ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 5 บทที่ 1

“ท่านวางใจ” จิงเลี่ยยัดถุงผ้านั้นเข้าไปข้างในสายคาดเอวแล้วกล่าวต่ออาจารย์อาอย่างเชื่องช้า “เดิมทีข้าก็มิได้คิดว่าหลังสู้จบยกนี้ในวันนี้จะกลับไปสำนักหู่จุน”

เผยซื่ออิงสงสัยคำพูดนั้น มันยกโคมไฟขึ้นสูง ยามนี้จึงมองเห็นว่าสิ่งที่จิงเลี่ยถือไว้ในมือคืออะไร

ไม้พาย

จิงเลี่ยชี้ด้านล่างหินผา เผยซื่ออิงชะโงกหน้ามองลงไป เห็นอย่างเลือนรางได้ว่าบนหาดหินมีเรือเล็กลำหนึ่ง ด้านบนกองเสบียงไว้แล้ว ดูเหมือนเตรียมตัวไว้ก่อนหน้า

“แค่แถบเฉวียนโจว อคติของแต่ละสำนักก็ลึกล้ำเพียงนี้ ข้าว่าต่อให้ออกจากฝูเจี้ยน ยุทธภพที่ใดของจงหยวนก็เป็นเช่นเดียวกัน” จิงเลี่ยกล่าวอธิบาย “ข้ามิอาจปกปิดฝีมือของตนเอง สำนักในยุทธภพภายนอกก็คงไม่รับคนแปลกหน้าอย่างข้านี้ฝึกวิชากราบอาจารย์ เช่นนั้นหากข้าจะแสวงหาวิถียุทธ์ต่อก็มีเพียงที่ไปทางเดียว” มันยกไม้พายขึ้น ชี้ไปยังทะเลดำมืดด้านหน้าทางตะวันออก

เผยซื่ออิงตกตะลึง จิงเลี่ยคิดทุกอย่างไว้หมดแล้ว มันเตือนจิงเลี่ยว่าอย่ากลับไปสำนักหู่จุน ทว่าความจริงจิงเลี่ยก็มิอาจฝืนทนอยู่ที่นี่ต่อ

ศิษย์หลานผู้นี้ โตกว่าที่ข้าคิดมาก

เผยซื่ออิงมองดูชายฝั่งทะเลด้านล่างที่ดำมืดจนมองไม่เห็นมือที่ยื่นออกไป อาศัยเรือเล็กลำหนึ่งออกทะเลไปเช่นนี้อันตรายอย่างยิ่ง แต่ไรมาชาวบ้านชายฝั่งทะเลฝูเจี้ยนก็ปฏิบัติตามข้อห้ามทางทะเลอย่างเคร่งครัดตั้งแต่ราชวงศ์นี้สถาปนาในปีแรกเพื่อป้องกันโจรสลัดแคว้นวอ ทุกแห่งล้วนมีแหล่งป้องกันที่มีทหารประจำการและกองตรวจการ จะออกทะเลโดยพลการก็ต้องอาศัยล่องเรือตอนกลางคืนเช่นนี้

“หากโชคดีล่ะก็ หลังบ่ายวันพรุ่งนี้คงได้เจอเรือพาณิชย์ต่างดินแดน” จิงเลี่ยกล่าวพลางใช้ไม้พายต่างไม้เท้า ค้ำเดินปีนลงหินผาไป “แต่ถ้าโชคไม่ดีล่ะก็ พวกที่พบอาจเป็นวอโค่วหรือโจรสลัด”

เผยซื่ออิงปีนตามมันลงไปอย่างระมัดระวัง ชั่วครู่ก็บรรลุถึงหาดหินผืนนั้น

จิงเลี่ยคล้ายไร้อาลัยอาวรณ์แม้สักนิด อึดใจเดียวก็ปีนขึ้นเรือเล็ก เผยซื่ออิงนั่งย่อลงแก้ปมเชือกที่มัดอยู่บนหาดหิน

หลังปมคลายออก เผยซื่ออิงกลับมิได้ปล่อยเชือกออก เพียงจ้องมองศิษย์หลานที่มันรัก

“มา โยนมาเถอะ” จิงเลี่ยเร่งเร้า

เผยซื่ออิงโยนไป แต่กลับมิใช่เชือกเรือ

เป็นดาบปีกปักษาเล่มนั้นตรงบั้นเอวมัน

จิงเลี่ยรับดาบไว้ ตะลึงงันไปประเดี๋ยวหนึ่ง มันรู้ว่าดาบเล่มนี้มีค่ากับอาจารย์อามากแค่ไหน ดาบนี้คือสิ่งที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษที่เป็นทหารของเผยซื่ออิง เคยใช้ฆ่าโจรสลัดสร้างผลงานรบอันยิ่งใหญ่

“หากว่าโชคไม่ดีพบกับเรือโจรสลัดเข้าจริงๆ เจ้าก็ใช้มันลากไปตายด้วยสักหลายคนเถอะ” เผยซื่ออิงยิ้มน้อยๆ ยามนี้มันจึงปล่อยเชือกในมือแล้วจริงๆ

“สักวันข้าจะกลับมา” หน้าตาของจิงเลี่ยยังไม่พ้นจากความไม่เดียงสาของเด็กหนุ่ม ทว่ากลับกล่าวอย่างจริงจังยิ่ง “อีกทั้งจะนำวรยุทธ์ใหม่ๆ กลับมาด้วย ข้าจะเปลี่ยนสำนักหู่จุนให้เป็นสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก”

“วาจาห้าวหาญ รอทำได้แล้วค่อยพูดเถอะ” เผยซื่ออิงโยนเชือกเรือไปบนเรือ

จิงเลี่ยพยักหน้าไม่กล่าวคำ มือทั้งสองของมันออกแรงใช้ไม้พายถ่อลงไปในน้ำ เรือเล็กจึงเริ่มล่องออกจากฝั่ง

จิงเลี่ยออกแรงพายไม่หยุดยั้ง ภายใต้การมองคล้อยของเผยซื่ออิง มันและเรือเล็กหายลับไปในความมืดที่กว้างขวางไร้ขอบเขตนั้นอย่างรวดเร็ว