ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 6 บทที่ 1

“หามิได้” จิงเลี่ยยามนี้หาได้ยิ้มไม่ แต่ตอบกลับอย่างสุภาพมาก “ตอนแรกข้าเพียงถูกความจริงใจของนางจูงใจ กระบี่นั้นเมื่อวานข้าเองก็ผิดคาดถึงที่สุด ต้องยอมรับว่าตัวข้าเองมองพลาดไป”

เยียนเหิงมองเห็นสีหน้าของพี่จิง รู้ว่ากล่าวอย่างจริงจัง มันอดมิได้ที่จะมองถงจิ้งเช่นกัน มันเองก็ย่อมมองเห็นกระบี่นั้นของนางเมื่อวาน ยังคิดว่าเป็นเพราะโชคช่วยหรือไม่ แต่หากว่าพี่จิงและเจ้าสำนักเลี่ยนล้วนกล่าวเช่นนี้ เช่นนั้นก็จริงอย่างแน่นอน…ถงจิ้งแฝงไว้ด้วยความสามารถที่เก่งกาจอย่างยิ่ง

คิดถึงตรงนี้ เยียนเหิงอดมิได้ที่จะหลั่งเหงื่อเย็นออกมา

…หากว่าให้ข้าสอนนาง ไยมิใช่เสียเปล่า

ยามนี้สายตาของเลี่ยนเฟยหงตกอยู่บนหน้าเยียนเหิง

“ข้ารู้ตัวว่าชาตินี้เป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจที่สุดมิได้…ตั้งแต่ข้ารู้จักกับเหอจื้อเซิ่งอาจารย์เจ้า หลังเคยเห็นเพลงกระบี่ของมันก็รู้แล้ว” ขณะเลี่ยนเฟยหงกล่าว มันได้ระงับความบ้าในยามปกติ น้ำเสียงมิได้ไม่พอใจหรือเศร้าสลด เพียงบอกเล่าความจริงอย่างใจเย็นมาก “บัดนี้อายุมากแล้ว วรยุทธ์และเรี่ยวแรงก็ถดถอยกว่าตอนหนุ่ม เฮ้อ วันเวลาเหล่านี้ที่เหลืออยู่ ข้าเองก็มิอาจแสวงหาอะไรได้อีกจากวรยุทธ์”

มันกล่าวความเสียใจของตนเองออกมาอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อยเช่นนี้ ทำให้จิงเลี่ยเผยสีหน้าเลื่อมใสออกมา

คนผู้หนึ่งมีวิถียุทธ์บ้าระห่ำ มองเห็นจุดสุดยอดพรสวรรค์ของตนเอง แต่ก็มิอาจเอาชนะการผันผ่านของกาลเวลา ช่างเป็นความเศร้าสลดที่ฝังลึกโดยแท้จริง

“ฉะนั้น เริ่มจากสิบกว่าปีก่อน ข้าจึงตัดสินใจว่าขณะข้ามีชีวิตอยู่จะสั่งสอนผู้สืบทอดคงถงที่เยี่ยมยอดออกมาสักคน!” เลี่ยนเฟยหงกล่าวสืบต่อ “เช่นนั้นชาตินี้ของข้าเฟยหง ต่อให้มิอาจใช้ชื่อยอดฝีมือขั้นสุดยอดทิ้งทวนไว้ในประวัติศาสตร์ยุทธภพ กระนั้นให้ผู้คนจดจำว่ามีอาจารย์ชื่อดังเช่นข้าผู้นี้ก็ยังดี! น่าเสียดาย แถบมณฑลกานซู่เมืองผิงเหลียงพื้นที่กว้างผู้คนน้อย ข้ารับศิษย์ดีมาไม่กี่คน แต่พวกมันหาใช่คนที่ข้าตามหาไม่…กระทั่งมองเห็นนางหนูคนนี้เมื่อวาน…”

เลี่ยนเฟยหงใช้สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมาดปรารถนามองถงจิ้งที่กำลังกินข้าวอย่างขะมักเขม้น

“นางคือหยกงามอันดับหนึ่งแห่งยุคที่ไม่เคยผ่านการเจียระไน วิชาประหลาด ‘แปดมหาเลิศ’ ของสำนักคงถง สักวันจะสำเร็จในมือของนาง!”

เยียนเหิงได้ยินคำพูดห้าวหาญนี้ของเลี่ยนเฟยหงก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก แทบจะไปชักจูงถงจิ้งทันที

จิงเลี่ยยามนี้กลับกล่าว “พวกเราเองก็ไม่มีทางเลือก…แม้เพียงรู้จักนางไม่กี่เดือน แต่นิสัยแข็งกระด้างนั้นของนางกลับเข้าใจอย่างมาก ต่อให้ข้าใช้สถานะอาจารย์สั่ง นางก็คงไม่ยินยอมเป็นแน่…”

“เช่นนั้นจะทำอย่างไร…” เลี่ยนเฟยหงจับเส้นผมตัวเองอย่างแรงจนมวยผมล้วนยุ่งเหยิง

“พวกเราสองคนก็หวังช่วยเหลือท่านอย่างมาก” จิงเลี่ยจงใจแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาพลางส่ายหน้า “น่าเสียดายคิดหาวิธีไม่ออกจริงๆ…”

“พวกเจ้าสองคน…” เลี่ยนเฟยหงมองคนทั้งสองพลางกล่าวพึมพำ พลันดวงตาแผ่ประกายผิดปกติออกมา “มีแล้ว! มีทางแล้ว!”

ถงจิ้งที่อยู่ตรงโต๊ะด้านโน้นได้ยินเสียงอุทานเช่นนี้ของมันก็อดมิได้ที่จะมองมาด้วยความสงสัย เลี่ยนเฟยหงกลัวว่าจะทำให้นางได้ยินจึงโอบไหล่ของจิงเลี่ยและเยียนเหิง ฝืนดึงพวกมันไปยังมุมที่ไกลกว่าเดิม