แต่ผู่จื้อไม่มีทางคาดคิด จางเสี่ยวฝานรำลึกถึงบุญคุณของมันจึงเก็บมุกปีศาจเม็ดนี้ไว้เป็นที่ระลึก เมื่อ ‘มุกดูดโลหิต’ ไม่ถูกควบคุมด้วยพุทธธรรมคำสวดของผู่จื้อ และไม่มีพลังธรรมของประคำหยกคอยสกัดกั้น กลิ่นอายชั่วร้ายก็เริ่มแข็งแกร่งจนยากจะควบคุมแต่ค่ายกลสยบมารของวัดเสียงสวรรค์มีหรือจะอ่อนแอ แม้ขาดคนควบคุมแต่ก็ยังทำหน้าที่ต่อไปอย่างจงรักภักดี สยบพลังชั่วร้ายเอาไว้ในมุกได้ถึงสามปีเต็ม เพียงแต่พอเวลานานเข้าในที่สุดก็อ่อนล้าจนไร้เรี่ยวแรง และในวันนี้เห็นได้ชัดว่ามุกดูดโลหิตกำลังจะทำลายมนตร์สะกดออกมาสร้างภัยพิบัติให้มนุษย์โลกอีกครั้งจางเสี่ยวฝานแม้นไม่เข้าใจในเงื่อนงำซับซ้อนนี้แต่ก็มีสังหรณ์เลวร้าย ย้อนนึกถึงการต่อสู้ในวัดหญ้าคายามผู่จื้อประมือกับคนชุดดำ เห็นสัญลักษณ์คำว่า ‘卐’ ปรากฏขึ้นหลายครั้ง ถึงอายุยังน้อยแต่มันกลับจดจำเรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ พอตอนนี้เห็นสัญลักษณ์นั้นตกอยู่ในสภาพล่อแหลมเต็มทีก็รู้สึกกระวนกระวายใจ ตัดสินใจกำมุกไว้ในมือแล้วเคลื่อนพลังตามเคล็ดวิชา ‘โพธิธรรม’ เข้าไปในตัวมุกเป็นเพราะพลังทั้งสองมีต้นกำเนิดเดียวกัน สัญลักษณ์คำว่า ‘卐’ บนผิวมุกจึงสว่างขึ้นไม่น้อย แต่จางเสี่ยวฝานยังไม่ทันยิ้มมันก็หม่นแสงลงอีกครา ขณะเดียวกันกระแสเย็นยะเยียบสายหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในร่างกาย ทำเอาจางเสี่ยวฝานชาวาบไปครึ่งร่างแล้วเปลี่ยนเป็นเจ็บแปลบจนต้องร้องโอยออกมาคำหนึ่งเจ้าวานรขนเทาเห็นจางเสี่ยวฝานมีสีหน้าเจ็บปวด ไอสีเขียวเริ่มแผ่ซ่านขึ้นเต็มหน้า มันก็ร้อง ‘เจี๊ยกๆ’ อย่างตื่นตกใจ แต่จางเสี่ยวฝานไม่มีปัญญาไปสนใจ รู้สึกเพียงว่าเลือดในกายไหลมุ่งไปที่ไข่มุกนั้น ส่วนพลัง ‘โพธิธรรม’ ของตนก็อ่อนแอลงทุกขณะ ยามนี้เส้นเลือดลมทั้งร่างมันเป็นตะคริวไปหมด เจ็บปวดจนบรรยายไม่ถูกสุดท้ายทนต่อไปไม่ไหวต้องเซตึงๆ ไปด้านหลังหลายก้าว แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเพราะความรู้สึกคลื่นเหียนวิงเวียนหวนกลับมาจู่โจมอีกครั้ง เป็นเพราะมันไม่ทันระวังเผลอเหยียบเข้าไปในเขตอันตราย และตอนนี้ไม่มีพลังอบอุ่นสายนั้นมาคุ้มครองกายอีกแล้วเจ้าวานรขนเทาร้อง ‘เจี๊ยกๆๆๆ’ อย่างร้อนใจ แต่ไม่ว่าจะร้อนใจเพียงใดก็มิกล้าเหยียบย่างเข้าไปในบริเวณต้องห้ามนั้นอีกจางเสี่ยวฝานสะท้านสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ แต่ไม่รู้จะช่วยเหลือตัวเองอย่างไร ภายในร่างบัดเดี๋ยวหนาวบัดเดี๋ยวร้อน เจ็บแปลบเหมือนมดนับหมื่นรุมกัดทึ้ง คลื่นไส้จะอาเจียนแต่ไม่มีอะไรออกมา เรียกได้ว่าทรมานจนเหมือนอยู่มิสู้ตาย สติสัมปชัญญะเริ่มเลอะเลือน โซเซไปข้างหน้าโดยไม่รู้ว่ามุ่งไปทางผิด
