บทที่ 8 ถ่ายทอดวิชา
“จางเสี่ยวฝาน!”เสียงไพเราะดุจระฆังเงินตามมาด้วยเสียงเห่าดังสนั่นหูปลุกจางเสี่ยวฝานให้ตื่นจากนิทรารมณ์ พอลืมตาเห็นปากแสยะกว้างพร้อมเขี้ยวแหลมคมลอยอยู่ตรงหน้า มันก็ตกใจแหกปากร้องลั่น“อ๊ากกกกก”“คิกๆๆ…”เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วดังมาจากด้านหลังปากอสุรกายนั่นจางเสี่ยวฝานตัวเนื้อสั่น รีบข่มความกลัวดูให้ชัดจึงเห็นว่านั่นคือสุนัขตัวใหญ่สูงประมาณครึ่งตัวคน ขนสีเหลืองเป็นมัน กำลังนอนหมอบอยู่บนเตียง และที่ด้านหลัง เถียนหลิงเอ๋อร์ในชุดสีแดงทะมัดทะแมงกำลังยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่วนจางเสี่ยวฝานชำเลืองมองสุนัขนั้นอีกแวบ ขนาดของมันใหญ่โตผิดธรรมดา ฟันก็แหลมคม ลิ้นยาวเป็นพิเศษแลบออกมานอกปาก มันไม่เคยเห็นสุนัขตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนจึงรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่พอเห็นเถียนหลิงเอ๋อร์ยิ้มแย้มดุจดอกเบญจมาศก็ใจชื้น ถามตะกุกตะกักว่า“ศะ…ศิษย์พี่หญิง มีอะไรหรือ”“มีอะไรงั้นรึ”สีหน้ายิ้มแย้มของเถียนหลิงเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นเข้มงวดขึ้นมาทันที ขมวดคิ้วสั่งเสียงดัง“ฟ้าสว่างแล้วเจ้ายังจะมาถามอีกว่ามีอะไร ยังไม่รีบลุกจากเตียง ข้าจะต้องขึ้นเขาไปตัดไผ่พร้อมกับเจ้า”จางเสี่ยวฝานถามอย่างงงๆ“ท่านก็ต้องไปด้วยหรือ”เถียนหลิงเอ๋อร์แหวกลับ“เหลวไหล ศิษย์ที่เข้าสังกัดสามปีแรกล้วนต้องขึ้นเขาไปตัด ‘ไผ่ปล้องดำ’ ข้าเริ่มตั้งแต่สิบขวบ ปีนี้จึงเป็นปีสุดท้าย นี่ เจ้ายังคิดจะนอนต่อหรือไง”จางเสี่ยวฝานลนลานลุกขึ้น เดินตัวลีบอ้อมสุนัขยักษ์อย่างระมัดระวังไปหยิบเสื้อตัวนอกมาสวมเถียนหลิงเอ๋อร์ตะโกนบอก“รับไว้”นางโยนมีดเล่มหนึ่งมาให้จางเสี่ยวฝานใช้สองมือรับ แม้รูปร่างจะเหมือนมีดตัดฟืนธรรมดาแต่ถือแล้วรู้สึกหนักมือยิ่ง เมื่อพร้อมแล้วมันก็ร้องถาม“ศิษย์พี่หญิง ต้องเรียกศิษย์พี่ใหญ่ไปด้วยกันหรือไม่”เถียนหลิงเอ๋อร์ค้อนขวับตวาดเสียงแหลม“เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าบอกรึ เฉพาะศิษย์เพิ่งเข้าสำนักเท่านั้นจึงต้องฝึกตัดไผ่ ตอนนี้มีเพียงเจ้ากับข้าสองคน ไปได้แล้ว”กล่าวจบก็กวักมือเรียก จางเสี่ยวฝานยังไม่ทันขยับตัวเจ้าสุนัขยักษ์ก็ลุกขึ้นยืนกระดิกหางเห่า ‘โฮ่งๆ’ จากนั้นก็แยกเขี้ยวยิงฟันขู่ขวัญ ก่อนจะกระโจนลงจากเตียงวิ่งนำหน้าออกไปจางเสี่ยวฝานฟังแล้วคุ้นๆ ว่าตอนตามศิษย์พี่ใหญ่กลับจากป่าไผ่เคยได้ยินเสียงสุนัขเห่าหอน คงเป็นเจ้าสุนัขขนเหลืองตัวนี้ อดเลื่อมใสในใจมิได้
