บทที่ 13 อัจฉริยะ
“ศิษย์ฉีเฮ่า หลินจิงอวี่ สังกัดนักพรตชางซงแห่งดอยเศียรมังกร กราบคารวะอาจารย์อาเถียนและอาจารย์อาซู”ภายในศาลาเฝ้าสงบ เถียนปู้อี้กับซูหรูนั่งประจำที่ บรรดาศิษย์ยืนเรียงแถวอยู่ด้านข้าง ที่ยืนอยู่ตรงกลางคือหลินจิงอวี่กับชายหนุ่มรูปงามที่ชื่อฉีเฮ่า ทั้งสองกำลังแสดงความเคารพต่อเถียนปู้อี้ ส่วนจางเสี่ยวฝานยืนอยู่ปลายแถว จ้องหลินจิงอวี่ตาไม่กะพริบหลายปีที่ไม่ได้พบหน้าสหายของมันได้เติบใหญ่กลายเป็นหนุ่มรูปงามไปแล้วคิดถึงตรงนี้หลินจิงอวี่ก็หันมาพอดี พอสบตากันก็ยิ้มให้น้อยๆ จางเสี่ยวฝานรู้สึกหัวใจร้อนผ่าว เต็มตื้นด้วยอารมณ์ รีบพยักหน้าให้สายตาเถียนปู้อี้วนเวียนตรวจตราอยู่ที่ตัวหลินจิงอวี่ แต่พอปรายผ่านจางเสี่ยวฝานใบหน้าก็บึ้งตึงขึ้นทันที มันมองชายหนุ่มที่ฉายแววอัจฉริยะโดดเด่นทั้งสอง ด้วยสายตาของมันแค่มองปราดก็เห็นคุณสมบัติเลอเลิศล้ำหน้าศิษย์ทุกคนในสังกัดตัวเอง ฉีเฮ่านั้นไม่ต้องพูดถึง ในคนหนุ่มรุ่นเดียวกันมันมีชื่อเสียงโด่งดังที่สุด กลับเป็นหลินจิงอวี่ จากที่อีกฝ่ายสามารถขี่กระบี่ท่องเวหามาบ่งบอกชัดว่าอย่างน้อยต้องฝึกพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋สำเร็จถึงขั้นสี่ ด้วยเวลาที่เข้าสำนักแค่สามปี นับเป็นความสำเร็จที่สูงจนน่าตกใจคิดถึงตรงนี้เถียนปู้อี้ก็อดมองไปทางจางเสี่ยวฝานอย่างเดือดดาลมิได้ เสียงที่ออกจากปากจึงออกจะเย็นชา“อาจารย์เจ้าใช้พวกเจ้ามาด้วยเรื่องอะไร”ฉีเฮ่าประคองมือคารวะ“เรียนอาจารย์อา อาจารย์ได้รับมอบหมายจากท่านเจ้าสำนักให้จัดเตรียมกิจต่างๆ เกี่ยวกับงานประลองฝีมือศิษย์เจ็ดสังกัดที่กำลังจะมาถึง เพราะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย อาจารย์จึงสั่งให้ศิษย์กับศิษย์น้องหลินเดินทางมาน้อมเรียนอาจารย์อาพร้อมกัน”เถียนปู้อี้แค่นเสียงเบาๆ มองหลินจิงอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าถามว่า“มันเจตนาจะส่งคนมาข่มข้ารึ!”ฉีเฮ่ากับหลินจิงอวี่หน้าเปลี่ยนสี หลินจิงอวี่ทำท่าจะระเบิดโทสะ แต่ฉีเฮ่ารีบยกมือห้ามไว้ ยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า“อาจารย์อาเถียนพูดเล่นแล้ว พวกเราล้วนเป็นศิษย์สำนักเมฆาเขียว อาจารย์อาเถียนตบะญาณสูงส่ง เป็นที่ยอมรับนับถือของคนทั้งหลาย อาจารย์จะมีเจตนาล่วงเกินท่านได้อย่างไร”
