เมื่อครบสามเดือน มีอยู่วันหนึ่งเถียนปู้อี้นึกกระไรไม่ทราบสอบถามถึงความคืบหน้า มิคาดพอถามและทดสอบมันก็เดือดดาลจนแทบกระอักเลือด โดยปกติคนธรรมดาเรียนเคล็ดวิชาพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ขั้นที่หนึ่งอย่างน้อยสามเดือนให้หลังก็ต้องมีความสำเร็จเล็กน้อยให้เห็นกันทั้งนั้น เช่นเริ่มดูดซับพลังงานจากธรรมชาติเข้าไหลเวียนในร่างกายได้สามถึงห้ารอบ แต่คิดไม่ถึงว่าจางเสี่ยวฝานจะด้อยความสามารถถึงเพียงนี้ ด้อยจนเรียกว่าหาดูได้ยาก ฝึกมานานสามเดือนเต็ม แม้กระทั่งอวัยวะและรูขุมขนบนร่างก็ยังมิอาจควบคุมได้ดั่งใจ ย่อมลำบากในการดูดซับพลังงานธรรมชาติเข้าสู่ร่างกาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าโคจรพลังได้กี่รอบเถียนปู้อี้โกรธจนควันออกหู จ้องหน้าจางเสี่ยวฝานเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ศิษย์พี่ทั้งหลายต่างมีสีหน้าเห็นใจ แต่ไม่กล้าออกเสียง เดิมทีซ่งต้าเหรินคิดจะช่วยพูดแทนสักสองสามประโยค แต่เมื่อเห็นตัวเองสอนศิษย์น้องออกมาได้แบบนี้ก็รู้สึกเสียหน้ายิ่ง จึงสงบปากสงบคำยืนเงียบท่าเดียว ส่วนเถียนหลิงเอ๋อร์กลับหัวเราะคิกคักทำเหมือนกับกำลังดูละครสนุกจางเสี่ยวฝานเต็มไปด้วยความละอาย คุกเข่าก้มหน้างุดต่อหน้าเถียนปู้อี้ ในใจคิดว่าไม่ว่าอาจารย์จะตำหนิอย่างไรก็เป็นเรื่องสมควร คิดไม่ถึงรออยู่ครึ่งค่อนวันศิษย์พี่ทั้งหลายต่างเงียบกริบ แม้กระทั่งอาจารย์ก็ไม่พูดอะไรสักคำ จึงแอบช้อนตามองอย่างแปลกใจ กลับพบว่าสีหน้าเดือดดาลของอาจารย์มิทราบว่ากลายเป็นสีหน้าสิ้นหวังไปตั้งแต่เมื่อใดแล้ว บรรยายได้เพียงคำเดียวว่า ‘ผิดหวังจนหัวใจแหลกสลาย’อึดใจต่อมาเถียนปู้อี้ก็สะบัดแขนเสื้อลุกขึ้น ส่ายหน้าถอนใจแล้วเคลื่อนร่างอ้วนเตี้ยกลับเรือนอย่างเงียบกริบ ศิษย์ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก งุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นซ่งต้าเหรินติดตามเถียนปู้อี้มานานที่สุด พอจะรู้ว่าอาจารย์เลิกหวังในตัวศิษย์น้องคนนี้ไปแล้ว สามเดือนมานี้จางเสี่ยวฝานนอกจากฝึกตัดไผ่และฝึกเดินลมปราณ ยามว่างยังชอบกุลีกุจอช่วยเหลือคนอื่น คนก็จิตใจใสซื่อบริสุทธิ์ ทุกคนล้วนรักและเอ็นดูมันยิ่ง ชีวิตการเป็นอยู่บนเขานั้นเงียบเหงานัก แม้แต่เถียนหลิงเอ๋อร์ที่ปกติแง่งอนเอาแต่ใจ จู่ๆ ได้เพื่อนเล่นที่อายุใกล้เคียงมาหนึ่งคน ถึงเปลือกนอกจะชอบตำหนิอยู่บ่อยๆ แต่ในใจกลับชอบมันอยู่หลายส่วนซ่งต้าเหรินพยุงจางเสี่ยวฝานลุกขึ้นพลางปลอบใจว่า“ศิษย์น้องเล็ก อาจารย์แค่มีโทสะเล็กน้อย อย่าเสียใจไปเลย ขอเพียงเจ้ามุมานะฝึกฝน ไม่ช้าก็เร็วอาจารย์จะต้องยอมรับเจ้าแน่”จางเสี่ยวฝานละอายใจยิ่ง รีบพยักหน้าหงึกๆ บอกว่าตัวเองจะตั้งใจฝึกให้หนักยิ่งขึ้นทุกวันมันกับเถียนหลิงเอ๋อร์จะเดินขึ้นเขาไปตัดไผ่ด้วยกันแต่เช้า ปกติศิษย์ที่ฝึกพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ครบสามเดือนจะตัดไผ่ปล้องดำสำเร็จ แต่ว่าจางเสี่ยวฝานกลับใช้เวลาถึงครึ่งปีจึงจะตัดไผ่ต้นแรกได้ ทว่าการฝึกฝนทุกวันทำให้ร่างกายกำยำแข็งแรงขึ้นมาก อย่างน้อยเดินขึ้นเขาก็ไม่หอบเสียงดังเป็นวัวเหมือนสมัยก่อนนับจากครั้งนั้นเป็นต้นมาเถียนปู้อี้ก็เลิกสนใจถามไถ่เรื่องของจางเสี่ยวฝาน ส่วนซ่งต้าเหรินช่วงแรกๆ ยังซักถามถึงความคืบหน้า แต่พอนานไปแม้แต่มันก็ถอดใจไม่ถามไถ่อีกตัวจางเสี่ยวฝานเองกลับไม่นำพามาใส่ใจ มันรู้ตัวว่าคุณสมบัติด้อย มาตรว่าเคยนึกสงสัยว่าสาเหตุเกิดจากการที่มันฝึกวิชาทั้งสองสำนักพร้อมกันใช่หรือไม่ แต่พอคิดถึงตรงนี้ใบหน้าผู่จื้อผู้เปี่ยมเมตตาการุณย์ก็ผุดขึ้นในสมอง ขอบตามันร้อนผ่าว ตัดสินใจกัดฟันฝึกต่อ แม้ว่าทางสายนี้จะยากเย็นแสนเข็ญเพียงไร แต่มันเป็นคนใจสู้ไม่ยอมแพ้จึงทนทานได้ภายในเรือนพักอันเงียบสงัด ตอนกลางวันจางเสี่ยวฝานฝึกพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ ตกดึกค่อยฝึกเคล็ดวิชาโพธิธรรม เป็นประจำอยู่เช่นนี้จนเวลาผ่านไปสามปีโดยไม่รู้ตัว
