จางเสี่ยวฝานพอเจ็บใจก็ชักมีดออกมาฟันต้นไผ่ เจ้าวานรก็มิได้ครั่นคร้าม กลับเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของมันอย่างสนใจจางเสี่ยวฝานตัดจนเหงื่อแตกเต็มหน้า ในที่สุดก็ฟันเข้าไปลึกเจ็ดแปดส่วน เห็นต้นไผ่กำลังจะล้มพลันได้ยินเสียงร้องแหลม พอเงยหน้าก็เห็นเจ้าวานรขนเทาคลายหางกระโดดตัวลอยไปเกาะไผ่ต้นข้างๆ ตามมาด้วยเสียงดัง ‘ตุ้บ’ มันซัดลูกสนมาอีกลูกแล้วจางเสี่ยวฝานเดือดดาลเป็นการใหญ่ ไม่สนว่ามันจะฟังภาษาคนรู้เรื่องหรือไม่ ชี้หน้าร้องท้าเหยงๆ“เจ้าเดียรัจฉาน แน่จริงก็ลงมาสิ!”วานรขนเทาเกาหัวยิก เอียงคอคิดอยู่ค่อนวันคล้ายไม่เข้าใจว่าอะไรเรียกว่าแน่หรือไม่แน่ สุดท้ายมันก็แยกเขี้ยวยิงฟันปั้นหน้าหลอกจางเสี่ยวฝานเป็นการใหญ่จางเสี่ยวฝานโกรธจนแทบกระอักเลือดแต่หมดปัญญาจะทำอะไรมัน กว่าจะจบแบบฝึกหัดหัวหูก็ถูกเจ้าวานรขนเทาเล่นงานจนปูดระบมไปหมด เจ็บจนน้ำตาร่วงจางเสี่ยวฝานพกพาความแค้นลงจากเขา เสียงหัวเราะเจี๊ยกๆๆ ของเจ้าวานรตัวแสบดังไล่หลังมา คิดไม่ถึงมันยังเล่นสนุกไม่สะใจ หลังจากวันนั้นมันก็มารออยู่แต่เช้า พอเห็นจางเสี่ยวฝานก็ซัดลูกสนใส่อย่างเพลิดเพลิน ยิ่งเห็นจางเสี่ยวฝานเต้นเร่ามันก็ยิ่งสนุกสนานเป็นการใหญ่วันนี้ก่อนกินข้าวเย็น เถียนหลิงเอ๋อร์ดึงตัวจางเสี่ยวฝานมากระซิบถาม“เสี่ยวฝาน หัวเจ้าเป็นอะไร”จางเสี่ยวฝานถูกวานรขนเทารังแกติดต่อกันมาหลายวัน หัวหูมีแต่รอยฟกช้ำดำเขียว กระทบถูกทีไรเป็นเจ็บจนต้องแยกเขี้ยว เพียงแต่มันรู้สึกว่าการถูกวานรแกล้งเป็นเรื่องน่าอับอาย จึงเก็บเงียบไม่บอกใคร ยามนี้ถูกศิษย์พี่หญิงสอบถามก็ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบไปตามตรงเถียนหลิงเอ๋อร์ฟังจบก็กัดริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แก้มขาวผ่องปรากฏลักยิ้มน่ารัก งามสะคราญจนคนไม่กล้ามองตรงๆ จางเสี่ยวฝานไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกหัวเราะเยาะหรือว่าเพราะสาเหตุอื่น มันหน้าร้อนวูบ รีบก้มหน้างุดทันทีเถียนหลิงเอ๋อร์ตบไหล่มันอย่างสนิทสนมพลางปลอบใจว่า“วางใจเถอะศิษย์น้องเล็ก ระยะนี้ท่านแม่ต้องการให้ข้าเข้าถ้ำไท่จี๋เพื่อฝึกวิชา เตรียมตัวเข้าร่วมการประลองเจ็ดสังกัดในอีกสองปีข้างหน้า คิดไม่ถึงว่าระหว่างนี้กลับปล่อยให้เจ้าไปถูกวานรรังแก ไม่ต้องกลัว พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาไปสั่งสอนเจ้าวานรตัวดีนั่นให้เจ้า”น้ำเสียงนางดูเป็นผู้ใหญ่ แฝงแววโอ๋เด็กอยู่หลายส่วน แต่จางเสี่ยวฝานฟังจนชินชาจึงยิ้มเฝื่อนๆ ไม่ได้นำมาใส่ใจพอเช้าวันรุ่งขึ้นเถียนหลิงเอ๋อร์ก็ตื่นแต่เช้าตามสัญญา ขึ้นเขาไปกับจางเสี่ยวฝาน
