• Connect with us

    Enter Books

    ทดลองอ่าน

    ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ เล่ม 6 บทที่ 3

    หน้าที่แล้ว1 of 16

    บทที่ 3 กลับขุนเขา

     

    ในขณะที่ก้าวเข้าสู่อารามอวี้เจินแห่งเขาอู่ตังอันกว้างใหญ่ อินเสี่ยวเหยียนรู้สึกว่าตนเองหัวใจเต้นรุนแรงจนแทบจะสลบไสล

    มีเพียงจับมือของเหยาเหลียนโจวเอาไว้ให้แน่น นางจึงไม่ล้มลงไป

    บนลานกว้างที่ปูด้วยแผ่นศิลากึ่งกลางตำหนักเต๋า สีดำขมุกขมัวล้วนเป็นศีรษะมนุษย์ อินเสี่ยวเหยียนแต่ไรมาไม่เคยเห็นฉากเช่นนี้มาก่อน มิอาจคำนวณได้ว่าที่แห่งนี้มีคนเท่าใดกันแน่ ถึงหลักพันหรือไม่ นางมองดูชายฉกรรจ์ที่เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ยืนอยู่เงียบๆ ภายใต้ดวงอาทิตย์เหล่านั้น บนหน้าแต่ละคนล้วนพกพากลิ่นอายเดียวกัน

    …กลิ่นอายนี้นางคุ้นเคยอย่างมากแล้ว พวกฝานจง กุ้ยตันเหลย ซีเสี่ยวเหยียน เจียงอวิ๋นหลันผู้ร่วมเดินทางในเดือนที่ผ่านมา บนหน้าล้วนมีกลิ่นอายประเภทนี้

    ศิษย์อู่ตังบนลานกว้าง หน้าผากและอาภรณ์พวกมันล้วนถูกเหงื่อเปียกซึม ทั้งที่ยามบ่ายก็มิได้ร้อนถึงเพียงนั้น อินเสี่ยวเหยียนคาดเดาว่าพวกมันคงเร่งมาขณะกำลังฝึกฝนอยู่กลางคัน

    ไม่มีผู้ใดก้มศีรษะคุกเข่าลง พวกมันล้วนยืนเงียบๆ ใช้สายตาเลื่อมใสยิ่งยวดจับจ้องคนผู้นั้นที่จูงมือนาง

    เหยาเหลียนโจวเองก็มิได้กล่าวคำหรือส่งสัญญาณมือใดๆ เพียงรับความเคลิบเคลิ้มของสายตาที่ส่งมาโดยไม่เอ่ยวาจา

    ขณะอินเสี่ยวเหยียนทำงานที่หออิ๋งฮวา นางเคยได้เปิดหูเปิดตาพบเจอพ่อค้ารุ่มรวยและขุนนางชั้นสูงที่มีอำนาจไม่น้อยมากมาย และเห็นว่าลูกสมุนใต้อาณัติเหล่านั้นข้างกายพวกมันต่างครั่นคร้ามชนชั้นสูงเหล่านี้เช่นไรด้วยตาตนเอง เมื่อเทียบกันแล้วท่าทางที่ศิษย์อู่ตังมีต่อเหยาเหลียนโจวนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง สิ่งนี้หาใช่การนับถือหรือเกรงกลัวต่อตำแหน่งอำนาจไม่ แต่เป็นความเลื่อมใสที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

    …และข้า กลับเดินอยู่ตรงกลางนี้ ข้านับเป็นอะไร ข้าทำอะไรอยู่ที่นี่

    มีศิษย์อู่ตังใช้สายตาประหลาดใจทอดมองมายังนาง อินเสี่ยวเหยียนอดมิได้ที่จะแก้มแดงขึ้น หวังเป็นอย่างมากว่ากึ่งกลางพื้นแผ่นศิลานั้นจะมีโพรงให้นางเข้าไปหลบ

    เหยาเหลียนโจวรู้สึกถึงอาการประหม่าของอินเสี่ยวเหยียน จึงจับมือบอบบางของนางเอาไว้แนบแน่นกว่าเดิม พยายามให้นางเดินชิดข้างกายตนเองที่สุด อินเสี่ยวเหยียนมองมัน ในใจซาบซึ้งอย่างมาก

    แต่ยามนี้นางนึกถึงคำเตือนที่พี่ซูเฉียวให้แก่นางก่อนจะจากกัน

    ‘…บุรุษเช่นนี้ ส่วนที่สำคัญที่สุดในใจถูกสิ่งอื่นเติมเต็มก่อนแล้ว…หากว่าเจ้าไปกับมันก็ต้องเตรียมใจเอาไว้’

    ขณะเพิ่งออกจากเมืองซีอานได้ไม่นาน เหยาเหลียนโจวเคยบอกกับนางระหว่างทางว่า

    ‘หากว่าเจ้ามีที่ซึ่งตนเองอยากไป ข้าจะไม่ขัดขวางเจ้า’ กล่าวจบยังหยิบเงินน้ำหนักไม่เบาห่อหนึ่งออกมา

    อินเสี่ยวเหยียนเม้มปากแน่น นางมิได้โทษที่เหยาเหลียนโจวกล่าวคำเย็นชาเช่นนี้ออกมา อย่างไรขณะศึกซีอานปิดฉากลง นางเพียงอ้อนวอนให้มันพานางไปเท่านั้น

    …ออกจากหออิ๋งฮวา ออกจากซีอาน ออกจากโชคชะตาที่มิอาจฝ่าฝืนแต่เดิมนั้น

    แต่นางหาได้เคยขอให้มันต้องนำตนเองไว้ข้างกายไม่ มันเองก็ไม่เคยรับปาก

    ทว่านี่คือเวลาที่ต้องเลือกแล้ว

    หน้าที่แล้ว1 of 16

    Comments

    comments

    Continue Reading

    More in ทดลองอ่าน

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 6

      By

      บทที่ 5 เด็กน้อย ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ (2)   รู้จากเสียงลมหายใจงั้นรึ ขณะชอนยออุนกำลังรู้สึกทึ่งเสียงของนาโนก็ดังขึ้นในหัวเขา [จำนวนลมห...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 5

      By

      บทที่ 4 การทดสอบขั้นที่หนึ่งง่ายดายนัก (2)   ก่อนหน้านี้ชอนยออุนเต็มไปด้วยความประหม่าเมื่อได้รู้ว่าต้องทดสอบกำลังภายใน แต่เพราะนาโนช่วย...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 4

      By

      บทที่ 3 เข้าสู่สำนักมาร (3)   พรรคมารประกอบไปด้วยพรรคมากมายนับร้อยพรรค แต่มีเพียงหกพรรคที่กล่าวได้ว่าเป็นเสาหลักของพรรคมาร สำนักมารถูกส...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 3

      By

      บทที่ 3 เข้าสู่สำนักมาร (1)   ตอนชอนยออุนอายุได้สิบปี ฮูหยินฮวาผู้เป็นแม่ของเขาก็ล้มป่วยและสุดท้ายก็จากโลกนี้ไป ตอนท่านประมุขรู้ว่านางป...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 2

      By

      บทที่ 2 ใครบอกให้ท่องตำรา (1)   แม้ชอนยออุนจะยังเป็นแค่เด็กหนุ่ม แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลา ในช่วงชีวิตสิบห้าปีที่ผ่านมา เขาถูกลอบสังหารและพ...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน นาโนมาชิน 1 ครั้งที่ 1

      By

      บทนำ จุดเปลี่ยนแห่งโชคชะตา   ตั้งแต่โบราณนานมา เหล่านักรบในจงหยวนต่างเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้เพื่อใช้ป้องกันตัวจากศัตรู เมื่อวันเวลาผ่านไ...

    • ทดลองอ่าน

      ทดลองอ่าน หนึ่งความคิดนิจนิรันดร์ 1 บทที่ 31 – 40

      By

      บทที่ 31 อัปยศนัก!   กระบี่ไม้ของชายหนุ่มร่างผอมแห้งมีพลานุภาพไม่ธรรมดา แปลงเป็นสายรุ้งเส้นยาวเส้นหนึ่ง พุ่งดิ่งมาทางไป๋เสี่ยวฉุน แต่ยั...

    นิยายยอดนิยม

    Facebook