ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 2

“คุณอยากให้เราโทรเรียกใครมาอยู่เป็นเพื่อนคุณไหมคะ เลดี้เฟลตเชอร์” จ่าตำรวจสาวถาม

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ ฉันขออยู่คนเดียวดีกว่าค่ะ” ลอร่าเงียบไป จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น กวาดสายตาแฝงความกังวลไปนอกหน้าต่างที่ผ้าม่านยังเปิดไว้ “แต่ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป คุณช่วยขอให้ใครหยิบกระเป๋าเดินทางของฉันที่รถมาให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันไม่อยากออกไปข้างนอกถ้าเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นยังอยู่”

จ่าตำรวจผู้มีน้ำใจลุกขึ้นยืน “เดี๋ยวฉันไปหยิบให้เองค่ะ”

ลอร่ารู้สึกตัวแค่รางๆ ตอนที่หัวหน้าผู้กำกับการฝ่ายสืบสวนถามว่าเธออยากให้เรียกหมอมาไหม แต่เธอก็ล่องลอยออกไปจากการสนทนา ไปอยู่ในสถานที่และห้วงเวลาอื่น เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจดังก้องอย่างกลวงๆ ในหัวเธอ แต่คำพูดนั้นฟังไม่เข้าใจอีกต่อไป

ลอร่ารู้สึกโล่งอกตอนที่จ่าตำรวจนายนั้นเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กกลับมา

“ขอโทษนะคะ เลดี้เฟลตเชอร์ มีสุภาพสตรีคนหนึ่งมาหาคุณ ตำรวจปล่อยให้เข้ามาแค่หน้าประตูบ้านเท่านั้น เพราะเธอบอกว่าเป็นญาติกับคุณ จะให้เธอเข้ามาไหมคะ”

ก่อนที่ลอร่าจะตั้งสติเพื่อคิดคำตอบได้ ประตูก็ถูกผลักเข้ามาแล้ว หญิงสาวร่างบางคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ผมสีทองอมชมพูสะท้อนแสงจากโคมระย้าทางด้านหลังเป็นเงางาม

“ลอร่า ฉันเพิ่งได้ยินข่าว เสียใจด้วยนะ ฉันจำเป็นต้องมา จะปล่อยให้เธอเผชิญเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้หรอก”

เสียงนั้นติดสำเนียงอเมริกาเหนือจางๆ และเป็นสิ่งสุดท้ายที่ลอร่าคาดว่าจะได้ยิน

ลอร่ารู้สึกว่าหัวใจเต้นหนักหน่วง เธอผุดลุกจากเก้าอี้อย่างห้ามตัวเองไม่ได้ อารมณ์ความรู้สึกที่ถูกสะกดไว้พลันระเบิดออกมาทางริมฝีปาก

“เธอมาทำบ้าอะไรที่นี่!”

โปรดรอติดตามตอนต่อไป