ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 5 บทที่ 1

“มันขอร้องสามสำนักให้โอกาสเจ้า ให้ต่อไปเจ้าแพ้ศิษย์ของพวกมันติดต่อกันห้ารอบ ขอเพียงให้เจ้าอยู่ในยุทธภพเฉวียนโจว”

“เพราะเหตุใด!” จิงเลี่ยใช้วัตถุยาวในมือตีบนหินผา ร้องตะโกนอย่างสะเทือนใจ

สุ้มเสียงดังก้องอยู่ในหมู่หิน มันหลั่งน้ำตาลงมาแล้ว

“เพราะเหตุใดตัวโง่งมนั่นต้องทำเช่นนี้”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าศิษย์พี่จิงเริ่มเป็นปีศาจสุราตั้งแต่เมื่อไร” เผยซื่ออิงขมวดคิ้ว “คือตอนที่เจ้ามีอายุเพียงสองสามปี หลังจากมันตัดสินใจมิให้เจ้าเรียนยุทธ์ไม่นาน” มันหันหน้าหาทะเลสีดำ ถอนหายใจหนึ่งเฮือก “ถึงอย่างไรอาจารย์เจ้าก็เป็นนักสู้คนหนึ่ง ยามฝังกลบพรสวรรค์ของเด็กคนหนึ่งมิด ในใจมันเองก็ต้องมีความรู้สึกผิดที่สลัดไม่หลุดเป็นแน่” เผยซื่ออิงมองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของจิงเลี่ย “ครั้นแล้วในวันนี้ ตัวเจ้าบนเวทีก็ทำให้มันมองเห็นในที่สุดว่าความเห็นแก่ตัวของตนเอง สำหรับสำนักหู่จุน สำหรับวิถียุทธ์ น่าขันเพียงไร”

คนทั้งสองยืนนิ่งเงียบอยู่บนหินผาอยู่เนิ่นนาน ลมทะเลอันหนาวเหน็บพัดมา แต่จิงเลี่ยกลับรู้สึกว่าในทรวงอกเหมือนมีเพลิงอุ่นๆ เผาไหม้อยู่

“ผลสุดท้ายล่ะ” จิงเลี่ยถาม

เผยซื่ออิงส่ายหน้า “พวกมันไม่รับปาก พวกมันบอกว่ากฎเกณฑ์ยุทธภพยี่สิบกว่าปีล้วนถูกเจ้าทำลาย มิอาจให้อภัย ต่อไปขอเพียงพบเห็นเจ้าก็จะตี อีกทั้งมิเพียงเฉวียนโจว ทั้งมณฑลฝูเจี้ยนล้วนไม่เหลือที่ให้เจ้าซุกกาย”

จิงเลี่ยย่อมเข้าใจว่าเหตุใดสามสำนักจึงโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ มิใช่เพราะพ่ายแพ้หนึ่งยก ยิ่งมิใช่เหตุผลที่ลอบเรียนวรยุทธ์อะไร

เป็นเพราะไอ้เด็กเวรคนนี้เปิดโปงเรื่องตบตาผู้คนของพวกมัน

“พวกมันยังบอกว่า…” เผยซื่ออิงกล่าวอีก “หากว่าศิษย์พี่เจ้าสำนักคิดได้ก็ให้ประกาศขับเจ้าออกจากกำแพงสำนักหู่จุนต่อหน้า เช่นนั้นสามสำนักกับสำนักหู่จุนก็จะอยู่กันอย่างสงบสุขได้”

“แต่ว่า…อาจารย์ปฏิเสธ”

เผยซื่ออิงพยักหน้า

“หมายความว่า…” จิงเลี่ยเก็บแววตา “ขอเพียงข้ากลับไปที่สำนักหู่จุน สามสำนักใหญ่ก็จะเปิดศึกกับพวกเราหรือ”

“ออกจากฝูเจี้ยนชั่วคราวเถอะ” เผยซื่ออิงกล่าวด้วยแววตาโศกเศร้า มันย่อมตัดศิษย์หลานที่มีสัมพันธ์ฉันพ่อลูกคนนี้ไม่ขาด “ฟ้าดินกว้างใหญ่ เจ้าคงหาที่ซุกกายได้ หรืออาจเป็นสำนักที่ดีกว่า ตอนนี้สามสำนักใหญ่ต้องส่งคนเฝ้าทางหลายสายที่สำคัญไว้แล้วเป็นแน่ ข้ากับเหล่าศิษย์พี่ของเจ้าจะหาวิธีล่อพวกมันไว้” มันกล่าวพลางล้วงถุงผ้าเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อโยนให้จิงเลี่ย

จิงเลี่ยรับมา รู้สึกเพียงมือหนักอึ้ง นั่นเป็นเงิน

“ทุกคนรวบรวมค่าเดินทางให้เจ้า ของอย่างอื่นไม่ต้องพกไปแล้ว” จิงเลี่ยมองดูถุงผ้านั้นในมือ เนิ่นนานไม่เอ่ยคำ ลำคอเหมือนถูกอุดตันจนแทบมิอาจหายใจ

ทุกคนล้วนนำอนาคตของสำนักหู่จุนฝากฝังไว้บนตัวข้า

“ยังคิดอะไรอยู่อีก” เผยซื่ออิงเร่งเร้า “เจ้ามิอาจกลับไปได้แล้ว อย่างน้อยก็มิใช่ตอนนี้”