บทที่ 11 เปลี่ยนแปลงอย่างพิสดาร
จางเสี่ยวฝานเพ่งมองมุกเม็ดนั้นจนลมหายใจตัวเองสม่ำเสมอ แต่นอกจากสีสันและขนาดที่เปลี่ยนก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดอีก จึงได้แต่เก็บเข้าอกเสื้อ เมื่อหันไปดูเถียนหลิงเอ๋อร์ก็พบว่านางยังคงหมดสติ ทว่าสีหน้าดูมีเลือดฝาด อาการดีขึ้นไม่น้อยมันหยิบ ‘แพรแดงอำพัน’ ผืนนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้สัมผัสและมองของวิเศษชิ้นนี้อย่างใกล้ชิด รู้สึกว่าจับแล้วเนียนนุ่มมือ ภาพที่เถียนหลิงเอ๋อร์เหยียบแพรแดงท่องอากาศอย่างสง่างามผุดขึ้นในสมอง ในใจเต็มไปด้วยความเลื่อมใสมันมองอยู่ครู่หนึ่งก็ลองทำท่าเลียนแบบ ร้องสั่งว่า“บินขึ้น!”แต่เจ้า ‘แพรแดงอำพัน’ กลับนิ่งสนิทเหมือนงูตาย‘เจี๊ยกๆๆๆ’ กลับเป็นเจ้าวานรขนเทากุมท้องหัวเราะจนหงายหลังกลิ้งไปมากับพื้นจางเสี่ยวฝานถลึงตาใส่ หากเป็นเมื่อก่อนมันคงโกรธน่าดู แต่หลังจากผ่านการผจญภัยอันน่ากลัวมาด้วยกัน ความรู้สึกสนิทสนมก็บังเกิดขึ้นหลายส่วน ความเป็นศัตรูก่อนหน้ามลายหายลับเป็นศูนย์ มันแลบลิ้นใส่วานรตัวนั้นแล้วสะบัดหน้าหนี นำ ‘แพรแดงอำพัน’ ไปวางไว้ใกล้ๆ ตัวเถียนหลิงเอ๋อร์ จากนั้นก็มองไปยังสระน้ำซึ่งตั้งอยู่กลางพื้นที่ว่างโล่งอย่างสนใจมันเป็นสระน้ำขนาดเล็ก ไม่รู้ว่ามีต้นน้ำมาจากที่ใด หรืออาจถือกำเนิดจากน้ำพุร้อนใต้ดินก็ได้ น้ำในสระเขียวดุจมรกต มองจากตรงนี้ไม่ทราบความตื้นลึก ทางทิศตะวันตกของสระมีรอยเว้าแหว่ง ทำให้น้ำไหลออกบังเกิดเป็นลำธารเล็กๆ คดเคี้ยวตรงกลางสระมีกรวดหินก้อนขนาดกลางกองสุมเป็นเนินโผล่เหนือระดับน้ำอยู่เล็กน้อย หินแต่ละก้อนรูปร่างแปลกประหลาด ตรงกลางเนินหินมีกระบองสีดำท่อนหนึ่งเสียบคาอยู่ ส่วนที่โผล่เหนือน้ำมีความยาวราวหนึ่งเชียะ ส่วนที่เหลือจมอยู่ในน้ำ ตัวกระบองมีสีดำมะเมื่อมดูไม่ออกว่าทำจากวัสดุใด แต่ไม่มีความสวยงามเลยสักนิดจางเสี่ยวฝานไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก รู้สึกว่าสถานที่นี้พิลึกพิลั่น ยังคงจากไปเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า แต่เถียนหลิงเอ๋อร์แม้จะดูอาการดีขึ้นมาก ทว่ายังคงไม่ได้สติ เรียกเท่าไรก็ไม่ฟื้น เทียบกันแล้วเจ้าวานรขนเทากลับดูกระปรี้กระเปร่าคึกคักยิ่ง ทั้งลูบหูเกาแก้มแกรกๆ จับเหา ขยุกขยิกไม่อยู่นิ่งแม้แต่วินาที ระหว่างนั้นยังวิ่งหายเข้าไปในป่า ไม่รู้ว่าไปเก็บผลไม้มาจากไหนโยนให้จางเสี่ยวฝานสองลูก จากนั้นตัวมันเองก็หย่อนก้นนั่งแทะผลไม้กินอย่างเอร็ดอร่อยจางเสี่ยวฝานยกผลไม้ป่าขึ้นกัดคำหนึ่ง พอน้ำหวานฝาดไหลชุ่มเต็มปากก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที วันนี้มันขึ้นเขาแต่เช้าไล่ล่าเจ้าวานรขนเทาจนเที่ยง น้ำสักหยดยังไม่ได้เข้าปาก ตอนนี้จึงหิวกระหายยิ่ง กัดสองสามคำก็กินหมดไปหนึ่งลูก ขณะจะยกลูกที่สองขึ้นมากัดก็ชะงักเปลี่ยนใจ นำไปวางไว้ข้างๆ เถียนหลิงเอ๋อร์
