จางเสี่ยวฝานเพ่งตามองก็หายแปลกใจ เปลี่ยนเป็นหัวร่องอหาย ที่แท้ในมือเจ้าเทาถือกระดูกหมูท่อนหนึ่งส่งกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอ แม้อยู่ห่างไกลมันก็ยังได้กลิ่น กระดูกท่อนนี้มันใช้ต้มน้ำแกง เพราะรู้ว่าเจ้าเหลืองชอบกิน หลังจากต้มเสร็จจึงนำไปแอบไว้บนที่สูง คิดไม่ถึงว่าเจ้าเทาจะขโมยเอามาเป็นเครื่องผูกสัมพันธ์เห็นเจ้าเทาแกว่งกระดูกอีกสองครั้งก่อนจะโยนให้ เจ้าเหลืองน้ำลายไหลยืดรีบอ้าปากงับไว้ เคี้ยว ‘กร๊อบแกร๊บ’ อย่างเอร็ดอร่อย เจ้าเทาร้อง ‘เจี๊ยกๆ’ สองคำ ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวเจ้าเหลืองเจ้าเหลืองพลันคำรามต่ำๆ ในลำคอ เจ้าเทารีบชักมือกลับ แต่อึดใจเดียวก็ยื่นมือออกไปใหม่ คราวนี้เจ้าเหลืองไม่มีปฏิกิริยาใดๆ สนใจแต่กระดูกในปากเท่านั้น เจ้าเทาลูบขนนุ่มเป็นประกายของเจ้าเหลืองอย่างเพลิดเพลิน ส่วนเจ้าเหลืองก็ทำท่าเหมือนสบายตัว หดหัวเล็กน้อยแล้วครางต่ำๆ ความเป็นอริไม่รู้หดหายไปไหนหมดเจ้าเทาฉีกยิ้มกว้าง เริ่มคุ้ยเขี่ยขนเจ้าเหลืองคล้ายต้องการหาหมัด เจ้าเหลืองหันมามอง มิได้เห่าแต่กลับใช้ลิ้นเลียเจ้าเทา ระหว่างทั้งสองกลับสนิทสนมกันขึ้นมาจางเสี่ยวฝานมองจนอ้าปากค้าง นึกชมความฉลาดของเจ้าเทา แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าต่อไปคงต้องหาที่ซ่อนกระดูกให้ดีกว่านี้ขณะชมเพลินก็ได้ยินเสียงวัตถุแหวกอากาศ แสงสีขาวสองสายกำลังพุ่งมาจากทิศตะวันตก เจ้าเหลืองทำท่าสะดุ้งตกใจเห่าใส่ดังลั่น เจ้าเทายื่นมือไปลูบหัวมันคล้ายต้องการปลอบโยน คิดไม่ถึงว่ากลับได้ผลยิ่งนัก เจ้าเหลืองถึงกับเงียบเสียงลงทันทีจางเสี่ยวฝานเห็นแสงสีขาวสองสายมุ่งไปที่ศาลาเฝ้าสงบ พอแสงจางลงก็เผยให้เห็นร่างชายสองคน คนหนึ่งสูงเพรียวบุคลิกโดดเด่น อาภรณ์ขาวปลิวไสว สง่างามจับใจดุจเทพบุตร ส่วนอีกคนเป็นหนุ่มน้อยอายุประมาณสิบห้าสิบหก รูปร่างเตี้ยกว่าอยู่บ้างจางเสี่ยวฝานพลันลมหายใจสะดุด ความเศร้าโศกรันทดที่จางหายไปบ้างตามกาลเวลาค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ เป็นเพราะได้เห็นแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างของคนผู้นั้น!“จิงอวี่?”มันผุดลุกขึ้นทันที ตะโกนเรียกด้วยเสียงแหบพร่าหนุ่มน้อยคนนั้นสะท้านเฮือกรีบหันกลับมา สองตาเบิกกว้างอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ในที่สุดถ้อยคำนับหมื่นกลับผ่านลำคอเพียงสองคำ“เสี่ยวฝาน!”
