เมื่อมองกลับมาที่ศาสนาพุทธกลับให้ความสำคัญกับหลักที่ว่า ‘สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า จิตจึงเกิดปัญญาแห่งธรรม สรรพธรรมทั้งหลายหนีไม่พ้นสภาวะ เมื่อทุกสิ่งคือมายาย่อมมีแต่ความว่างเปล่า เมื่อทุกสิ่งคือมายาย่อมไร้ซึ่งการเกิดดับ เมื่อทุกสิ่งคือมายาจิตย่อมอิ่มเอิบผ่องใส เมื่อทุกสิ่งคือมายาจิตย่อมไม่หวั่นไหว การฝึกธรรมแนวพุทธให้ความสำคัญกับการรู้แจ้งในตัวของตัวเอง สะท้อนให้เห็นถึงเบญจขันธ์ เป็นหลักการของการเกิด ‘ปัญญารู้แจ้งในสรรพธรรม’เมื่อปรัชญาความคิดของพุทธและเต๋าแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง การฝึกฝนก็ย่อมต้องตรงกันข้ามเป็นธรรมดา เพียงแต่หลายพันปีมานี้ต่างฝ่ายต่างเก็บงำเคล็ดลับของตน และในตอนนี้จางเสี่ยวฝานศิษย์ตัวเล็กๆ ในสังกัดดอยไผ่ใหญ่แห่งสำนักเมฆาเขียวกำลังถูกความขัดแย้งนี้เล่นงานจนสมองพองโต“ตกลงหลักการใดถูกต้องกันแน่”จางเสี่ยวฝานกระโดดลงจากเตียง เดินกลับไปกลับมาในห้องพลางขบคิด ทว่ายิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว อีกทั้งไม่กล้าถามใคร สุดท้ายได้แต่นั่งซึมเซาอยู่บนเตียงมันมิใช่คนฉลาด ถือกำเนิดจากครอบครัวชาวนา อายุก็ยังน้อยไร้ซึ่งประสบการณ์และความเด็ดขาดในการตัดสินใจ เรื่องใหญ่แบบนี้ครุ่นคิดอยู่ค่อนคืนก็ยังหาทางออกมิได้ สุดท้ายจึงพูดกับตัวเองว่า“แล้วไปเถอะ ในเมื่อท่านอาจารย์ผู่จื้อก็ไม่เคยบอกว่าต้องทำอย่างไร เอาเป็นว่าเราฝึกพร้อมๆ กันทีเดียวทั้งสองวิชาก็แล้วกัน”ว่าแล้วก็ไม่เสียเวลาคิดมาก พับขานั่งสมาธิด้วยจิตใจที่ผ่อนคลายลง เริ่มต้นเดินลมปราณตามหลักวิชาพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ก่อนเป็นอันดับแรกเพียงแต่ที่มันคิดว่าง่าย ยามลงมือปฏิบัติกลับเป็นคนละเรื่อง เคล็ดวิชาพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ต้องเปิดอวัยวะทั้งเจ็ดและรูขุมขนทั่วร่างกาย ดูดซับพลังงานจากจักรวาลเข้าโคจรไปตามเส้นเลือดลม ใช้วิธีนี้เสริมความมั่นคงแข็งแรงของลมปราณและเส้นเลือดลมทั้งหลายในร่าง ส่วนเคล็ดวิชาโพธิธรรมกลับต้องการให้คนเราเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า ปิดจิตสำนึกและการรับรู้ทั้งหมดของร่างกาย ยึดตัวเองเป็นโลกใบหนึ่ง เพ่งจิตมองตัวเอง ใช้พลังในส่วนลึกของใจตนเสริมรากฐานและทวีความแข็งแกร่งของลมปราณวิชาสองสำนักมีหลักการตรงกันข้าม สร้างความลำบากให้แก่จางเสี่ยวฝานเป็นอย่างยิ่ง สามเดือนต่อจากนั้น นอกจากตัดไผ่บนเขาทุกวัน มันก็ใช้เวลาที่เหลือไปกับการฝึกวิชาทั้งสอง เพียงแต่พอมันฝึกเคล็ดวิชาพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ได้สำเร็จเล็กน้อย รูขุมขนและอวัยวะทั้งเจ็ดเริ่มเปิด ดูดซับพลังงานในธรรมชาติเข้าสู่ร่าง พอหันกลับมาฝึกเคล็ดวิชาโพธิธรรม รูขุมขนและอวัยวะทั้งเจ็ดต่างก็ปิดสนิท คนเข้าสู่ภวังค์แห่งความว่างเปล่า ทำให้ความพยายามก่อนหน้าไหลลงแม่น้ำไปสิ้น
