ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

ทันใดนั้นเรื่องผิดปกติก็เกิดขึ้น หรืออาจจะพูดได้ว่าเป็นเรื่องที่มันสังหรณ์ใจเอาไว้แต่แรก

ใบไม้ร่วงรอบต้นไม้ใหญ่เริ่มหมุนคว้าง เสื้อผ้าที่แดงฉานไปด้วยเลือดของบัณฑิตวัยกลางคนโป่งพองขึ้นอย่างรวดเร็ว เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากองคาพยพทั้งหมด ราวกับมีพลังอันไร้รูปที่น่ากลัวหอบหนึ่งจากหมู่ใบไม้ จากใจกลางฟ้าดินหลั่งไหลเข้าสู่ร่าง แล้วขับพลังที่ยังหลงเหลืออยู่ทั้งหมดของมันออกมาพร้อมกับเลือด!

“รับดินฟ้าเข้าสู่ร่าง!”

พอเห็นภาพนั้น หลี่ว์ชิงเฉินก็ตวาดใส่บัณฑิตวัยกลางคนอย่างเดือดดาล

“คนของสถานศึกษาใช้วิชามารรึ เจ้า…เจ้ากล้าลบหลู่อาจารย์ อกตัญญูต่อบรรพชน!”

การต่อสู้ ณ ปากทางเข้าดินแดนเป่ยซานดุเดือดเลือดพล่านและอำมหิตเป็นอย่างยิ่ง แต่ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบชายชราไม่เคยแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยว ในสายตาของชาวถัง ในเมื่อข้าและเจ้ายังพิสูจน์ความเป็นความตายกันอยู่ เช่นนั้นไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ จะอยู่หรือตาย ล้วนเห็นเป็นเรื่องสามัญ แต่เมื่อชายชราพบว่าบัณฑิตวัยกลางคนใช้วิชาทำลายตัวเองของลัทธิมาร ซึ่งในสายตาของผู้คนทั้งแผ่นดินถือว่าเป็นอวิชชา ก็อดแสดงอารมณ์ออกมามิได้

“หากเพื่อความถูกต้อง ไยต้องหวั่นเกรงที่จะใช้วิชามาร”

บัณฑิตวัยกลางคนยืนตัวโงนเงน ยกแขนขวาชี้ไปที่ชายชรา กล่าวเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

“หากนี่คือการถลำลึกสู่ความชั่วร้าย ก็ให้ข้าถลำลึกถึงอเวจี อย่าได้ผุดได้เกิดอีกต่อไปเลย”

จบคำโคนนิ้วชี้ขวาก็ปรากฏรอยบาดลึกจนเห็นกระดูก ได้ยินมันครางหนักๆ คำหนึ่ง นิ้วชี้ก็ถูกกระชากหลุดออกจากมือกลายเป็นเงาโลหิตสายหนึ่งพุ่งละลิ่วเข้าหาชายชรา

รับพลังปฐมแห่งฟ้าดินไว้ในร่าง ไม่เสียดายสังขารว่าจะระเบิดแตกสลาย ใช้เลือดเนื้อตัวเองเป็นกระบี่บิน ผนึกกำลังทั้งชีวิตไว้ในการจู่โจมครั้งเดียว นี่คือแบบฉบับการลงมือของลัทธิมาร!

สำหรับขบวนคุ้มกันองค์หญิงแล้ว ชายชราหลี่ว์ชิงเฉินก็คือที่พึ่งที่เข้มแข็งที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามนี้พวกคนเถื่อนจากดินแดนแห่งทุ่งหญ้ากับเหล่าองครักษ์ต่างบาดเจ็บล้มตายไปมาก พวกที่เหลือก็แทบจะไม่มีแรงทรงตัว ดังนั้นการดำรงอยู่ของชายชราจึงยิ่งสำคัญเด่นชัด หากมันตายด้วยนิ้วท่อนนี้ ยังจะมีใครสามารถต้านทานการจู่โจมแบบแลกชีวิตของจอมกระบี่ผู้นี้ได้

คนเถื่อนสองคนคำรามก้องพลางโถมเข้าหาบัณฑิตวัยกลางคน แต่ทว่าขยับได้เพียงสองก้าวก็เซล้มลงกับพื้น ดาบโค้งหลุดกระเด็นจากมือไปไกลสุดเอื้อม

หัวหน้าองครักษ์ที่ยังใช้เข่าข้างเดียวทรงกายไว้พลันโถมตัวลงกับพื้น พยายามลากสังขารที่เต็มไปด้วยเลือดคลานเข้าหาหน้าไม้ขององครักษ์ที่ตายไปแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ทันการณ์ รอจนมันคว้าหน้าไม้ไว้ในมือ น่ากลัวหลี่ว์ชิงเฉินซึ่งไม่อยู่ในสภาพที่จะต่อสู้ได้อีกคงถูกนิ้วท่อนนั้นแทงทะลุไปแล้ว

ไม่มีใครคาดคิดว่าจอมกระบี่ที่ถือกำเนิดจากสถานศึกษาจะใช้วิชามาร กอปรกับต่างก็คิดว่ามันได้หมดสิ้นฤทธิ์เดชไปแล้ว จึงคลายความระมัดระวัง ยามนี้จึงได้แต่ต้องเบิ่งตาดูหลี่ว์ชิงเฉินตาย และหากสิ้นชายชราผู้นี้ คนอื่นที่เหลือก็ต้องหมดทางรอดอย่างแน่นอน