จางเสี่ยวฝานมองสำรวจไปรอบๆ เห็นพื้นที่ตรงหน้ามีสระน้ำอยู่ตรงกลาง ภายในรัศมีสามจั้งไม่มีต้นไม้ใบหญ้าแม้แต่ต้นเดียว แต่พอพ้นรัศมีออกไปกลับเป็นป่าเขียวชอุ่มพุ่มพฤกษ์ มันขบกรามกรอด พยายามข่มความคลื่นเหียนที่เกิดขึ้นเป็นระยะแบกร่างเถียนหลิงเอ๋อร์พร้อมทั้งเก็บ ‘แพรแดงอำพัน’ ที่ตกอยู่ข้างๆ เดินออกไปให้พ้นรัศมีแปลกๆ นั้นระยะทางแค่สองสามจั้งปกติเดินไม่กี่ก้าวก็ถึง แต่ขณะที่ความคลื่นเหียนวิงเวียนจู่โจมเป็นระยะๆ กว่าจะเดินถึงนับเป็นเรื่องยากลำบากแสนสาหัส มันกัดฟันเดินไปจนถึงสนต้นใหญ่ แปลกแท้ที่ความคลื่นเหียนปลาสนาการอย่างไร้ร่องรอยจางเสี่ยวฝานวางร่างเถียนหลิงเอ๋อร์ลง ตัวเองหอบแฮกจนต้องนั่งพัก พอมองกลับไปที่สระก็พบว่าเจ้าวานรตัวนั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้ามันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด สายตาที่มองมามีแววอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจางเสี่ยวฝานขมวดคิ้ว ในที่สุดก็อดรนทนไม่ได้ต้องลุกขึ้น แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวเจ้าความรู้สึกคลื่นไส้วิงเวียนก็กลับมา ขณะเดียวกันพลังอบอุ่นที่หน้าอกก็ไหลเวียนอีกครั้ง ต่อต้านความรู้สึกไม่สบายตัวนั้นกว่าจะถึงตัววานรขนเทาจางเสี่ยวฝานก็เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก แต่เจ้าวานรกลับยังยืนนิ่งไม่ไหวติง ดูท่าคงถูกกดดันจนหายใจไม่ออก จางเสี่ยวฝานสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะอุ้มมันขึ้นแล้วหันหลังเดินออกมาทันที เจ้าวานรตอนนี้เชื่องเชื่อยิ่งนัก ฟุบหน้ากับอกมันอย่างสงบเสงี่ยมในที่สุดก็เดินพ้นรัศมี พอถึงจุดที่เถียนหลิงเอ๋อร์นอนสลบอยู่ ความรู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอมก็จางหายไป จางเสี่ยวฝานวางวานรขนเทาลงพลางนั่งแผละกับพื้นหอบหายใจ เจ้าวานรแสนซนเองก็ดูเหมือนโล่งใจ นอนหมอบไม่วิ่งหนี เอาแต่จับจ้องจางเสี่ยวฝานอย่างสังเกตสังกาจางเสี่ยวฝานแหวกอกเสื้อออก หยิบไข่มุกที่ร้อยใส่เชือกแดงออกมาดูใกล้ๆ ปรากฏว่าผิวนอกที่เดิมสีม่วงเข้มยามนี้ได้เปลี่ยนเป็นม่วงอ่อนไปแล้ว คลื่นสีเขียวที่ขยับไหวอยู่ด้านในเหมือนถูกสิ่งใดกระตุ้น หมุนวนด้วยความเร็วเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพยายามพุ่งชนผนังไข่มุก และเหมือนกับครั้งก่อน ทุกครั้งที่คลื่นสีเขียวชนผนังจะมีสัญลักษณ์แห่งศาสนาพุทธ ‘卐’ ขวางทางไว้ พลังอบอุ่นที่ช่วยจางเสี่ยวฝานไว้เมื่อสักครู่ก็มาจากตัวสัญลักษณ์ที่ว่านี้เองเพียงแต่จางเสี่ยวฝานสังเกตออก เทียบกับสามปีก่อนตอนที่เห็นครั้งแรก สัญลักษณ์ ‘卐’ นี้ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องขนาดหรือว่าความสว่างเจิดจ้า บัดนี้ได้ลดน้อยถอยลงอักโข
