ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 2

แล้วตอนนั้นก็มีเสียงกริ่งประตูดังหวีดแหลมทำลายความเงียบสงัดภายในบ้าน

“ฉันไปเปิดเองค่ะ” เบ็กกี้บอก

ลอร่ารู้สึกถึงสายตาของหัวหน้าสารวัตรสืบสวนที่ยังจับจ้องเธออยู่ แต่เธอก็ไม่พูดอะไร แม้แต่ตอนที่หัวหน้าผู้กำกับการฝ่ายสืบสวนกับจ่าเดินเข้าห้องรับแขกมาแล้ว เธอก็ยังไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้ เธอเพียงมองผู้มาใหม่แวบหนึ่ง จากนั้นก็กลับไปมองมือตัวเองตามเดิม ซึ่งกำลังกำก้อนทิชชูเปียกๆ ไว้แน่น

“เลดี้เฟลตเชอร์ ผมเจมส์ ซินแคลร์ครับ ต้องขอโทษด้วยที่มาถึงช้า ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ สามีคุณเป็นคนดีและเป็นที่รักของคนในประเทศนี้ รวมถึงประเทศอื่นด้วย”

ลอร่ารู้สึกสะดุ้งกับคำพูดของตำรวจนายนี้

“ผมยังเสียใจอีกด้วยที่ต้องบอกว่าทันทีที่คุณขับรถผ่านประตูบ้านเข้ามา นั่นคือสัญญาณให้พวกนักข่าวแพร่ข่าวไปทั่ว เมื่อดูจากประวัติสามีคุณแล้ว เกรงว่าพวกเขาจะถือเป็นข่าวเด่นอันดับต้นๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ พวกเราแจ้งข่าวให้ภรรยาเก่าของเซอร์ฮิวโกทราบแล้ว มีใครบ้างไหมครับที่คุณอยากให้เราเป็นตัวแทนไปแจ้งข่าวให้”

ลอร่ารู้ว่าเธอควรตอบ แต่ไม่รู้ทำไม คำพูดไม่ยอมไหลออกมา เธอทำได้แต่ส่ายหน้า

“ผมรู้ว่าผู้ร่วมงานสองคนของผมยังไม่ค่อยได้พูดคุยอะไรกับคุณ แต่เกรงว่าทางเรามีอะไรต้องสอบถามคุณสักหน่อย”

หัวหน้าผู้กำกับการฝ่ายสืบสวนหันไปมองผู้ร่วมงาน “เรายังไม่รู้สาเหตุการตายที่แน่ชัด แต่คิดว่ามันมีอะไรน่าสงสัย ต้องรอผลชันสูตรก่อน แต่มีหลักฐานใหม่บางชิ้นบ่งชี้ว่าเป็นการถูกทำร้าย คุณคงพอจะทราบว่ายิ่งลงมือเร็วเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีโอกาสหาตัวผู้กระทำผิดได้มากขึ้นเท่านั้น”

ลอร่าพยายามระงับสติอารมณ์อย่างยากเย็น เธอเงยหน้าขึ้นแวบหนึ่ง เธอรู้สึกได้ว่าตำรวจอีกสองนายกำลังมองหัวหน้าผู้กำกับการฝ่ายสืบสวนด้วยความสนอกสนใจ

แล้วในตอนนั้นก็มีเจ้าหน้าที่หญิงนายหนึ่งผลักประตูเข้ามาพร้อมด้วยถาดน้ำชา การสนทนาหยุดชะงักไปชั่วครู่ระหว่างรินชาแจก ลอร่ารู้สึกขอบคุณที่ได้มีจังหวะพัก เธอจำเป็นต้องพยายามรักษาท่าทีเอาไว้บ้างจนกว่าพวกเขาจะไป อย่างน้อยตอนนี้เธอก็เลิกตัวสั่นแล้ว

เจมส์ ซินแคลร์เป็นคนแรกที่พูดขึ้นทำลายความเงียบ “ผมเสียใจด้วยนะครับ เลดี้เฟลตเชอร์ แต่เรายังต้องให้คุณไปช่วยยืนยันศพ แค่ตามขั้นตอนเท่านั้น แต่ก็ต้องทำ เราจะทำการชันสูตรศพเช้าวันพรุ่งนี้ ผมอยากให้คุณไปยืนยันก่อนหน้านั้น ซึ่งหมายความว่าคุณจะต้องเข้ามาเช้าหน่อย”

“ฉันไม่ค่อยนอนเยอะนักหรอกค่ะ ผู้กำกับ บอกสถานที่และเวลามาเลยค่ะ” ลอร่ารู้สึกว่าตัวเองกำลังเลือนหายไป ความเครียดกัดกร่อนเธอ ตอนนี้เธอยังเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ได้ แต่ก็ชักจะยากเต็มที เธอแค่อยากอยู่คนเดียว

“เราส่งรถมารับคุณได้ตอนหกโมงครึ่ง ถ้านั่นไม่เช้าเกินไป จากนั้นเราอาจขอเวลาคุณเพิ่มเติมสักหน่อย เพื่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับสามีคุณ เราคิดว่าถ้ามันเป็นการฆาตกรรมจริง อย่างนั้นคนร้ายก็ต้องเป็นคนรู้จัก ซึ่งผมมั่นใจว่าคุณน่าจะช่วยเราในเรื่องนี้ได้”

ลอร่าตอบเบาๆ “ฉันจะพยายามช่วยเต็มที่ค่ะ”

“เคยมีใครข่มขู่สามีคุณบ้างไหมครับ หรือใครก็ตามที่มีความแค้นเป็นพิเศษ”

“ไม่มีค่ะ หมายถึงแบบที่ชัดเจนนะคะ เพราะคนในสายงานนี้ก็มักถูกข่มขู่อยู่บ้าง…แต่เขาไม่เคยเล่าอะไรที่เฉพาะเจาะจง ขอโทษด้วยนะคะ”

“เรารู้เรื่องงานของเขาดีครับ เลดี้เฟลตเชอร์ ใครบ้างจะไม่รู้ ฉะนั้นเราจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด คืนนี้ลองคิดเพิ่มเติมดูนะครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาคุยกันต่อ”

ตำรวจนายนั้นเงียบไป เมื่อเขาเริ่มพูดต่อ เสียงของเขาก็อ่อนโยนลง “ขอโทษจริงๆ นะครับที่ผมต้องถามคุณแบบนี้ แต่เกรงว่าจำเป็น คุณคิดว่าสามีคุณมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นบ้างหรือเปล่าครับ”

ลอร่าหยุดแรงสั่นสะท้านที่กระเพื่อมไปทั่วร่างไม่ได้ เธอชะงักไปวูบหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้า “ฉันไม่รู้เลยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” เธอตอบเสียงเบาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ