก็ใช้ลูกเต๋าเป็นเวทอาวุธจนต้องหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง คิดไม่ถึงวันนี้ถึงกับมีคนใช้ไม้เขี่ยไฟ ขะ…ขำจริงโว้ย! ฮ่าๆๆ…”ยามนี้แม้แต่ฉู่อวี้หงก็ยังหัวเราะผสมโรง แต่มันพยายามข่มกลั้นสุดความสามารถ“ศิษย์น้องจาง นั่นคือ…คือ…ฮ่าๆๆ ขอโทษที ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้ เอ่อ นั่นคือเวทอาวุธของเจ้าหรือ”จางเสี่ยวฝานหน้าแดงก่ำพูดอะไรไม่ออก มันรู้แต่แรกว่าจะต้องถูกคนหัวเราะเยาะ แต่โชคร้ายที่มันเคลื่อนย้ายวัตถุอื่นไม่ได้ จำเพาะเจาะจงต้องเป็นกระบองท่อนนี้เท่านั้น แต่กระนั้นในใจมันก็แอบมีความหวังอยู่รางเลือน มันหวังที่จะพิสูจน์ตัวเอง ดังนั้นท้ายที่สุดยังคงหยิบกระบองเขี่ยไฟท่อนนี้ติดตัวมาทุกคนพากันหัวเราะ เฉกเช่นกับเมื่อก่อนจะออกเดินทาง ศิษย์พี่ทุกคนต่างก็หัวเราะ มันยังจำได้แม่นว่าแม้กระทั่งศิษย์พี่หลิงเอ๋อร์ก็หัวเราะด้วยมันก้มหน้าพลางหลับตาลงความรู้สึกเย็นยะเยือกเหมือนก่อเกิดขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย ค่อยๆ ไหลเวียนไปทั่วร่างคนเราจะรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุดเมื่อไรใช่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโลกที่โหดร้ายเพียงลำพังหรือไม่ หรือว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะหยามเหยียดตามลำพังเลือดของคนเราเย็นยะเยือกหรือว่าร้อนระอุกันแน่
