ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 6 บทที่ 1

“แม้ว่านางไม่ยอมเรียนวรยุทธ์สำนักคงถงกับข้า…แต่นางยินยอมเรียนกับพวกเจ้า!” เลี่ยนเฟยหงกดเสียงต่ำลงก่อนกล่าว “ขอเพียงข้าสอนยอดวิชาคงถงให้พวกเจ้า ค่อยให้พวกเจ้าถ่ายทอดให้นางก็ได้แล้ว!”

“ไม่! เช่นนี้จะได้อย่างไร” จิงเลี่ยขมวดคิ้ว “คนที่ท่านจะสอนคือนาง พวกเราจะลอบเรียนได้อย่างไร วรยุทธ์สำนักคงถงไม่สมควรถ่ายทอดให้คนนอกโดยง่ายกระมัง? อีกอย่างข้ากับเยียนเหิงล้วนต่างก็มีสังกัดสำนัก เยียนเหิงยังเป็นผู้สืบทอดของชิงเฉิงสำนักธรรมะชื่อดัง จะเรียนวรยุทธ์สำนักอื่นส่งเดชได้อย่างไร…”

เยียนเหิงพอได้ยินสิ่งที่พี่จิงกล่าวกลับกันกับการพูดเสนอความคิดทำลายอคติต่อสำนักอื่นในยามปกติ ก็รู้ว่ามันจงใจกล่าวกลับคำ เยียนเหิงจึงกระจ่างแจ้งโดยพลันว่า…

ตลอดมาพี่จิงทำเป็นไม่แยแสอาวุโสเลี่ยนก็เพราะจะให้มันยอมสอนวรยุทธ์ของสำนักคงถงแก่พวกเราด้วยตัวเอง!

จิงเลี่ยรู้ว่าตาเฒ่าผู้นี้อุปนิสัยประหลาด หากขอร้องมันให้เปิดเผยวิชายุทธ์โดยตรง กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ ใช้โอกาสนี้ดีเสียกว่า

“ทำไมจะไม่ได้” เลี่ยนเฟยหงรีบโต้แย้ง ไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่ากำลังขุดหลุมฝังตัวเอง “อย่างไรข้าก็เป็นเจ้าสำนักคงถง…ไม่ อดีตเจ้าสำนัก จะสั่งสอนใคร ผู้ใดกล้าต่อต้าน”

มันชิดเข้าใกล้ใบหน้าเยียนเหิงแล้วกล่าวอีก “ข้าน่ะ สนิทกับอาจารย์เจ้าอย่างมาก ข้าเห็นกระบี่พยัคฆ์มังกรคู่ผู้เมียของเจ้าแล้ว คงยังเรียนไม่ครบกระมัง? ข้าเคยเปิดหูเปิดตากระบวนท่ากระบี่ของเหอจื้อเซิ่งไม่น้อย ทางด้านนี้ก็ชี้แนะเจ้าได้อยู่บ้าง”

ดวงตาทั้งสองของเยียนเหิงลุกวาว

นอกจากสำนักอู่ตังแล้ว ผู้ที่เคยเห็นเพลงกระบี่พยัคฆ์มังกรคู่ผู้เมียของเหอจื้อเซิ่งด้วยตาตนเองและยังคงมีชีวิตอยู่ บนโลกคงจะมีน้อยถึงที่สุดแล้ว ในบรรดานั้นผู้ที่มีความสามารถและสายตาระดับเช่นเจ้าสำนักคงถง คงจะมีเพียงคนผู้นี้ผู้เดียว เยียนเหิงเคยได้ยินอาจารย์อาหลี่ว์อีเว่ยกล่าวว่าขณะอาจารย์ยังมิได้รับตำแหน่งเจ้าสำนักเคยทัศนาจรภายนอกค่อนข้างนาน ไม่แน่ว่าเลี่ยนเฟยหงกับอาจารย์จะเคยอยู่ด้วยกันช่วงเวลาหนึ่ง เข้าใจเพลงกระบี่ของมันละเอียดลึกซึ้ง

…อีกทั้งเป็นเหอจื้อเซิ่งที่อยู่ในจุดสูงสุดตอนอายุสามสิบกว่าปี

สำหรับเยียนเหิงที่ตั้งใจรักษายอดวิชาสำนักชิงเฉิง นี่คือสิ่งเย้ายวนที่มิอาจปฏิเสธ

“ประเสริฐ!” เยียนเหิงกล่าวออกมาโดยไม่ยั้งคิด “ขอบคุณผู้อาวุโส!”

เลี่ยนเฟยหงหันหน้ามองดูจิงเลี่ย

จิงเลี่ยลูบหย่อมเคราใต้คาง

“อืม ในเมื่อท่านอ้อนวอนเช่นนี้ ข้าก็จะฝืนใจช่วยท่านสักครั้งแล้วกัน” จิงเลี่ยใช้สายตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มมองเยียนเหิง “เพียงแต่มีเรื่องต้องพูดกันก่อน พวกเราไม่อยู่ในสังกัดสำนักคงถง และจะไม่เรียกท่านว่าอาจารย์”

“หึ! คิดว่าเรียกข้าอาจารย์คือเรื่องง่ายเพียงนี้หรือ” เลี่ยนเฟยหงกล่าวเสียงเย็นชา “แม้แต่ ‘ผู้อาวุโส’ อะไรก็อย่าเรียก! เรียกข้า ‘ท่านเฟยหง’ หรือ ‘ท่าน’ ก็พอแล้ว!”

มันตบต้นขา หน้าตาเปลี่ยนเป็นลิงโลดในพริบตา แล้วลอบมองถงจิ้งก่อนตะโกนอีก “เมื่อครู่กินอะไรไม่ลงแม้แต่น้อย ตอนนี้หิวจะแย่อยู่แล้ว! เสี่ยวเอ้อร์! เอาของกินมามากอีกหน่อย! สุราด้วย!”

เลี่ยนเฟยหงกระโดดกลับไปบนที่นั่งของตนเอง

เยียนเหิงมองดูแผ่นหลังของมัน ดวงตาราวเปล่งประกายออกมา

ผู้อาวุโสชื่อดังท่านนี้ให้ความหวังที่คาดคิดไม่ถึงอันหนึ่งแก่เยียนเหิง นั่นคือการเชื่อมต่อกับอาจารย์ที่ตายจากไปและนำกระบวนท่ากระบี่พยัคฆ์มังกรคู่ผู้เมียที่สาบสูญกลับคืนมาได้อีกครั้ง

โปรดติดตามตอนต่อไป…