ทดลองอ่าน กระบี่เทพสังหาร ตอนที่ 1

“คิกๆๆ…”เถียนหลิงเอ๋อร์หัวเราะจนตัวงอ ผ่านไปสักพักจึงพอจะกลั้นหัวเราะพูดต่อได้“เจ้าตัดของเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปตัดของข้าบ้าง”พูดจบก็เดินหัวเราะคิกคักจากไปจางเสี่ยวฝานลูบหน้าผากที่แดงปูด เห็นลำต้นไผ่บริเวณที่ตนสับเกิดรอยบางๆ แค่ขีดเดียวอดสูดหายใจหนาวเหน็บมิได้ และแล้วเช้าวันนั้นมันก็ใช้เวลาอยู่กับไผ่ต้นนี้ ทั้งฟัน ผ่า เลื่อย ถู อัด หัก ทำทุกวิถีทางจนสองชั่วยามผ่านไปตะวันลอยเด่นอยู่กลางศีรษะ ร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือเท้าอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ปรากฏว่าไผ่ปล้องดำต้นนั้นเพียงแตกเป็นร่องเล็กๆ เท่านั้นขณะยืนหอบ เถียนหลิงเอ๋อร์ก็เดินร้องเพลงหงุงหงิงกลับมา พอเห็นสภาพทุลักทุเลของจางเสี่ยวฝานกับไผ่ปล้องดำต้นนั้น นางก็ส่ายหน้ายกมีดในมือขึ้นฟันฉับๆจางเสี่ยวฝานรีบร้องห้าม“ศิษย์พี่ ท่านทำอะไรน่ะ”เถียนหลิงเอ๋อร์ตอบอย่างรำคาญใจ“ช่วยเจ้าตัดไงเล่า”จางเสี่ยวฝานส่ายหน้า หอบหายใจพลางทักท้วง“ขอบคุณศิษย์พี่ แต่นี่เป็นแบบฝึกหัดของข้า ข้าจะทำมันให้เสร็จเอง”เถียนหลิงเอ๋อร์แค่นเสียงคราหนึ่ง ชี้นิ้วขึ้นฟ้าถามว่า“รู้หรือไม่ว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว”จางเสี่ยวฝานเป็นคนพูดทื่อๆ ตรงไปตรงมา มันขบกรามกรอด“ต่อให้ต้องตัดจนดึกดื่นข้าก็จะ…”“เจ้าทึ่ม!”ถูกเถียนหลิงเอ๋อร์เท้าสะเอวด่า มันถึงกับตกใจตาค้าง นึกไม่ออกว่าตนผิดที่ตรงไหนเถียนหลิงเอ๋อร์วางท่าน่ากลัวได้แนบเนียนยิ่ง ตวาดเสียงเกรี้ยวกราด“เจ้าไม่ดูเวล่ำเวลา ซ้ำยังไม่คิดถึงผู้อื่น เจ้าตัดจนดึกดื่นหรือคิดจะให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าถึงดึกดื่นด้วย หากเจ้าอยากจะเอาชนะก็ควรมีมานะ พยายามหาวิธีตัดให้สำเร็จภายในเวลาสองชั่วยาม ไม่ใช่มายืนพูดโง่ๆ ว่าต่อให้ตัดถึงดึกดื่นก็จะทำ!”