ทดลองอ่านนิยาย เพลงกลอนคลั่งยุทธ์ บทที่ 3 และบทที่ 4

ท่านั่งม้าของซีเจาผิงนั่งได้ต่ำกว่าซ่งเต๋อไห่ ร่างกายทั้งหมดหันข้างให้ซ่งเต๋อไห่ ศีรษะก้มหลบด้านหลังหัวไหล่ขวาที่ปูดโปนนั่น มองท่อนบนมันแวบแรกจะเห็นลำตัวครึ่งบนอยู่ใต้กำบังของโล่ไหล่นั้น ท่าต่อสู้เพลงหมัดเช่นนี้สามารถกล่าวได้ว่าไม่เคยพบเห็นมาก่อน และมีเพียงเรือนร่างพิลึกเช่นนี้จึงจะจัดเตรียมออกมาได้

ซ่งเต๋อไห่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าบนโลกจะมีคนที่สามารถใช้แขนเป็นโล่เช่นนี้ มันตั้งท่าฝ่ามือกระบี่อยู่ แต่กลับรู้สึกว่าฝ่ายตรงข้ามป้องกันมิดชิด ตนเองไร้ตำแหน่งลงมือ

“เป็นอย่างไร” ซีเจาผิงมีเวลาว่างให้พูดจา “ข้ารอเจ้าอยู่นะ! หากเจ้าไม่เข้ามา เช่นนั้นข้าลงมือก่อนล่ะ!”

ขณะมันกล่าว สองเท้าก็เหยียบย่องดั่งกิเลน เอียงตัวแล้วพุ่งออกไปอย่างเร่งร้อน ใช้โล่แขนเบิกทางด้านหน้า ดูเหมือนคิดจะชนใส่ซ่งเต๋อไห่อย่างจัง

ซ่งเต๋อไห่เห็นแขนขวาฝ่ายตรงข้ามฝึกจนพิลึกเช่นนี้ก็รู้ได้ว่าโล่แขนท่อนนี้ต้องแข็งแกร่งอย่างยิ่งเป็นแน่ ปะทะซึ่งหน้าต้องตกเป็นรองอย่างแน่นอน รับมือศัตรูที่เอียงตัวท่านั่งม้า อ้อมไปจู่โจมทางด้านหลังซึ่งเป็นจุดบอดคือกลยุทธ์ที่ประเสริฐที่สุด ซ่งเต๋อไห่แยกเท้าออก เดินเฉไปทางซ้าย ฝ่ามือสังหารซ้ายฟันจากในสู่นอกไปยังกกหูซีเจาผิง แต่นี่เป็นเพียงการโจมตีลวง ความจริงคืออำพรางท่าฝ่ามือทะลวงข้างล่างที่เล็งซี่โครงของศัตรู

แต่มันหลงลืม โล่แขนของซีเจาผิงมิใช่โล่จริง ทว่าเป็นท่อนแขนท่อนหนึ่งที่สามารถเคลื่อนไหวได้!

โล่แขนของซีเจาผิงคลายออก ไหล่ขวาอันแข็งแกร่งยกสูงขึ้น ฝืนรับฝ่ามือสังหารข้างซ้ายที่มิได้ส่งผ่านแรงของซ่งเต๋อไห่ และรับศอกอันหนักอึ้งเอาไว้ ซ้ำยังกระแทกฝ่ามือที่จู่โจมเข้ามาออกไป จังหวะประจวบเหมาะพอดี ราวกับสามารถอ่านความคิดของซ่งเต๋อไห่ได้

ซีเจาผิงอยู่ในระยะประชิด ฉีกยิ้มใส่ซ่งเต๋อไห่

มันหมุนตัวครึ่งหนึ่ง แขนซ้ายที่หย่อนลงท่อนนั้นพลันเกิดการทำงาน แกว่งเหมือนแส้ไปยังใบหน้าซ่งเต๋อไห่!

ในระหว่างห้วงหนึ่งในสิบของลมหายใจ ซ่งเต๋อไห่เก็บแขนซ้ายกลับมายกกันไว้ได้ทันเวลา ฝืนรับหมัดแส้ท่านี้เอาไว้ มันรู้แก่ใจดีว่าไร้ประโยชน์ ร่างกายถอยกระเด็นพรวดพราด ในขณะเดียวกันเบื้องล่างปลายเท้าเตะไปยังหน้าแข้งขวาของซีเจาผิง ขณะมันถอนตัวยังสามารถเตะเพื่อป้องกันฝ่ายตรงข้ามรุกไล่จู่โจม แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ชั้นสูงด้านเพลงหมัดอย่างแท้จริง

ซีเจาผิงกลับมิได้รุกไล่จู่โจม แต่ปักหลักขาข้างนั้นไว้ มันเคลื่อนแขนเป็นโล่อีกครั้ง คืนสู่ท่าเตรียมต่อสู้ที่ไร้ช่องโหว่

หลังจากเตะเสร็จซ่งเต๋อไห่ลอบโอดครวญ นิ้วเท้าเหมือนเตะกับท่อนเหล็ก ตนเองกลับเจ็บแปลบเสียเอง แขนขวาข้างที่ฝืนรับหมัดนั่น ตรงแขนเสื้อมีโลหิตซึมออกมา หมัดแส้ของซีเจาผิงโจมตีจนเนื้อหนังใต้เสื้อผ้ามันปริแตก

ซ่งเจินมองเห็นบุตรชายประมือกับฝ่ายตรงข้ามก็หวั่นกลัวในใจ ซีเจาผิงผู้นี้อายุไม่มาก แต่ร่างกายซ้ายขวาสองซีกกลับสามารถฝึกฝนทักษะได้สองขั้วเช่นนี้ ขั้วหนึ่งแข็งกล้า ขั้วหนึ่งยืดหยุ่น ช่างเป็นการผสมผสานที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนโดยแท้ รูปแบบการปล่อยพลังของหมัดแส้ที่ผ่อนคลายไร้แรงเมื่อครู่คือวิธีการต่อสู้ของหมัดอ่อนอู่ตังอย่างมิต้องสงสัย คนผู้นี้คือศิษย์อู่ตังอย่างจริงแท้

แต่ในอดีตไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าวรยุทธ์อู่ตังจะมีด้านที่เผ็ดร้อนเช่นนี้!

ใบหน้าของซีเจาผิงครึ่งหนึ่งหลบอยู่หลังไหล่ขวา มันมองซ่งเต๋อไห่พลางกล่าวเสียงดัง “เจ้าทำเช่นนี้สู้ข้ามิได้ อย่าเสียเวลาอีกเลย เจ้าถืออาวุธสักชิ้น หาไม่พวกเจ้าส่งอีกหนึ่งคนออกมาเถอะ”