ทดลองอ่านนิยายสยบฟ้า พิชิตปฐพี เล่ม 1

หลี่อวี๋สะอึก ไม่ทราบว่าจะตอบคำย้อนถามนี้อย่างไรดี เมื่อหวนคิดดู ตัวนางเองก็เหมือนจะไม่เคยคิดว่าหนิงเชวียจะสอบเข้าสถานศึกษาไม่ได้ ความมั่นใจที่นางมีต่อคนผู้นี้มาจากไหน มาจากตอนที่นั่งฟังนิทานข้างกองไฟ หรือจากสีหน้าแววตาราวพยัคฆ์ที่เตรียมตะครุบเหยื่อของมัน

ชั่วขณะนั้นนางหันมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่รู้ตัว มองเงาร่างนายบ่าวทั้งสองข้างกองไฟแล้วเงียบงันไป

หนิงเชวียรู้ว่านิสัยกับความตั้งใจของตัวเองเหมาะที่จะฝึกฌาน แต่กลับไม่มีทางที่จะฝึกได้ ความจริงมันชินชากับการถูกคนแตกตื่นคาดหวัง แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นสงสารเวทนาแบบนี้นานแล้ว เมื่อเจ็ดปีก่อนตอนพบกับเจ้าดำน้อยตรงชายแดนแคว้นเยี่ยนทางทิศตะวันออกของเขาหมินซานก็เป็นเช่นนี้ หรือเมื่อสองปีก่อนตอนสร้างผลงานทางการทหารที่เมืองเว่ยแล้วถูกกองทัพทำการตรวจสอบคุณสมบัติก็ใช่

หากมันสามารถก้าวเข้าสู่โลกของการฝึกฌานด้วยตัวเอง ด้วยความดีความชอบที่สะสมไว้ในเมืองเว่ย ไม่แน่ว่าอาจกลายเป็นหน่ออ่อนที่กองทัพต้าถังให้การเพาะบ่มดูแลอย่างดีไปแล้ว ไยต้องเสี่ยงชีวิตฆ่าโจรขี่ม้าสั่งสมความดีความชอบเพื่อสอบเข้าสถานศึกษาแบบนี้เล่า

เพราะเตรียมใจเอาไว้ล่วงหน้า พอได้รับการยืนยันจึงไม่ค่อยผิดหวังสักเท่าไหร่ แต่ชายชราหลี่ว์ชิงเฉินก็คือจอมคาถาที่มันเพิ่งได้สัมผัสใกล้ชิดที่สุด ดังนั้นก่อนเข้าพบจึงยังกอดความหวังไว้สองสามส่วน แต่น่าเสียดาย ความหวังก็เหมือนกับดอกท้อที่จิตรกรส่วนใหญ่จะแตะแต้มไว้ในภาพเพียงสองสามดอกอย่างเสียมิได้ และมักจะซ่อนเร้นอยู่ตามมุมสวนอีกด้วย จึงล้วนเป็นความฝันอันเลอะเทอะเลือนราง

ขณะที่มันตระเตรียมจะละทิ้งความฝันอันเลือนราง เลือกเส้นทางเดินใหม่ หมั่นเพียรฝึกฝนเพลงดาบไปตลอดทางจนถึงฉางอัน หาความสุขในโลกสามัญที่รออยู่ข้างหน้า คิดไม่ถึงว่าอีกสองคืนต่อมา ชายชราหลี่ว์ชิงเฉินก็เชิญมันขึ้นรถม้าอีกครา

คราวนี้ซังซังไม่ได้ตามไปด้วย อาจเป็นเพราะองค์หญิงโหยหาความรู้สึกตอนหญิงรับใช้กับสาวใช้สองคนคุยกัน หรือไม่ก็อ๋องน้อยสายเลือดคนเถื่อนคนนั้นบ่นคิดถึง ซังซังจึงถูกเรียกตัวไปพบ

“ข้าเชื่อว่าคัมภีร์สนองตอบธรรมชาติเล่มนั้นเจ้าอ่านจนขึ้นใจแล้ว แต่ผ่านมาก็หลายปี เจ้ากลับไม่สามารถรับรู้ถึงตัวตนของลมหายใจแห่งธรรมชาติ แบบนี้ดูเหมือนการวินิจฉัยของข้าจะไม่ผิด”

หลี่ว์ชิงเฉินกล่าวยิ้มๆ

หนิงเชวียเกาศีรษะยิ้มเฝื่อนๆ

“ท่านผู้เฒ่า ท่านเรียกข้ามาวันนี้ คงไม่ใช่เพื่อตอกย้ำให้ข้าหมดกำลังใจอีกรอบหรอกนะ”

“พ่อหนุ่ม เมื่อไปถึงฉางอันแล้วเจ้าก็ต้องสอบเข้าสถานศึกษา ส่วนข้าก็เป็นเช่นไม้ใกล้ฝั่ง คงอาศัยอยู่ในตำหนักขององค์หญิงอย่างสงบ ไม่ง่ายที่จะได้พบหน้ากันอีก ดังนั้นจึงอยากเรียกเจ้ามาพูดคุย”

หลี่ว์ชิงเฉินมองหนุ่มน้อยอย่างเมตตา

“ข้ารู้ว่าคนทั่วไปมีจินตนาการและความสนใจใคร่รู้ในตัวผู้ฝึกฌาน เจ้าก็น่าจะเช่นกัน แม้ไม่มีทางก้าวเข้าสู่โลกใบนี้ แต่อาจมีอะไรที่อยากรู้”

“มีมากมาย”