• Connect with us

    Enter Books

    ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้าพิชิตปฐพี 23_2

    หน้าที่แล้ว1 of 8

    บทที่ 2เสียงระฆังของวัดเสวียนคง

    ระหว่างความเป็นกับความตายมีความหวาดกลัวคั่นกลาง ยิ่งเมื่อความเป็นความตายของโลกเกี่ยวข้องกับตนเอง ความหวาดกลัวนั้นก็ยิ่งยากจะจินตนาการได้ พอซังซังได้ฟังคำตอบของหนิงเชวียก็นิ่งเงียบไปดังเดิม ไม่รู้คิดอะไรอยู่

    หนิงเชวียยื่นมือไปแตะหน้าผากนาง รู้สึกว่าเย็นอยู่บ้าง แต่ไม่มากเท่าตอนที่ป่วย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ให้นาง แล้วอุ้มลงจากรถม้า

    สองคนเหยียบย่ำไปบนพื้นดินของทุ่งร้างที่กำลังจะแข็งยะเยือก เดินไปที่ต้นโพธิ์

    ทอดสายตามองไป รอบด้านมีแต่ความรกร้าง คล้ายมีต้นหลิ่วที่เหี่ยวเฉาไปนานแล้วอยู่ไม่กี่ต้น เสียงร้องอย่างสร้อยเศร้าของเหล่าวิหคดังมาแต่ไกล ต้นโพธิ์ยังคงเขียวขจี เป็นที่สะดุดตามากในทุ่งร้าง

    หนิงเชวียกับซังซังศึกษาและสวดท่องคัมภีร์พุทธอยู่หลายวันตอนอยู่วัดลั่นเคอ เข้าใจถึงด่านฌานของแนวทางพุทธ จึงสัมผัสพุทธจิตที่หลงเหลืออยู่ใต้ต้นโพธิ์ได้อย่างชัดเจน พุทธจิตเหล่านี้มีน้อยมาก ให้ความรู้สึกเย็นชาและห่างไกล

    พื้นดินใต้ต้นโพธิ์มีรอยยุบหลายแห่ง ภายในเรียบลื่นเหมือนกระจก ที่น่าอัศจรรย์คือไม่ว่าจะเป็นใบไม้ที่ร่วงหล่นหรือฝุ่นผงที่ไม่อาจนับกาลเวลา ล้วนไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ในนั้น

    หนิงเชวียมองดูรอยยุบเหล่านั้น แล้วลองคำนวณเปรียบเทียบคร่าวๆ ก็พบว่าพอดีกับรอยประทับที่เวลาคนคนหนึ่งนอนลง รอยยุบเล็กๆ ที่อยู่หน้าสุดน่าจะเป็นส่วนที่รองรับข้อศอก รอยถัดมาอีกหลายรอยที่ค่อนข้างใหญ่กว่าก็คือรอยประทับของร่างกาย

    หนิงเชวียบอกซังซังว่า

    “ได้ยินว่าตอนปฐมพุทธะละสังขารคือนอนตะแคงแล้วหลับตา ตอนนี้ดูแล้วเห็นทีจะจริง”

    ซังซังไม่เข้าใจว่าทำไมหนิงเชวียจึงพาตนเองมาดูต้นโพธิ์ มาดูร่องรอยที่ปฐมพุทธะทิ้งไว้

    “สานุศิษย์ของนิกายพุทธทั่วโลกล้วนอยากมากราบไหว้ต้นโพธิ์ต้นนี้ พวกเราไม่เคยคิดอยากมาแต่กลับได้มา ถ้าจะมีสิ่งที่เรียกว่าบุญวาสนาอยู่จริง นี่ก็คือบุญวาสนาของพวกเรา”

    หนิงเชวียกล่าวต่อว่า

    “การฝึกฌานแนวทางพุทธมีประโยชน์ต่อร่างกายเจ้า แม้รักษาได้เพียงปลายเหตุก็สมควรฝึกต่อไป พุทธจิตที่เหลืออยู่ใต้ต้นโพธิ์ต้นนี้น่าจะมีส่วนช่วยในการฝึกฌานแนวทางพุทธของเจ้า”

    ซังซังซบอกมันอย่างอ่อนแรง ถามว่า

    “จากนี้พวกเราจะไปไหนกัน”

    หนิงเชวียตอบว่า

    “แน่นอนว่ากลับสถานศึกษา”

    ซังซังห่อไหล่ เห็นได้ชัดว่าไม่สบายใจ บอกว่า

    “แต่ข้ากังวลมาก”

    หนิงเชวียขมวดคิ้วถามว่า

    “เจ้ากังวลอะไร”

    หน้าที่แล้ว1 of 8

    Comments

    comments

    Continue Reading

    More in ทดลองอ่าน

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 6

      By

      บทที่ 5 เด็กน้อย ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ (2)   รู้จากเสียงลมหายใจงั้นรึ ขณะชอนยออุนกำลังรู้สึกทึ่งเสียงของนาโนก็ดังขึ้นในหัวเขา [จำนวนลมห...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 5

      By

      บทที่ 4 การทดสอบขั้นที่หนึ่งง่ายดายนัก (2)   ก่อนหน้านี้ชอนยออุนเต็มไปด้วยความประหม่าเมื่อได้รู้ว่าต้องทดสอบกำลังภายใน แต่เพราะนาโนช่วย...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 4

      By

      บทที่ 3 เข้าสู่สำนักมาร (3)   พรรคมารประกอบไปด้วยพรรคมากมายนับร้อยพรรค แต่มีเพียงหกพรรคที่กล่าวได้ว่าเป็นเสาหลักของพรรคมาร สำนักมารถูกส...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 3

      By

      บทที่ 3 เข้าสู่สำนักมาร (1)   ตอนชอนยออุนอายุได้สิบปี ฮูหยินฮวาผู้เป็นแม่ของเขาก็ล้มป่วยและสุดท้ายก็จากโลกนี้ไป ตอนท่านประมุขรู้ว่านางป...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 2

      By

      บทที่ 2 ใครบอกให้ท่องตำรา (1)   แม้ชอนยออุนจะยังเป็นแค่เด็กหนุ่ม แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลา ในช่วงชีวิตสิบห้าปีที่ผ่านมา เขาถูกลอบสังหารและพ...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 1

      By

      บทนำ จุดเปลี่ยนแห่งโชคชะตา   ตั้งแต่โบราณนานมา เหล่านักรบในจงหยวนต่างเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้เพื่อใช้ป้องกันตัวจากศัตรู เมื่อวันเวลาผ่านไ...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน หนึ่งความคิดนิจนิรันดร์ 1 บทที่ 31 – 40

      By

      บทที่ 31 อัปยศนัก!   กระบี่ไม้ของชายหนุ่มร่างผอมแห้งมีพลานุภาพไม่ธรรมดา แปลงเป็นสายรุ้งเส้นยาวเส้นหนึ่ง พุ่งดิ่งมาทางไป๋เสี่ยวฉุน แต่ยั...

    นิยายยอดนิยม

    Facebook