ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 3 บทที่ 2

จิงเลี่ยเองก็มิได้มากความอีก หมุนตัวเดินสองก้าวก็กระโดดข้ามไม้กระดานมายืนเคียงไหล่กับเยียนเหิงและหู่หลิงหลัน โบกมือให้สองพ่อลูกตระกูลถง

กระดานข้ามเรือถูกชักกลับไป เรือสินค้าถอนสมอกางใบ

เยียนเหิงและถงจิ้งประสานดวงตาผ่านกราบเรือที่กั้นอยู่

เยียนเหิงพลันหวนนึกถึงวันนั้นขึ้นมาอีก ภาพเหตุการณ์ที่ตนเองติดอยู่ในตาข่าย ถงจิ้งชูกระบี่ปกป้องมันเอาไว้ เผชิญหน้ากับศรแหลมเกาทัณฑ์แกร่งมากมายก็ไม่ยอมไป…ยังมีสีหน้าห้าวหาญยามนั้นของนาง

‘ข้าจะไม่ให้พวกมันทำร้ายเจ้า!’

เยียนเหิงที่สำนักถูกโค่นล้ม ประสบกับผู้คนรังควาน ในตอนนั้นได้ยินคำพูดนี้ของนางทำให้หัวใจร้อนอุ่นเสียนี่กระไร…

เยียนเหิงรีบยื่นมือไปตรงข้างเอว ปลดกระบี่ซ้ายสงัดนิ่งของอู่ตังเล่มนั้นลง อาศัยจังหวะที่เรือยังไม่ล่องไปไกล ออกแรงโยนกระบี่พร้อมฝักข้ามแม่น้ำที่ขวางอยู่

ถงจิ้งอยู่ข้างเรือ ยื่นมือรับกระบี่ซ้ายสงัดนิ่งเล่มนั้นไว้

“กลับไปก็ต้องฝึกให้ดีล่ะ!” เยียนเหิงตะโกนเสียงดังไปยังเรือใหญ่

ถงจิ้งกอดกระบี่ไว้แนบอก พยักหน้าโดยแรงให้เยียนเหิงที่ค่อยๆ ไกลห่างออกไป

เรือสินค้าชักใบค่อยๆ แล่นไปทางประจิม ไม่ถึงครู่หนึ่งเรือใหญ่พรรคหมินเจียงสามลำก็เล็กลง ดูเลือนรางอยู่ในม่านหมอก เยียนเหิง จิงเลี่ย หู่หลิงหลันสามคนยังคงยืนมองคล้อยอยู่ตรงท้ายเรือ

จิงเลี่ยชี้เรือใหญ่เหล่านั้น ถามเยียนเหิงที่อยู่ข้างกายอย่างกึ่งติดตลก “เจ้ารู้ไหมว่าปฏิเสธประมุขถงแล้วจะพลาดอะไรบ้าง”

เยียนเหิงยังคงจ้องมองอยู่ไม่ละสายตา

“เดิมทีก็มิใช่ของของข้า ไม่มีอะไรต้องเสียดาย”

เรือสินค้าล่องไปตามเส้นทางแม่น้ำอันคดเคี้ยว ยิ่งไปข้างหน้ายอดเขาประหลาดสองฝั่งช่องเขาอูสยาคล้ายยิ่งสูงขึ้น ห้วงแม่น้ำแคบลึกกว่าเดิม เรือสำเภาอาศัยลมพาเยียนเหิงแล่นออกจากซื่อชวนที่มันไม่เคยแยกจากมาก่อนชั่วชีวิตไปยังลำน้ำที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่าและไม่เคยรู้จัก

โปรดติดตามตอนต่อไป…