• Connect with us

    Enter Books | นิยายแฟนตาซี กำลังภายใน ลึกลับ สืบสวน

    ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้าพิชิตปฐพี 23_2

    หน้าที่แล้ว1 of 8

    บทที่ 2เสียงระฆังของวัดเสวียนคง

    ระหว่างความเป็นกับความตายมีความหวาดกลัวคั่นกลาง ยิ่งเมื่อความเป็นความตายของโลกเกี่ยวข้องกับตนเอง ความหวาดกลัวนั้นก็ยิ่งยากจะจินตนาการได้ พอซังซังได้ฟังคำตอบของหนิงเชวียก็นิ่งเงียบไปดังเดิม ไม่รู้คิดอะไรอยู่

    หนิงเชวียยื่นมือไปแตะหน้าผากนาง รู้สึกว่าเย็นอยู่บ้าง แต่ไม่มากเท่าตอนที่ป่วย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ให้นาง แล้วอุ้มลงจากรถม้า

    สองคนเหยียบย่ำไปบนพื้นดินของทุ่งร้างที่กำลังจะแข็งยะเยือก เดินไปที่ต้นโพธิ์

    ทอดสายตามองไป รอบด้านมีแต่ความรกร้าง คล้ายมีต้นหลิ่วที่เหี่ยวเฉาไปนานแล้วอยู่ไม่กี่ต้น เสียงร้องอย่างสร้อยเศร้าของเหล่าวิหคดังมาแต่ไกล ต้นโพธิ์ยังคงเขียวขจี เป็นที่สะดุดตามากในทุ่งร้าง

    หนิงเชวียกับซังซังศึกษาและสวดท่องคัมภีร์พุทธอยู่หลายวันตอนอยู่วัดลั่นเคอ เข้าใจถึงด่านฌานของแนวทางพุทธ จึงสัมผัสพุทธจิตที่หลงเหลืออยู่ใต้ต้นโพธิ์ได้อย่างชัดเจน พุทธจิตเหล่านี้มีน้อยมาก ให้ความรู้สึกเย็นชาและห่างไกล

    พื้นดินใต้ต้นโพธิ์มีรอยยุบหลายแห่ง ภายในเรียบลื่นเหมือนกระจก ที่น่าอัศจรรย์คือไม่ว่าจะเป็นใบไม้ที่ร่วงหล่นหรือฝุ่นผงที่ไม่อาจนับกาลเวลา ล้วนไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ในนั้น

    หนิงเชวียมองดูรอยยุบเหล่านั้น แล้วลองคำนวณเปรียบเทียบคร่าวๆ ก็พบว่าพอดีกับรอยประทับที่เวลาคนคนหนึ่งนอนลง รอยยุบเล็กๆ ที่อยู่หน้าสุดน่าจะเป็นส่วนที่รองรับข้อศอก รอยถัดมาอีกหลายรอยที่ค่อนข้างใหญ่กว่าก็คือรอยประทับของร่างกาย

    หนิงเชวียบอกซังซังว่า

    “ได้ยินว่าตอนปฐมพุทธะละสังขารคือนอนตะแคงแล้วหลับตา ตอนนี้ดูแล้วเห็นทีจะจริง”

    ซังซังไม่เข้าใจว่าทำไมหนิงเชวียจึงพาตนเองมาดูต้นโพธิ์ มาดูร่องรอยที่ปฐมพุทธะทิ้งไว้

    “สานุศิษย์ของนิกายพุทธทั่วโลกล้วนอยากมากราบไหว้ต้นโพธิ์ต้นนี้ พวกเราไม่เคยคิดอยากมาแต่กลับได้มา ถ้าจะมีสิ่งที่เรียกว่าบุญวาสนาอยู่จริง นี่ก็คือบุญวาสนาของพวกเรา”

    หนิงเชวียกล่าวต่อว่า

    “การฝึกฌานแนวทางพุทธมีประโยชน์ต่อร่างกายเจ้า แม้รักษาได้เพียงปลายเหตุก็สมควรฝึกต่อไป พุทธจิตที่เหลืออยู่ใต้ต้นโพธิ์ต้นนี้น่าจะมีส่วนช่วยในการฝึกฌานแนวทางพุทธของเจ้า”

    ซังซังซบอกมันอย่างอ่อนแรง ถามว่า

    “จากนี้พวกเราจะไปไหนกัน”

    หนิงเชวียตอบว่า

    “แน่นอนว่ากลับสถานศึกษา”

    ซังซังห่อไหล่ เห็นได้ชัดว่าไม่สบายใจ บอกว่า

    “แต่ข้ากังวลมาก”

    หนิงเชวียขมวดคิ้วถามว่า

    “เจ้ากังวลอะไร”

    หน้าที่แล้ว1 of 8

    Comments

    comments

    Continue Reading

    More in ทดลองอ่าน

    นิยายยอดนิยม

    คดีปีศาจแห่งเมืองไคเฟิง

    ทดลองอ่าน คดีปีศาจแห่งเมืองไคเฟิง เล่ม 1 ตอนที่ 2

    บทที่ 3  ตอนนี้จำนวนครั้งที่จั่นเจาไปกระท่อมตวนมู่นับว่าบ่อยยิ่ง อันที่จริงทุกครั้งเวลาที่เขาไป ไม่แน่ว่าตวนมู่ชุ่ยจะอยู...

    บทความ

    ตำนานคนพายเรือแห่งยมโลก และต้นกำเนิด ‘เงินปากผี’

    ‘แครอน’ เป็นตัวละครในตำนานปกรณัมกรีกโบราณที่หลายๆ คน อาจจะคุ้นเคยกันอยู่บ้าง เขาคือชายแก่ที่มีหน้าที่แจวเรือไปส่งดวงวิญญ...

    Facebook