ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 3

ก็ไม่เยอะนักหรอก อย่างที่เธอรู้ แต่ยิ่งคุยกัน ฉันยิ่งรู้สึกได้ว่าฮิวโกสนใจฉันจริงๆ ฉันเลยบอกเขาว่าชอบกินอาหารประเภทไหนมากที่สุด เขาช่วยเสนอไอเดียขึ้นมาเป็นช่วงๆ ประมาณสิบนาทีต่อมาเขาก็เรียกบริกรมาสั่งอาหาร…โดยไม่ต้องดูเมนูเลย อันนี้ล่ะน่าประทับใจสุดๆ ฉันนี่ทึ่งไปเลย

“ผมดีใจนะครับลอร่า ที่ได้สั่งอาหารให้คุณ ผมมองว่ามันเป็นเกียรติอย่างหนึ่งที่ได้ดูแลเอาอกเอาใจสุภาพสตรี โดยเฉพาะคนที่สวยระดับคุณ สมัยนี้มีผู้หญิงน้อยลงเรื่อยๆ ที่พร้อมจะละทิ้งการควบคุมไปให้หมด” ฉันต้องยอมรับเลยว่าในหัวมีภาพเขากำลังควบคุมฉันผุดขึ้นมาอย่างแจ่มชัด แต่แล้วฉันก็อึ้งไปเมื่อเขาพูดคำสองคำอันน่าสะพรึง…

“ภรรยาผม…ซึ่งคุณคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าผมแต่งงานแล้ว…เธอคิดว่ามันเป็นการเหยียดหยามอะไรสักอย่างถ้าจะให้ผมมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของเธอ แถมยังชอบคัดค้านผมไปเสียทุกเรื่อง แค่เพื่อทำให้ผมหงุดหงิด” เขายิ้มเล็กๆ

จากนั้นเขาก็บอกความลับให้ฉันฟัง เป็นความลับที่ฉันจะเปิดเผยไม่ได้…แม้แต่กับเธอ เขากำลังจะหย่า แต่ก็ไม่อยากให้เป็นข่าวใหญ่โตหรอกนะ ทั้งคู่มีลูกสาวคนหนึ่งชื่ออเลกซา ซึ่งฮิวโกก็รักมาก ส่วนภรรยาที่กำลังจะกลายเป็นอดีตก็ยินยอมในสิทธิ์ร่วมเลี้ยงดู ฮิวโกย้ายออกมาจากบ้านแล้ว แม่ของเขาเพิ่งเสียเมื่อเร็วๆ นี้ เขาเลยกลับไปอยู่ที่บ้านของครอบครัวได้

ฉันไม่รู้จะแสดงความเสียใจเรื่องแม่ของเขา หรือเรื่องชีวิตสมรสที่ล้มเหลวดี แต่ที่แน่ๆ ฉันควรข่มความรู้สึกตื่นเต้นดีใจเอาไว้บ้าง ทว่าคำพูดต่อไปของเขานี่สิที่ทำเอาฉันเก็บอาการไม่อยู่เลย

“ลอร่าครับ ที่ผมเล่าเรื่องพวกนี้ให้คุณฟังทั้งที่เราเพิ่งเคยเจอกันเป็นเพราะผมรู้สึกถูกใจคุณเป็นอย่างยิ่ง ผมหลงใหลคุณตั้งแต่งานประกาศรางวัลคืนนั้น และวันนี้คุณก็สวยมากจริงๆ ผมชอบทรงผมของคุณจัง”

ฉันแค่มองตาเขา (ซึ่งเป็นสีน้ำเงินอย่างที่คิดไว้จริงๆ) รู้สึกเหมือนมีฟองอากาศก่อตัวขึ้นในเส้นเลือด ฉันพูดไม่ออก ส่วนเครื่องอัดเสียงเนี่ยฉันปิดไปตั้งแต่ตอนที่เขาพูดเรื่องงานการกุศลจบ แต่ฉันก็จำคำพูดของเขาได้แทบทุกคำ อย่างน้อยก็ในประโยคที่มีคำว่า ‘เรา’ มันเหมือนกับถูกสลักเข้าไปในสมองของฉันเลยล่ะ!

“ผมอยากเจอคุณอีกนะ ลอร่า ถ้าคุณไม่ว่าอะไร แต่เราจะต้องนัดเจอกันในสถานที่ส่วนตัว ระหว่างนี้เราต้องเจอกันอย่างเงียบๆ ไปก่อน จนกว่าสถานการณ์จะล่อแหลมน้อยลง แต่คุณแน่ใจได้เลยนะครับว่าผมจะให้เกียรติคุณและคำนึงถึงใจคุณเป็นที่สุด”

นี่คือเหตุผลที่ฉันส่งจดหมายนี้ถึงเธอไม่ได้นะ อิโม บางทีเธออาจไม่มีวันได้อ่านมันอยู่แล้ว…ขึ้นอยู่กับว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นในอนาคต…แต่บอกได้เลยว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันยินดีจะควงผู้ชายกลับบ้านทันทีหลังจากเดตแรก!

ด้วยรักอย่างที่เป็นเสมอมา

ลอร่า

อิโมเจนอ่านมาถึงบรรทัดสุดท้าย

แน่นอนว่าเธอรู้ข้อเท็จจริงทุกอย่าง เธอรู้ว่าทั้งคู่พบกันเมื่อไหร่และอย่างไร และรู้ว่าลอร่าหลงใหลฮิวโกอย่างหัวปักหัวปำแค่ไหน แต่ทั้งหมดก็เป็นเรื่องเนิ่นนานมาแล้ว และหลังจากนั้นก็มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย เธอดีใจที่ลอร่าหยิบจดหมายฉบับนี้มาให้เธออ่านก่อน เพราะตอนนี้อะไรๆ ดูกระจ่างชัดลงตัวขึ้นมาก

แต่สำหรับตอนนี้ เธอไม่อยากอ่านแล้ว เธอแค่อยากเอนหลังพักผ่อน คิดนึกและวิเคราะห์ เรื่องเกี่ยวกับอดีต เรื่องเกี่ยวกับลอร่า และวิล…แต่ที่สำคัญที่สุด ฮิวโก

ติดตามอ่านต่อได้ใน  สุขสมปมอำมหิต