ทดลองอ่าน สุขสมปมอำมหิต 3

เขายิ้มอย่างใจดี “ผมหวังว่าเราสองคนจะเป็นเพื่อนกันได้นะครับ ลอร่า ขอให้เรียกผมว่าฮิวโกแล้วกัน เชิญนั่งเลยครับ เดี๋ยวเจสสิกาจะยกกาแฟมาให้ เรามีเวลาคุยเรื่องงานกันก่อนสักชั่วโมงหนึ่ง หลังจากนั้นผมจะขอพาคุณไปกินอาหารกลางวันนะครับ”

เขาเล่าเรื่องงานการกุศลของเขาให้ฉันฟัง ดูจริงจังมากเลยล่ะ! วิเศษจริงๆ ที่ได้มานั่งฟังอยู่ตรงนี้ ดูท่าว่าเขาจะได้รับ ‘ทรัพย์สมบัติค่อนข้างมหาศาล’ มาจากพ่อ ส่วนใหญ่แล้วเป็นที่ดินซึ่งบริหารโดยบริษัทของฮิวโกในย่านคานารีวาร์ฟ แต่ฮิวโกเลือกที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับองค์กรการกุศลที่เขาจัดตั้งขึ้น เป็นองค์กรที่ช่วยโสเภณีข้างถนนผู้ไม่มีความผิด เป็นจุดประสงค์ที่ดีมากเลยเนอะ ฉันถามเขาว่าทำไมถึงได้เลือกที่จะช่วยในเรื่องนี้ นี่เป็นหัวข้อที่น่าสนใจมาก ฉันเลยขออนุญาตอัดเทปเพื่อเป็นการเก็บข้อมูลสำหรับโครงการของฉัน เขาบอกว่าให้ฉันอัดได้ แต่ไม่แน่ใจว่าจะอนุญาตให้ฉันเอาไปใช้ ยังไงก็ตาม เขาเล่าให้ฉันฟังแบบนี้

“ประวัติครอบครัวของผมที่ค่อนข้างน่าอับอายเล็กน้อยเพิ่งได้รับการเปิดเผยเมื่อไม่กี่ปีมานี้เองครับ แน่นอนว่าเกี่ยวกับความมั่งคั่งที่ตกทอดมาในตระกูล…แต่ปรากฏว่าทั้งหมดนั้นมาจากการค้าทาสตั้งแต่ศตวรรษที่สิบเก้า ปู่ทวดของผมละเมิดพระราชบัญญัติเลิกการค้าทาสในช่วงต้นศตวรรษ และยังคงค้าทาสมาเรื่อยๆ ในหลายพื้นที่ของอาณาจักรบริติชจนล่วงเข้ากลางศตวรรษ จากนั้นก็นำกำไรบาปไปลงทุนในที่ดิน มีเรื่องเล่าว่าทวดของผม…บุตรชายของปู่ทวด…ทำกำไรจากการค้าประเวณี ถึงจะยังไม่มีข้อพิสูจน์ก็ตาม โสเภณีส่วนใหญ่ในยุคนั้นถูกจัดว่าเป็นคนชั้นต่ำ แต่ปู่ทวดมีชื่อเสียงเรื่องการก่อตั้งคลับที่รวบรวมไว้แต่เด็กสาว ‘สะอาดๆ’ และแขกก็คือสหายผู้ร่ำรวยของท่านนั่นเอง ผมยังหาหลักฐานอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่พบ แต่รู้สึกว่าในลอนดอนยุคนั้นจะมีหญิงบริการหนึ่งคนต่อผู้ชายวัยหนุ่มสิบสองคน ผมก็เลยไม่ประหลาดใจอะไรนัก อันนี้ล่ะน่าเอาไปเป็นหัวข้อสารคดีได้เลยนะครับ!”

“งั้นนี้ก็คือเหตุผลที่คุณเลือกช่วยเหลือโสเภณีสินะคะ” ฉันถาม

“ที่จริง ผมแทบไม่ได้ปลดปล่อยทาสอะไรเลยล่ะครับ เรื่องทั้งหมดนี้ได้เปิดเผยตอนที่พ่อผมยังอยู่ ท่านเป็นคนต้นคิดเรื่องนี้ ส่วนผมก็นำมาพัฒนาต่อ ผมเรียกมันว่ามูลนิธิอัลเลียม^*”

ฉันชอบดอกอัลเลียม มากเลยล่ะ จากนั้นฮิวโกก็อธิบายว่ามันเป็นพืชวงศ์เดียวกับหัวหอม เธอเคยรู้มาก่อนไหมล่ะ

“ผมชอบการเปรียบเทียบนะครับ” เขาว่า “หัวพืชกลิ่นฉุนและมีหลายชั้นที่เติบโตขึ้นจากพื้นดินอย่างเข้มแข็งด้วยกิ่งก้านที่ตรงแน่ว เจริญเป็นดอกไม้อันสวยงามและซับซ้อน ผมคิดว่ามันล้อกับครอบครัวของเด็กหญิงเหล่านั้น…สิ่งที่อยู่ใต้พื้นผิวอาจไม่หวานหอม แต่ถ้าเพาะปลูกอย่างเหมาะสม มันก็มีศักยภาพที่จะให้ผลลัพธ์อันสวยงาม”

ฉันได้แต่สรุปจากทุกสิ่งที่เขาพูดว่าเขาคนนี้ไม่เพียงมีเสน่ห์ แต่ยังละเอียดอ่อนและเป็นคนมีเมตตาอีก ณ จุดนั้นฉันเริ่มรู้สึกแล้วว่าตัวเองไม่น่ามาเลย เหมือนเล่นกับไฟจริงๆ

เราออกเดินทางไปที่ร้านอาหาร ทุกอย่างเป็นเหมือนที่ฉันวาดภาพเอาไว้ ลึกลับ หรูหรา และตกแต่งด้วยหินสีที่ดูแล้วผ่อนคลาย บริกรพาเราไปที่โต๊ะ ฮิวโกไล่บริกรออกไปอย่างสุภาพเพื่อเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันด้วยตัวเอง พอเห็นว่าฉันนั่งสบายแล้วค่อยนั่งลงบ้าง บริกรเดินกลับมาพร้อมเมนู แต่ฮิวโกโบกมือให้พวกเขากลับไป

“บอกมาสิว่าคุณชอบอะไร ลอร่า อาหารอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกประทับใจ ไวน์อะไรที่คุณชอบดื่มมากที่สุด”

ไม่มีใครเคยถามฉันอย่างนี้มาก่อน ฉันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลย

“เอาอย่างนี้ดีกว่า คุณลองบอกผมมาสิว่ามีอะไรบ้างที่คุณไม่ชอบ”