ทดลองอ่าน กระบี่เทพสังหาร ตอนที่ 1

ลมหนาวพัดโชยจากซอกเขา เถียนหลิงเอ๋อร์อยู่ในชุดแดงเหมือนวันแรกที่นางขึ้นเขาไปตัดไผ่ด้วยกันกับมัน นางเดินแกมกระโดดนำหน้า จางเสี่ยวฝานตามติดอยู่ด้านหลัง ชื่นชมภาพสาวน้อยแสนงามเคลื่อนไหวเบาพลิ้วอยู่ตรงหน้าราวกับเมฆแดงลอยลม กลิ่นหอมระรื่นจากตัวนางโชยเข้าจมูกมันมองจนเคลิบเคลิ้มซึมเซา รู้สึกว่าอยากจะเดินอยู่เช่นนี้ต่อไปชั่วกาลนานขณะใจลอยกลับปล่อยให้เถียนหลิงเอ๋อร์เดินนำไปไกล จนนางหันมาเร่งเสียงเจื้อยแจ้ว“เสี่ยวฝาน ทำไมช้าอย่างนี้”จางเสี่ยวฝานสะดุ้งโหยง หน้าแดงก่ำไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านอีก รีบซอยเท้าเดินตามโดยเร็วเมื่อมาถึงป่าไผ่ เถียนหลิงเอ๋อร์ก็สั่งว่า“เสี่ยวฝาน เจ้าเข้าไปคนเดียวก่อน ข้าจะตามอยู่ด้านหลัง”จางเสี่ยวฝานพยักหน้า เดินถือมีดเข้าไปได้สองก้าวก็หันมาจะเตือนเถียนหลิงเอ๋อร์ให้ระวังลูกสน แต่กลับไม่เห็นนางเสียแล้วมันนิ่งอึ้งใจคอห่อเหี่ยวอ้างว้าง แต่แล้วก็สะบัดหน้าแรงๆ สลัดความรู้สึกเหลวไหลออกจากสมอง เดินมุ่งหน้าเข้าป่าลึก เมื่อถึงที่หมาย บริเวณนั้นกลับเงียบกริบ มันชะเง้อมองหาแต่กลับไม่เห็นวานรขนเทาแม้แต่เงา ในใจลอบสงสัยหรือว่าเดียรัจฉานตัวนั้นมีญาณหยั่งรู้ เดาได้ว่าวันนี้เขามีคนมาช่วยเลยไม่ยอมโผล่หน้ามันคิดพลางสอดส่ายสายตา แต่ก็เสียแรงเปล่า สุดท้ายได้แต่เดินไปหยุดตรงหน้าไผ่ต้นหนึ่ง เงื้อมือฟันเต็มแรง“เจี๊ยกๆๆๆ”จู่ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเหนือศีรษะจางเสี่ยวฝานรีบดีดตัวออกห่างอย่างนกรู้ แต่ยังไม่ทันศีรษะก็ถูกลูกสนซัดเข้าให้จนได้ เจ็บจนร้องโอย มันคลำหัวป้อยเงยหน้ามอง เจ้าวานรขนเทาก็ทำเช่นเดิมคือเกาะอยู่บนต้นไผ่ แยกเขี้ยวหัวเราะเยาะไม่หยุดแต่คราวนี้จางเสี่ยวฝานกลับดีใจ กระโดดชี้หน้าคู่อริพลางหัวเราะลั่น“ฮ่าๆๆ ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!”เสียงมันไม่ได้ดังก้อง แต่เจ้าวานรกลับสะดุ้งอยู่ในใจ คิดอย่างเคลือบแคลงสงสัยว่าปกติคนผู้นี้จะเดือดดาลจนควันออกหู ไฉนวันนี้จึงมีท่าทียินดี หรือว่าถูกมันซัดติดต่อกันหลายวันเลยติดใจ