ทดลองอ่าน กระบี่เทพสังหาร ตอนที่ 1

ขณะเถียนหลิงเอ๋อร์ดึงร่างจางเสี่ยวฝานขึ้นไปยืน เสียง ‘เจี๊ยกๆๆ’ ก็เรียกคนทั้งสองให้หันไปมองพร้อมกัน กลับเห็นวานรขนเทาตัวนั้นไม่ทราบมายืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันส่งยิ้มกว้างมาให้ ในมือยังถือกระบองดำมะเมื่อมยาวประมาณเชียะเศษไว้ด้วยท่อนหนึ่ง หน้าศาลาเฝ้าสงบของดอยไผ่ใหญ่ เถียนปู้อี้เดินกลับไปกลับมาด้วยสีหน้าร้อนรนกระวนกระวาย บุตรสาวกับเจ้าเจ็ดศิษย์ไม่เอาไหนขึ้นเขาไปด้วยกันตั้งแต่เช้า ป่านนี้ฟ้ามืดแล้วยังไม่กลับมา ซูหรูออกไปค้นหาเป็นคนแรก ทยอยตามด้วยศิษย์ทั้งสังกัด แต่บัดนี้ก็ยังไร้ร่องรอย ภูมิประเทศรอบดอยไผ่ใหญ่เป็นทิวเขาสูง ป่าไม้หนาทึบ คิดจะหาคนสองคนเปรียบเสมือนงมเข็มในมหาสมุทรขณะห่วงใยแทบคลั่งก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวในอากาศ เถียนปู้อี้เงยหน้ามองกลับเป็นซูหรูพาเจ้าเด็กซุกซนสองคนกลับมา ทั้งสองดูปลอดภัยไร้อันตราย แถมบนไหล่จางเสี่ยวฝานยังมีวานรขนเทานอนหมอบมาด้วยอีกตัว ไม่รู้ว่าไปเก็บตกมาจากที่ใดแม้คลายใจลงแต่เถียนปู้อี้ยังคงปั้นหน้าบูดบึ้ง จางเสี่ยวฝานชำเลืองมองแล้วก็ต้องขนหัวลุก ยืนตัวแข็งก้มหน้างุด แต่เจ้าวานรมือไม้กลับไม่อยู่สุข ขยี้ผมมันกระจุยกระจาย ท่าทางคงแปลกใจว่าทำไมหาหมัดไม่พบเถียนหลิงเอ๋อร์คาด ‘แพรแดงอำพัน’ ไว้รอบเอว กลอกตาปริบๆ แล้วคลี่ยิ้มสดใสราวบุปผา วิ่งแกมกระโดดไปถึงข้างกายเถียนปู้อี้ เขย่ามือบอกเสียงออดอ้อน“ท่านพ่อ พวกเรากลับมาแล้ว”เถียนปู้อี้ไม่หลงกล แค่นเสียงเฮอะถามว่า“ไปเที่ยวไหนมา”เถียนหลิงเอ๋อร์หัวเราะเจื้อยแจ้ว“ตอนเสี่ยวฝานไปตัดไผ่ถูกวานรตัวหนึ่งแกล้งเอา ลูกไปช่วยจับให้เสี่ยวฝานคลายโทสะ นั่นไงท่านพ่อ เจ้าวานรตัวที่ว่า”พูดจบก็ชี้ไปที่ไหล่จางเสี่ยวฝานวานรขนเทายื่นหน้าร้อง ‘เจี๊ยกๆ’ ใส่นางสองคำ ท่าทางเหมือนไม่พอใจ จากนั้นก็เกาหัวแล้วเลื่อนความสนใจไปที่ผมจางเสี่ยวฝานอีกครั้งเถียนหลิงเอ๋อร์แลบลิ้นใส่มัน ปากเล่าเรื่องการไล่ล่าออกมาอย่างละเอียด ตบท้ายด้วยว่า