ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

ทว่าหนิงเชวียกลับเตรียมพร้อม

มันเตรียมพร้อมอยู่นานแล้ว

ตอนที่บัณฑิตวัยกลางคนทำท่าถอนอกถอนใจ มันมิได้หวั่นไหวตามไปด้วย ตรงกันข้ามกลับจับจ้องมองทุกอิริยาบถ เคลื่อนย้ายร่างกายช้าๆ พยายามค้นหาตำแหน่งที่ดีที่สุด

ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามเริ่มดูดพลังปฐมแห่งฟ้าดินเข้าสู่ร่าง ใบไม้ในป่าปลิวว่อน มันก็ได้ยืนปักหลักเท้าหนึ่งหน้าเท้าหนึ่งหลัง ยกธนูไม้หวงหยางเล็งไปที่เป้าหมายแล้ว

มือขวาเกร็งพลังไว้ที่ข้อมือ ธนูถูกน้าวราวกับจันทร์เต็มดวง สายธนูที่เหนียวทนเมื่อรับแรงเหนี่ยวมหาศาลก็ส่งเสียงครวญครางแผ่วเบา ลูกธนูที่พาดสายแรกเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเป็นแน่วนิ่ง คล้ายงูที่แผ่แม่เบี้ยเตรียมฉกกัด

ทันทีที่นิ้วชี้ของบัณฑิตวัยกลางคนพุ่งออกจากมือ หนิงเชวียก็คลายนิ้วกลางกับนิ้วชี้ สายธนูเด้งกลับที่เดิมดังควับ ลูกธนูพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้าสีดำ

ฟิ้ว!

ก่อนที่นิ้วชี้ของจอมกระบี่จะแทงทะลุแสกหน้าของชายชรา ลูกธนูของหนิงเชวียก็ทะยานฝ่าห่าใบไม้ร่วงปักใส่หน้าอกของมัน!

สังขารของผู้ฝึกฌานมิได้แข็งแกร่งทรหดไปกว่าคนธรรมดาสามัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจอมกระบี่ จอมคาถา และจอมยันต์ซึ่งต้องนั่งฌานนานปี ร่างกายจึงบอบบางกว่าคนปกติ ดังนั้นนอกจากจะต้องมีนักสู้เดนตายอยู่ข้างกายคอยเป็นองครักษ์ พวกมันก็มักจะสวมเกราะอ่อนไว้ข้างในเพื่อป้องกันการถูกลอบทำร้าย

ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต จอมกระบี่ผู้ถือกำเนิดจากสถานศึกษาคนนี้ยังคงมีความตั้งใจแน่วแน่เด็ดเดี่ยว ต่อให้ต้องใช้วิชามารก็ต้องสังหารจอมคาถาศัตรูตัวฉกาจคนนี้ให้ได้ ดังนั้นแม้จะสำเหนียกว่ามีลูกธนูพุ่งเข้าหา มันก็มิได้ละสมาธิเข้าตอบโต้

ความนึกคิดอันกว้างใหญ่ดุจมหานทีบัดนี้ถูกผนึกรวมเหลือเป็นเพียงสระน้ำเล็กๆ นิ้วที่ขาดก็เปรียบเสมือนด้ายเส้นหนึ่งที่ลอยโต้ระลอกคลื่น ยากที่จะเคลื่อนไหวไปข้างหน้า มันจึงต้องรวบรวมกำลังกายและสมาธิที่มีอยู่ทั้งหมดเพื่อที่จะทำการจู่โจมครั้งสุดท้ายนี้ให้สำเร็จ มิอาจให้ตัวเองถูกรบกวนด้วยเรื่องใดๆ ไม่แม้แต่ลูกธนูที่กำลังจะปักเข้าสู่ร่าง

ยิ่งกว่านั้นใต้ชุดเขียวยังมีเกราะอ่อนที่ถักทออย่างละเอียดยิบชุดหนึ่ง ระยะห่างขนาดนี้ลูกธนูดอกนี้ไม่มีทางฆ่ามันได้

เสียงดังฉึก ส่วนหัวของลูกธนูที่หมุนควงด้วยความเร็วอย่างน่าประหลาดปักเข้ากลางอก ความแหลมคมบวกความเร็วแรงฉีกกระชากชุดเขียวขาดกระจุย แทงทะลุเข้าไปในช่องว่างเล็กๆ ของเกราะอ่อน!

ลูกธนูปักเข้าเนื้อหนังมันเล็กน้อย เลือดสดๆ ปรากฏให้เห็น

บัณฑิตวัยกลางคนยังคงไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะก้มหน้ามอง หยดเลือดที่ซึมอยู่ตามใบหน้ารวมตัวไหลเป็นทาง หว่างคิ้วขมวดเป็นร่องเพราะความเจ็บปวด

ลูกธนูปักสู่ร่างสร้างความเจ็บปวดแต่ไม่ถึงตาย ดังนั้นจะกังวลไปไย

แต่หนิงเชวียมิได้ยิงธนูแค่ดอกเดียว